ไม่ใช่ที่เล่นสนุก

“ข้าขอตัวไปพักก่อนนะขอรับอาสะใภ้ ส่วนท่านอาก็เพลา ๆ ลงบ้าง สถานการณ์ช่วงนี้ไม่เหมาะต่อการตั้งครรภ์กระมัง”

ประโยคหลังบุรุษอายุน้อยกระซิบหยอกล้อผู้เป็นอา จึงถูกฝ่าเท้าสะกิดบั้นท้ายเกือบล้มคว่ำหน้าลงไปกองกับพื้น

“โอ๊ย! พี่สาวช่วยข้าด้วย ท่านอารังแกข้า”

ร่างสูงโปร่งวิ่งไปหลบหลังพี่สาวใจดี ซึ่งยามนี้กลายมาเป็นอาสะใภ้สมใจนึก ไม่เสียแรงที่เขาทั้งผลักทั้งดันบุรุษทึมทื่อให้เร่งรุกเข้าหา

“หึ หึ”

คนถูกเรียกขานว่าพี่สาวดังวันวาน หัวเราะด้วยความสาแก่ใจ เด็กดื้อต้องถูกตีเสียบ้างนับว่าสมเหตุสมผล

“รีบกลับไปเลยเจ้าเด็กคนนี้ บอกกี่ครั้งว่าห้ามเรียกอาสะใภ้ว่าพี่สาว”

“ไปแล้วขอรับ ขี้หวงกับหลานชายก็ไม่เว้น แล้วใครกันรีบมาปรึกษาข้าตั้งแต่วันแรก คิดได้อย่างไรเอาหมอนไม่ซักไปมอบให้สาวงาม”

ลู่ซิ่วหยวนทั้งบ่นทั้งรีบกระโดดถอยหนีให้ห่างฝ่าเท้าผู้เป็นอา

ตอนรู้ความลับสุดยอดในการเอาชนะใจสาวงาม จากคำพูดไร้เดียงสาของหลานชายตัวน้อย เขาหัวเราะจนน้ำตาแทบเล็ด ไม่น่าเชื่อว่าพี่สาวผู้แข็งแกร่งจะใจอ่อนเพราะได้รับหมอนไปนอนกอด!

“นี่เจ้า…”

ผู้เป็นอาไม่ทันได้บ่น หลานชายก็กระโดดหายไปทางหน้าต่างเสียแล้ว

“คิดจะทำการใดเจ้าคะ ถึงรีบไล่อาหยวนไปเช่นนี้”

อาจารย์หญิงผู้งดงาม เดินเข้าหาลูกศิษย์ตัวโตด้วยท่วงท่ากรีดกรายเย้ายวน

“อยากอาบน้ำให้เมีย”

“อยากอาบแค่น้ำแน่หรือ”

กายอวบอิ่มเบียดเข้าแนบชิดพร้อมกับเป่าลมอุ่น ๆ ใส่รูหูของสามี อยู่กินกันมานานพอจะรู้นิสัยใจคอกันดี ยิ่งมองต่ำยิ่งเห็นถึงความผิดปกติ

“เย่วเอ๋อร์คอแห้งหรือไม่”

คนถูกยั่วยุจับจูงมือนุ่มนิ่มให้เดินตามเข้าไปในห้องหนังสือ ซึ่งมีประตูเชื่อมกับห้องฝึกวิชา จากนั้นเขาก็ทรุดนั่งลงตรงเก้าอี้ประจำตัว

“คอแห้งมากเลยเจ้าค่ะ”

ร่างงามทรุดนั่งลงกับพื้น แล้วปลดสิ่งกีดขวางตรงหน้าออก จากนั้นจึงเร่งดื่มกินของโปรดจนลึกสุดลำคอ

เมื่ออิ่มหนำจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองมือดันร่างสูงใหญ่ให้ลงไปนั่งคุกเข่าหน้าเก้าอี้ บั้นท้ายงามงอนหย่อนกายลงแทนที สองขาแยกออกกว้างรอคอยการเติมเต็ม

“ท่านพี่ก็คงคอแห้งไม่ต่างกัน”

“ข้าคอแห้งมาก”

เสียงขับกล่อมแว่วหวานดังต่อเนื่องนานนับชั่วยาม สองร่างโอบประคองกันเดินกลับเรือนนอน จากนั้นก็ไปบอกรักกันต่อในเรือนนอนจนค่อนคืนค่อยยอมแยกห่าง

ก่อนนอนหลับได้มีการพูดคุยเรื่องบิดาของอาเฟย เพื่อลดความหวาดระแวงลงเหลือเพียงความเชื่อใจระหว่างกัน ลู่ชุนหยางเห็นพ้องตรงกันว่าจะยึดความต้องการของเด็กชายเป็นหลัก

