รวมญาติโดยแท้จริง

“เจ้าจะทำการใด ถอยออกไปให้ห่างเลย”

เมื่อเห็นท่าทีขึงขังเอาเรื่องของน้องสาว ไป๋ซือกวงก็รู้สึกหวั่นเกรงอยู่ไม่น้อย ยิ่งเห็นสายตาดุร้ายจ้องมองมา ขนในกายหนุ่มยิ่งลุกชันไปทั่วร่าง สตรีไร้มารดาผู้นี้น่าเกรงกลัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“ผู้ใดกล้าแตะต้องบุตรของข้าย่อมไม่ตายดี อย่าว่าแต่ชีวิตขององค์รัชทายาทผู้ไร้ความสามารถเลย ชีวิตของบุรุษชรากับสตรีชั่วช้าแห่งแคว้นหวงหลิงข้าก็ไม่ปรานี”

กึก!!!

เสียงบีบลำคอแกร่งด้วยแรงของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงสุด ร่างสูงโปร่งของบุรุษสูงศักดิ์ต่างแคว้น ถูกยกขึ้นเหนือพื้นห้องด้วยมือเพียงข้างเดียว มุมปากงามแสยะยิ้มด้วยท่าทีมุ่งร้าย

“ข้าไม่ใช่สตรีอ่อนแอดั่งวันวาน พวกเจ้าอยากทำร้ายบุตรชายของข้าเช่นนั้นหรือ”

ดวงตาเหี้ยมโหดถูกเผยออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรก ที่ผ่านมานางใช้ชีวิตแบบสงบเรียบง่ายมาโดยตลอด ไม่เคยระรานผู้ใดก่อนถึงแม้จะมีวรยุทธ์สูงเป็นลำดับต้น ๆ ในยุทธภพ

ทว่าบุรุษโง่เขลาผู้นี้กล้ากล่าวล่วงล้ำคนสำคัญในชีวิต จึงต้องยอมรับผลของการกระทำให้ได้

นับว่ายังเห็นแก่สายเลือดเดียวกัน นางเลยไม่ทำลายวรยุทธ์ทิ้งไป แต่หากมีครั้งหน้าคงไม่แน่!

อึก! อึก!

“หากยังอยากมีชีวิตอยู่ จงหลบหลีกให้ห่างไกลข้ากับลูก แต่นอกจากนิสัยแย่แล้วยังกล้าคิดแผนการชั่วช้าขึ้นมา จะมีโอกาสรอดชีวิตกลับไปหาบิดามารดาหรือไม่เล่า”

น้ำเสียงเนิบนาบกล่าวเพียงคำสามัญ เพราะไร้ซึ่งความนับถือโดยสิ้นเชิง

อึก! อึก!

บุรุษผู้ห้อยโหนอยู่กลางอากาศ ใกล้จะขาดใจตายลงทุกที สองขาของเขาพยายามถีบไปข้างหน้าเต็มแรง ทว่าสู้พลังของน้องสาวไม่ได้เลย

แขนขาของคนพ่ายแพ้เริ่มอ่อนแรงพร้อม ๆ กับลมหายใจที่กำลังจะหลุดลอยไปไกลแสนไกล

รู้ถึงไหนคงอายถึงนั่น หากมีคนรู้ว่าองค์รัชทายาทของแคว้นหวงหลิง สิ้นชีพเพราะถูกสตรีบีบคอ!

คล้ายสวรรค์ยังเห็นใจคนห้อยโหน เมื่อมีเสียงเรียกของใครบางคนดังอยู่หน้าห้อง แรงกดตรงง่ามนิ้วจึงคลายออกพอให้มีอากาศหายใจ แต่อุ้งมือเหนียวแน่นยังไม่ยอมปล่อยโดยง่าย

“เย่วเอ๋อร์พอก่อน ประเดี๋ยวมือเจ้าจะเปื้อนเลือด ที่เหลือให้ข้าจัดการแทนเถิด”

น้ำเสียงห่วงใยเอ่ยขึ้นก่อนจะถือวิสาสะเปิดประตูห้อง เพื่อเข้ามาโอบกอดห้ามปรามฮูหยินสุดที่รัก ด้านหลังของเขามีใครบางคนเดินตามมาติด ๆ

ตึง!

