ต่างก็ไม่ยอมกัน

“ไม่มีวันนั้นแน่นอนเพคะ บาดแผลเพียงเท่านี้รักษาไม่ถึงเดือนก็หาย ส่วนเรื่องอื่นย่อมไม่มีผลเพราะพระองค์ไม่เคยใส่ใจหม่อมฉันอยู่แล้ว”

นอนกับบุรุษกี่คนสวามีก็ไม่โกรธเคือง มันน่าน้อยใจยิ่งนัก!

“ระวังไว้บ้างเล่าเพราะเมืองท่าแห่งนี้ หาใช่สถานที่ที่เจ้าจะเดินเที่ยวเล่นได้ตามใจชอบ”

จวิ้นอ๋องรู้เพียงแหล่งกบดานของผู้ไม่ประสงค์ดี แต่องครักษ์หลวงยังไม่สามารถเข้าไปด้านในได้ จึงยังไม่รู้ว่ามีบุคคลต่างแคว้นเข้ามาร่วมก่อกวน

ช่วงหัวค่ำของวันเดียวกันนั้น ลู่เจี้ยนหงแอบเร้นกายหายไปในความมืดมิด ถ้อยคำของสวามีทำให้นางจิตตกอยู่ไม่น้อย จึงอยากเร่งให้งานเดินหน้าเร็วกว่าที่ตกลงกันไว้ คืนนี้ทุกอย่างต้องจบ!

สตรีผู้ปิดบังอำพรางใบหน้ามิดชิด ตรงเข้าไปในเรือนทรุดโทรมหลังเดิม ชายฉกรรจ์ทั้งสิบกำลังนั่งพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลและร่วมดื่มสุราไปตามเรื่อง เพราะเป็นช่วงเวลาผ่อนคลายร่างกาย

ทว่าน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังมาจากหน้าประตูเรือน ทำให้บุรุษกลุ่มใหญ่หยุดพูดคุยกัน แล้วตั้งใจฟังคำสั่งอย่างที่เคยปฏิบัติมาโดยตลอด หากทำดีเท่ากับว่ามีตำลึงไว้เที่ยวเล่นไม่มีวันหมด ดีกว่าอยู่อย่างแร้นแค้นในดินแดนบ้านเกิด

“ลงมือคืนนี้เลย”

“งานเร่งเช่นนี้ต้องจ่ายเพิ่มนะคุณหนู”

ชายคนหนึ่งตะโกนด้วยความคึกคะนอง เพราะสุราพร่องไปหลายไห

“เพิ่มคนละหนึ่งพันตำลึงทอง พอใจหรือไม่”

“ตกลงขอรับ เฮ้ย! พวกเรารีบไปทำงานกันได้แล้ว”

“จัดการสติให้ดีก่อนออกไป”

เมื่อเห็นท่าทีเมามายไม่น่าไว้ใจ เจ้าของตำลึงค่าจ้างจึงเอ่ยเตือนด้วยเกรงว่างานจะล้มเหลวไม่เป็นท่า

“ไม่ต้องห่วงขอรับ พวกเรามียาแก้เมาที่เห็นผลดียิ่งนัก”

ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มรีบแจ้งให้นายจ้างรับรู้

หลังจากกินยาแก้ฤทธิ์สุราเสร็จสิ้น บุรุษชุดดำทั้งสิบคนจึงพุ่งทะยานขึ้นที่สูง เพื่อมุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลลู่ ทว่ามีสองคนที่ร่วงลงพื้นแล้วหมดสติทันที!

“ใครกัน!”

หัวหน้าพวกซยงหนูตะโกนเสียงดัง สายตากราดมองไปทั่วทุกทิศทาง

คนของมันเคยหายไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่อครั้งรับงานสังหารคุณชายตระกูลลู่ มันเลยรู้สึกหวาดระแวงเป็นทุนเดิม

ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ

เสียงร่วงหล่นลงมาจากที่สูง ถึงแม้จะระมัดระวังมากเพียงไร แต่เหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมยังเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ยามนี้เหลือเพียงบุรุษผู้เป็นหัวหน้า ที่กำลังยืนหันรีหันขวางอยู่ท่ามกลางความมืดมิด

ตึง!!