หากอาเฟยอยากพบเจอหน้าบิดาพวกเขาย่อมไม่ขัดข้อง แต่หากตรงกันข้ามจวิ้นอ๋องย่อมไม่มีสิทธิ์ย่างกรายเข้ามาในจวนตระกูลลู่อย่างเด็ดขาด

เรื่องราวในแต่ละวันยังคงผ่านพ้นไปอย่างสงบไร้ซึ่งปัญหากวนใจ ตลอดเจ็ดวันนี้ไป๋ซือเย่วยังไม่ได้ออกไปข้างนอกเลยสักวัน

ช่วงกลางวันนายหญิงของจวนมีหน้าที่พักผ่อน และชื่นชมความงามของสวนหย่อมกับสระบัวท้ายจวน เพราะงานหนักรอคอยตอบรับอยู่ทุกค่ำคืน

ส่วนร้านขายขนมหวานที่ตั้งใจเปิดเพื่อบุตรชาย มีสามีผู้เชี่ยวชาญด้านการค้ารับอาสาดูแลให้ เจ้าของร้านจึงสบายไปหลายอย่าง

ชิงอีกับสาวใช้ภายในจวนที่อยากมีรายได้เสริม รับหน้าที่ทำขนมไปส่งมอบให้พ่อบ้านเท่านั้น ที่เหลือคนงานในร้านจะจัดการแทนทั้งหมด

แต่งเข้าจวนคหบดีผู้ร่ำรวยมีข้อดีมากกว่าที่คิด ไป๋ซือเย่วมองไปที่ใดก็พบเจอแต่ตั๋วฝากเงินและทรัพย์สินมีค่า เพราะกุญแจห้องสมบัติส่วนตัวของลู่ชุนหยาง เขามอบให้นางถือครองแต่เพียงผู้เดียว

อยากใช้จ่ายเรื่องใดก็กระทำได้ทั้งหมด โดยไม่ต้องถามความคิดเห็นผู้ใด ตอนเป็นจอมยุทธ์หญิงว่ามีตำลึงมากแล้ว ทว่าเทียบไม่ได้กับตอนนี้เลยแม้แต่น้อย แค่มีสามีใหม่นางก็กลายเป็นสตรีร่ำรวยในชั่วพริบตา!

วันนี้สายข่าวฝีมือดีมาแจ้งเรื่องสำคัญแต่เช้ามืด เพราะมีความเคลื่อนไหวบางอย่างตรงตรอกรกร้างว่างเปล่าบริเวณท่าเรือ

ไป๋ซือเย่วกับลู่ชุนหยางรวมไปถึงลู่ซิ่วหยวน จึงมารวมตัวกันที่ห้องฝึกวิชาลับ

“อาหยวนพวกมันมีกี่คน”

ไป๋ซือเย่วเอ่ยถามให้รู้จำนวนคนที่แน่ชัด จะได้ง่ายต่อการจัดการ

“เกือบยี่สิบคนขอรับ เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงทั้งหมด”

“ใครอยู่เบื้องหลังบ้าง”

ลู่ชุนหยางอยากจัดการผู้บงการให้สิ้นซาก กล้าดีอย่างไรวางแผนลักพาตัวฮูหยินของเขาไปขายให้บุรุษต่างแคว้น

“เจียงซูหลิง กับลู่เจี้ยนหง พวกซยงหนูที่ข้าเจอเป็นคนของตระกูลลู่ที่เมืองหลวงขอรับท่านอา”

เรื่องนี้ลู่ซิ่วหยวนเข้าไปสืบข่าวด้วยตนเอง เขาใช้กายาล่องหนเข้าไปตรวจสอบในบ้านร้างหลังหนึ่ง จึงรู้ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังการช่วยเหลือพวกซยงหนูให้เข้ามาหลบซ่อนตัวในเมืองท่า

“ท่านพี่พิษที่ท่านกับอาหยวนได้รับมาจากพวกซยงหนู เป็นไปได้หรือไม่ที่อาการบาดเจ็บของท่านกับอาหยวน เกี่ยวข้องกับบิดาของลู่เจี้ยนหง”

“เป็นไปได้อย่างแน่นอน บุรุษชั่วผู้นั้นกล้าบงการสังหารน้องชายกับน้องสะใภ้ ข้ากับอาหยวนยังมีชีวิตอยู่มันต้องลงมือซ้ำอย่างแน่นอน”

“อาหยวนเจ้ารับหน้าที่ดูแลอาเฟยกับชิงอีอยู่ที่จวน คนพวกนั้นให้ข้ากับท่านอาของเจ้าจัดการก็พอ”