เสียงของหนักตกกระทบพื้นไม้เต็มแรง ยังดีที่เจ้าตัวมีสติยกพยุงศีรษะขึ้นทัน ไม่อย่างนั้นคงได้สมองกลับ และโง่เขลาดังที่ถูกปรามาสเอาไว้เป็นแน่

ทางด้านบุรุษผู้อาศัยช่วงจังหวะชุลมุนแอบเดินตามเข้ามาในห้องเป้าหมาย ยามนี้ได้ยืนแน่นิ่งต่อหน้าอดีตพระชายาเอกที่เขาเชื่อสนิทใจว่าตายจากไปแล้ว

“ปะ…ไป๋ซือเย่ว”

จวิ้นอ๋องส่งเสียงเรียกอดีตพระชายาเอก ด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือเขาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่ให้ไหลออกมาประจานความชั่วของตน

“ท่านอ๋องคงได้ยินความจริงทุกอย่างแล้ว หม่อมฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาบอกกล่าวอีก เรื่องหยกสีดำชิ้นนั้นมีที่มาที่ไปตามนี้ และหม่อมฉันไม่เคยมีชู้ลับหลังพระองค์”

โฉมสะคราญสวมกอดตอบรับสามีด้วยความเต็มใจ แล้วหันไปพูดคุยกับคู่กรณีลำดับที่สองด้วยน้ำเสียงเหินห่าง

อาการออดอ้อนของฮูหยิน ทำให้บุรุษขี้หวงเบาใจหายห่วง นางเลือกเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น

ลู่ชุนหยางสูดดมหน้าผากเกลี้ยงเกลา เพื่อระงับอารมณ์โมโหของคนในอ้อมกอด เขาก็โกรธมากเช่นกันแต่ต้องมีสติมากกว่า ไม่อย่างนั้นคงร่วมกันสังหารองค์รัชทายาทต่างแคว้นเป็นแน่

ถึงแม้ไป๋ซือกวงจะมีความผิดจริง แต่ยังไม่มีหลักฐานบ่งชี้เรื่องการรุกรานเมืองท่า มีเพียงคำกล่าวอ้างเพื่อกดดันน้องสาวให้กระทำตามใจตน

หากองค์รัชทายาทถูกสังหารในต่างแคว้น คงกลายเป็นชนวนเหตุแห่งความขัดแย้งครั้งยิ่งใหญ่ระหว่างสองแคว้น ซึ่งมีสัญญาลงนามพักรบกันนานถึงหนึ่งร้อยปี

“ไม่มีชู้ลับหลังข้า แล้วบุรุษผู้นี้เป็นใคร!”

ดวงตาแดงก่ำจ้องมองสตรีที่เขารู้สึกผิดจนนอนไม่หลับ ต้องพึ่งพาทั้งสุราและนารีเกือบทุกค่ำคืน แต่นางกลับเสวยสุขอยู่กับบุรุษอื่น ท่วงท่าโอบกอดประคองกันชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำกล่าว

“สามีใหม่เพคะ หย่าแล้วค่อยมีใหม่ คงไม่ถือเป็นความผิดกระมัง”

“แล้วลูกของเราเล่าอยู่ที่ใด ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”

“ลู่ชุนเฟยบุตรชายของกระหม่อมปลอดภัยดีพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้พักอาศัยถาวรที่จวนตระกูลลู่ ไม่ย้ายไปที่ใดอย่างเด็ดขาด”

น้ำเสียงเข้มช่วยฮูหยินตอบคำถามอย่างตรงประเด็น วาจาของเขานอบน้อมถ่อมตน แต่ไม่ยอมก้มหัวลงคำนับตามฐานันดร

เมืองท่าแห่งนี้ตระกูลลู่ไม่เคยน้อยหน้าผู้ใด ต่อให้เป็นโอรสสวรรค์เขาก็ไม่เกรงกลัว หากวันหน้าประพฤติตนให้น่านับถือค่อยเคารพก็ยังไม่สาย

“เจ้าให้ลูกใช้แซ่ลู่เช่นนั้นหรือ แซ่หนานของข้าไม่คู่ควรเลยหรืออย่างไร”

น้ำเสียงผิดหวังมาพร้อมสายตาวิงวอน ถึงแม้ว่าจะหย่าขาดจากกันไปแล้ว แต่บุตรชายควรใช้แซ่ของบิดาผู้ให้กำเนิดไม่ใช่หรอกหรือ