เสียงเงาสายหนึ่งฟาดเข้ากลางหลังหัวหน้ากลุ่มซยงหนู ร่างสูงใหญ่เอนไปมาคล้ายกำลังมึนงง ไม่นานก็หมดสติไม่ต่างจากคนอื่น ๆ

ลู่เจี้ยนหงแอบหลบอยู่ในมุมมืด เพื่อรอจังหวะเร้นกายถอยห่าง เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เงียบสงบ และไม่มีผู้ใดเดินออกมาเก็บร่างคนหมดสติ จึงรีบทะยานขึ้นที่สูงเพื่อหลบหนีไปตั้งหลัก

พวกซยงหนูพลาดพลั้งให้คนในเงามืดย่อมไม่เกี่ยวข้องกับนาง แต่ต้นคอเรียวเล็กกลับถูกใครบางคนบีบจนแน่น แล้วลากกลับมายืนที่เดิม

“กรี๊ด ปล่อยนะ ฉันไม่เกี่ยวกับพวกนั้นนะแค่ผ่านทางมาเท่านั้น”

“เจ้ากับเจียงซูหลิงเคยสู้กันซึ่ง ๆ หน้าบ้างหรือยัง”

นอกจากไม่ปล่อย น้ำเสียงเย็น ๆ ยังเอ่ยถามในเรื่องที่ตนสงสัย

ลู่เจี้ยนหงจดจำน้ำเสียงเป็นเอกลักษณ์ของศัตรูหัวใจได้อย่างแม่นยำ จึงตะโกนกล่าวหาเสียงดังเผื่อมีใครผ่านทางมาช่วยเหลือตน

“อาสะใภ้! ท่านจับตัวข้าเพื่อการใด หรือท่านเป็นพวกซยงหนู หากจวิ้นอ๋องรู้คงไม่พ้นถูกประหารชีวิต”

“กลับขาวเป็นดำเก่งยิ่งนัก โทษประหารเช่นนั้นหรือน่าสนใจไม่น้อย แต่คงไม่ใช่ข้าที่ถูกประหาร”

“ปล่อยข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะฟ้องท่านอา!”

ร่างบางดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างสุดความสามารถ แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากแรงบีบรัดได้เลย ยามนี้ต้นคอของนางถูกกดทับจนรู้สึกเจ็บปวด

“ฟ้องเรื่องอะไร เรื่องที่เจ้าบงการลักพาตัวและเตรียมสังหารฮูหยินของข้าหรือ” น้ำเสียงเข้ม ๆ เอ่ยขึ้นในความมืดมิด

หลังจากส่งมอบร่างหมดสติทั้งสิบคน ให้คนของเขาควบคุมตัวไว้รอการไต่สวน ลู่ชุนหยางจึงตามมาสมทบกับฮูหยิน เมื่อได้ยินประโยคอวดดีของหลานสาวผู้ไม่น่ารักจึงโต้กลับทันที

“ท่านอา เหตุใดจึงร่วมมือกับคนอื่นทำร้ายหลานสาวตัวเอง!”

ลู่เจี้ยนหงตะโกนต่อว่าผู้มาใหม่ คอของนางหันไปมองไม่ได้แต่ยังส่งเสียงได้ เพราะคนลงมืออยากได้ยินวาจาอวดดี ยิ่งยั่วให้โมโหความชั่วยิ่งปรากฏออกมาโดยง่าย

“บิดาของเจ้าไม่ได้เล่าให้ฟังหรืออย่างไร เรื่องที่เขาบงการสังหารพี่ชายกับพี่สะใภ้ของข้า เท่ากับว่าเจ้าคือบุตรสาวของศัตรู”

“ท่านอาคือผู้รอดชีวิต!”

น้ำเสียงหมดหวังเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

ลู่เจี้ยนหงแอบอ่านจดหมายของบิดา ซึ่งส่งตรงจากเมืองท่าเลยรู้ข้อมูลเหล่านี้ แต่ไม่รู้ชื่อแซ่ของคนที่บิดาบงการสังหาร

“กว่าจะฉลาดก็ไม่ทันการณ์แล้วสาวน้อย เมืองท่าแห่งนี้หาใช่สถานที่ที่เจ้าจะมาเล่นสนุก หากอยู่เงียบ ๆ ข้าคงไม่เอาความกับสตรี แต่เจ้ากล้าคิดไม่ดีกับคนที่ไม่ควรแตะต้อง”

“ท่านพี่พาหลานสาวของท่าน ไปฝึกปรือฝีมือกับศัตรูของนางสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ข้าเห็นด้วย”

“พวกเจ้าจะทำการใด”

น้ำเสียงหวาดระแวงของคนพ่ายแพ้ เมื่อเห็นศัตรูหัวใจยิ้มอย่างมีเลศนัย

“พาเจ้าไปตบตีกับเจียงซูหลิงอย่างไรเล่า เจ้าสองคนทำทีทะเลาะกัน แต่ลับหลังกลับร่วมมือกันเป็นอย่างดี น่าเสียดายที่คนของพวกเจ้าพ่ายแพ้หมดแล้ว”

ก่อนมาที่นี่ทั้งสองได้แวะไปจัดการเจียงซูหลิงกับพวกอีกห้าคน ยามนี้ถูกควบคุมตัวอยู่ในตำหนักจวิ้นอ๋อง มีคนของจวิ้นอ๋องช่วยเฝ้าไว้ไม่ห่าง นับว่าบิดาของอาเฟยเริ่มทำตัวมีประโยชน์บ้างแล้ว

ไป๋ซือเย่วแบกร่างคนอวดดีขึ้นหลังในท่วงท่าห้อยหัวลงต่ำ แล้วพาพุ่งทะยานไปตามหลังคาเรือนต่างระดับ ผ่านไปไม่นานก็มาหยุดยืนอยู่หน้าตำหนักจวิ้นอ๋อง

อ้วก!