ผู้มีอำนาจสูงสุดในกลุ่มจัดแจงงานตามความสามารถ ลู่ชุนหยางมีวรยุทธ์ขั้นสูง อีกทั้งยังสามารถฝึกฝนเคล็ดวิชาลับได้เร็วกว่าลู่ซิ่วหยวน จึงได้รับหน้าที่จัดการผู้ไม่ประสงค์ดี โดยมีนางคอยสนับสนุนอยู่ไม่ห่าง

“ตกลงขอรับ ข้าจะดูแลทุกคนในจวนให้ปลอดภัย คนของเรามีนับสิบคนลำพังดูแลคนในจวนย่อมไม่เหนือบ่ากว่าแรง”

ถึงแม้จะพึ่งก่อตั้งกองกำลังลับของตระกูล แต่ฝีมือของแต่ละคนก็ไม่น้อยหน้าเหล่าองครักษ์ฝึกหัดเลย ประกอบกับตระกูลลู่มีกลไกลึกลับซับซ้อนซึ่งมีจอมยุทธ์หญิงเป็นผู้ชี้แนะ จึงมั่นใจได้ว่าจวนตระกูลลู่ปลอดภัยมากกว่าที่อื่นอย่างแน่นอน

“ท่านพี่พวกเรารีบไปจัดการให้เสร็จสิ้นกันเถิดเจ้าค่ะ หากมัวแต่รอแล้วเมื่อไหร่จะได้สะสาง”

“รุนแรงระดับใด”

เสียงทุ้มกระซิบถามฮูหยินแสนรัก วงแขนแกร่งเตรียมโอบอุ้มพุ่งทะยานไปพร้อม ๆ กัน

“แค่หมดสติก็พอเจ้าค่ะ จากนั้นส่งมอบให้จวิ้นอ๋อง ข้าอยากรู้เช่นกันว่าคนผู้นั้นจะตัดสินอย่างไร สตรีทั้งสองล้วนแล้วแต่เป็นคนในปกครองทั้งนั้น”

“ตกลง”

ณ เรือนนอนหลังหนึ่งในตำหนักจวิ้นอ๋อง บรรยากาศภายในเรือนเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง และเสียงขว้างปาของใช้

เมื่อสัปดาห์ก่อนลู่เจี้ยนหงฟื้นคืนสติ แล้วพบว่าใบหน้าของตนเสียโฉมไม่ต่างจากศัตรู อีกทั้งร่างกายยังรับรู้ได้ว่าแปดเปื้อนจากบุรุษมากกว่าหนึ่งคน

สตรีนิสัยดุร้ายจึงลุกขึ้นมาอาละวาด และระบายความโกรธแค้นใส่สาวใช้ในเรือนทุกวัน และวันนี้ก็ไม่ต่างจากทุกวัน ส่องกระจกเมื่อไหร่เสียงกรีดร้องก็ตามมาทุกครั้ง

“หยุดเดี๋ยวนี้ลู่เจี้ยนหง” น้ำเสียงเข้มดังขึ้นท่ามกลางเสียงกรีดร้อง

“ท่านอ๋อง เจียงซูหลิงลอบทำร้ายหม่อมฉัน สตรีผู้นั้นตามมาที่เมืองท่าแล้วเพคะ”

“เจ้าทำสิ่งใดไว้เล่า เจียงซูหลิงจึงตามมาล้างแค้นเช่นนี้”

“ไม่ใช่นะเพคะ หม่อมฉันถูกใส่ร้าย”

“คนของข้าสืบรู้ทุกเรื่องแล้ว ต่อให้ปฏิเสธก็ไม่มีผู้ใดเชื่อใจเจ้าอีก” 

เขารอคอยหลักฐานและพยานโผล่หัวออกมา จึงจะมอบบทลงโทษให้สาสมกับความผิด

“หม่อมฉันไม่ผิดย่อมปฏิเสธเป็นเรื่องปกติ ตำแหน่งพระชายาเอกจากราชโองการของฝ่าบาท ไม่มีน้ำหนักให้พระองค์เชื่อใจเลยหรือเพคะ” 

ข้อความสลักหลังราชโองการสมรส ช่วยยื้อเวลาให้นางจัดการตัวปัญหาได้ดีทีเดียว

“ปากดี ข้าจะรอวันที่เจ้าเหยียบซ้ำบาดแผลของตนเอง”

เพราะราชโองการผืนนั้น สลักหลังไว้ว่าห้ามหย่าร้าง เขาจึงจัดการเรื่องราวไม่ได้ดั่งใจนึก ทุกอย่างต้องมีพยานและหลักฐานชัดเจน