“มิบังอาจเพคะ เรื่องระหว่างเรามันผิดพลาดมาตั้งแต่แรก พระองค์ผิดที่นำคนร้ายเข้ามาแทรกแซงชีวิตแต่งงาน หม่อมฉันผิดที่เคยขลาดเขลาไม่กล้าแสดงจุดยืนของตน เรื่องราวจึงบานปลายและลงเอยเช่นนี้”

ไป๋ซือเย่วมองทุกอย่างเป็นกลางมาโดยตลอด มีเหตุย่อมมีผลให้เป็นไป คนจากลาใช่ว่าจะไร้ซึ่งความผิด สามีภรรยาผู้หมดวาสนาต่อกันล้วนแล้วแต่มีความผิด แต่ถึงอย่างไรความรู้สึกของบุตรชายย่อมถูกคำนึงถึงเป็นอันดับแรก

ชื่อแซ่ของอาเฟยถูกตั้งขึ้นใหม่ หลังจากมารดาแต่งเข้าตระกูลลู่โดยสมบูรณ์ เด็กชายแย้มยิ้มเดินอวดอ้างชื่อแซ่ไปทั่วจวน อาเฟยในวันวานมีชื่อเรียกขานไพเราะไม่ต่างจากเด็กคนอื่น ๆ

เด็กชายรู้เรื่องทุกอย่างเพราะลำบากมาตั้งแต่เล็ก คำว่าบิดาจึงกลายเป็นคำที่เจ็บปวดจนไม่กล้าเอื้อนเอ่ย เขารักท่านลุงหยางมากแต่ยังเรียกขานเช่นเดิมไม่แปรเปลี่ยน

ขณะที่ทั้งสามคนกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความคิด บุรุษผู้ถูกลืมจึงส่งเสียงร้องเพื่อขอความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน ไม่อย่างนั้นคงได้สิ้นใจไปจริง ๆ 

แค่ก! แค่ก!

เสียงไอเรียกร้องความสนใจ ของคนที่ถูกปล่อยให้นอนบาดเจ็บอยู่กลางห้อง เขากระอักเลือดจนตัวซีดตัวสั่น แต่คนพวกนี้ยังยืนพูดคุยกันไม่เสร็จสิ้นเสียที

นับว่าการกระทำเห็นผลดี เมื่อจวิ้นอ๋องกลับมาให้ความสนใจอีกหนึ่งสาเหตุของความขัดแย้ง ระหว่างตนกับอดีตพระชายาเอก 

“องค์รัชทายาทไป๋ซือกวง ไม่คิดเลยว่าพระองค์จะหลบอยู่ใต้อาภรณ์สตรีมานานหลายปี เรื่องราวในวันนี้กระหม่อมย่อมไม่ปล่อยผ่านอย่างแน่นอน เจิ้งหลงไปตามคนของรัชทายาทมาพาคนเจ็บกลับไป”

ผู้ปกครองเมืองท่าคนใหม่ เอ่ยสั่งการองครักษ์ที่เพิ่งกลับมาจากสืบข่าว

เขาเอาผิดไป๋ซือกวงจนถึงแก่ชีวิตไม่ได้ก็จริง แต่หากเรื่องถึงหูแม่ทัพใหญ่ทั้งสองแคว้น ตำแหน่งองค์รัชทายาทของแคว้นหวงหลิง คงถึงคราเปลี่ยนมือ

“พ่ะย่ะค่ะ”

คนเจ็บถูกพาตัวกลับไปแล้ว ทว่าบุรุษและสตรีทั้งสามยังคงนั่งพูดคุยตกลงกันไม่จบ จวิ้นอ๋องยังทำใจไม่ได้ที่สตรีในดวงใจแต่งงานใหม่

ขณะกำลังพูดคุยกันในประเด็นสำคัญที่สุด ประตูห้องดื่มน้ำชาก็ถูกเคาะเสียงดัง แล้วผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันตามหาพระองค์ตั้งนาน คราแรกอยู่อีกห้องไม่ใช่หรือเพคะ”

ลังเลอยู่นานว่าจะเข้าไปพบคนในห้องดีหรือไม่ เมื่อตัดสินใจผลักประตูเข้าไปกลับพบเพียงความว่างเปล่า