เสียงขย้อนอาหารออกมาจนหมดเกลี้ยง เกิดมาเพ่งเคยถูกแบกขึ้นหลังแล้วห้อยหัวกระโดดขึ้นลง

“อ่อนแอเพียงนี้ คงพ่ายแพ้เจียงซูหลิงอย่างแน่นอน”

“ข้าไม่มีทางแพ้ อีกอย่างจวิ้นอ๋องย่อมช่วยเหลือข้า”

“แน่ใจหรือ ลองมองดูให้ดีว่าผู้ใดกำลังยืนพูดคุยอยู่กับสามีข้า” 

น้ำเสียงรู้ทันเอ่ยย้ำ พร้อมกับผายมือให้ลู่เจี้ยนหงเห็นถึงความเป็นจริง

“พวกเจ้าไปพูดเท็จใส่ร้ายข้ากับท่านอ๋องหรือ!” เสียงแหลมตะคอกเสียงใส่ศัตรูหัวใจ

“หากไม่มีพยานหลักฐาน จวิ้นอ๋องย่อมไม่กล้าขัดราชโองการ”

“เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร”

“หากบุรุษของเจ้าไม่บอกล่าวข้าจะรู้ได้อย่างไร ลู่เจี้ยนหงเวรกรรมที่เจ้าเคยก่อไว้กับสตรีหลายคน ถึงคราย้อนกลับเข้าหาตนเองแล้ว”

ข้อมือแข็งแกร่งตรงเข้าบีบรัดต้นคอเช่นเคย แล้วผลักร่างบอบบางให้เดินตรงไปข้างหน้าตามทิศทางที่กำหนด ซึ่งจุดนั้นมีสตรีอีกคนรอคอยอยู่

“ท่านอ๋องเพคะ ช่วยหม่อมฉันด้วย ท่านอ๋อง!” เสียงตะโกนดังลั่นตำหนักแต่ไม่มีผู้ใดช่วยเหลือเลยสักคน

ผ่านไปไม่นานผู้คนในตำหนักจวิ้นอ๋อง ต่างได้ยินเสียงกรีดร้องของพระชายาเอกลู่เจี้ยนหง กับพระชายารองเจียงซูหลิง เพราะทั้งสองคนกำลังต่อสู้กันด้วยมือเปล่า ในที่คุมขังชั่วคราวกลางลานหน้าตำหนัก

ใบหน้าที่เคยมั่นใจว่างดงาม ยามนี้บวมปูดแทบดูไม่ได้ ความลับหลายอย่างพรั่งพรูออกมาขณะโต้เถียงกัน

หนึ่งในความลับเหล่านั้น ทำให้บุรุษสูงศักดิ์เจ้าของตำหนักทรุดนั่งลงกับพื้นดินทันที

น้ำตาที่คิดว่าจะไม่มอบให้ผู้ใดอีก ยามนี้กำลังเอ่อคลอเต็มดวงตา เพราะเป็นอีกครั้งที่เขาต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกเสียใจอย่างแสนสาหัส

“เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์ เคยทำผิดจนกลายเป็นตราบาปไปครั้งหนึ่ง หวังว่าครั้งนี้พระองค์จะเลือกเส้นทางที่ถูกต้องโดยไม่สนใจถ้วยตรวจสอบบ้าบอพวกนั้น”

ไป๋ซือเย่วเดินเข้าไปเตือนสติอดีตสวามี ในฐานะมารดาของเด็กชายที่เคยถูกทอดทิ้งตั้งแต่แรกเกิด

“เหตุใดเรื่องเช่นนี้ต้องเกิดขึ้นกับข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า” เสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้นต่อหน้าคนในอดีต

“เหตุพระองค์ย่อมรู้อยู่แก่ใจ ทว่ายามนี้แก้ไขไม่ได้แล้ว เหลือผลที่ยังสามารถปลูกฝังให้เติบโตมาอย่างมีความสุข หากทำใจยอมรับไม่ได้ รับเป็นบุตรบุญธรรมคงไม่เสียหายนักหรอกเพคะ”

กล่าวจบฮูหยินแห่งจวนคหบดีผู้ร่ำรวย ก็เดินจากไปพร้อมกับสามีรูปงาม

เหลือเพียงบุรุษหัวใจกลัดหนอง ที่ต้องอดทนลุกขึ้นสะสางเรื่องราวให้ถูกต้องตามกฎของแคว้น