ลู่เจี้ยนหงรีบเดินตามหาสวามีทันที นางตามเคาะประตูจนครบทุกห้องด้วยความร้อนใจ

อีกทั้งยังจินตนาการเห็นเป็นภาพเขาโอบกอดสตรีอื่นเฉกเช่นที่ผ่านมา แผนการลอบสังหารสตรีชั้นต่ำ ผุดขึ้นในความคิดไม่มีที่สิ้นสุด

“ลู่เจี้ยนหงอย่าเสียมารยาท”

“หม่อมฉันแค่เป็นห่วงพระองค์”

“ไม่เห็นหรืออย่างไรว่าข้ามีแขก เจ้ากลับไปได้แล้ว”

น้ำเสียงแข็งกระด้างเอ่ยไล่พระชายาเอกคนใหม่ เขากำลังจะพูดคุยเรื่องบุตรชายแต่สตรีน่ารำคาญกลับทำเสียเรื่อง

“เอ๋? ท่านอา จำข้าได้หรือไม่เจ้าคะ หลานสาวท่านปู่อย่างไรเล่า”

นอกจากไม่ยอมกลับตามคำสั่ง ยังหันมาทักทายบุรุษที่คุ้นหน้าคุ้นตาจากภาพวาด ซึ่งท่านปู่ให้คนจากเมืองท่าส่งไปให้ดูทุกปี บุตรชายคนที่สามยังอยู่ในความทรงจำของชายชรายากจะลืมเลือน

“จำไม่ได้และไม่อยากจำ”

“เอ่อ…แล้วท่านนี้คืออาสะใภ้ใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้าลู่เจี้ยนหงเป็นหลานสาวของท่านอา และเป็นพระชายาเอกของจวิ้นอ๋อง”

ลู่เจี้ยนหงรู้เรื่องบาดหมางของคนในครอบครัวเพียงคร่าว ๆ จึงกล้าย้อนถามถึงความทรงจำในวันวาน จังหวะนั้นสายตาได้จดจ้องสตรีงดงามล่มเมืองล่มแคว้น เมื่อเห็นท่าทีชิดใกล้ของชายหญิงจึงคาดการณ์ดังกล่าว

“ข้าไป๋ซือเย่ว”

ไป๋ซือเย่วแนะนำตัวสั้น ๆ เพราะไม่รู้จะแนะนำสถานะเก่าหรือใหม่ดี

ยิ่งเห็นสายตาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของคนตรงหน้า ยิ่งไม่อยากทำความรู้จักด้วยเลยสักนิด

“เจ้านี่เองข้านึกว่าใคร”

ชื่อแซ่ของสตรีตรงหน้า นำพาสายตามุ่งร้ายและน้ำเสียงหาเรื่องเข้าแทนที่

ในใจกำลังร้อนรนยิ่งกว่าไฟแผดเผา เพราะรู้สึกอิจฉาในความงดงามเป็นหนึ่งไม่มีสอง

“ลู่เจี้ยนหงห้ามเสียมารยาท” จวิ้นอ๋องเอ่ยปรามคนของตน

“หากไม่มีรับสั่งใดอีก พวกกระหม่อมขอทูลลากลับก่อนพ่ะย่ะค่ะ” 

สองแขนโอบประคองฮูหยินให้ลุกขึ้นยืนพร้อม ๆ กัน

“ทูลลาเพคะ”

“ซือเย่วยามนี้อาเฟยมีน้องชายเพิ่มมาหนึ่งคน ข้าพามาเลี้ยงดูที่เมืองท่าด้วย หากเด็กแข็งแรงดีแล้วข้าขอให้พี่น้องพบเจอกันบ้างจะได้หรือไม่”

เสียงทุ้มเอ่ยร้องขอด้วยท่าทีคาดหวัง ทุกอย่างตกอยู่ในสายตาของสตรีขี้อิจฉา แผนการหลายอย่างถูกคิดขึ้นเพื่อกำจัดขวากหนามให้พ้นทาง

ทว่าลู่เจี้ยนหงไม่รู้เลยว่าหนามที่นางอยากกำจัดนั้น แข็งแกร่งประดุจดั่งเสาเข็มขนาดใหญ่ ที่ตรอกตรึงยึดสิ่งปลูกสร้างกลางทะเลไม่ให้หลุดลอยไปไกล

“ย่อมได้เพคะ หม่อมฉันไม่เคยปิดกั้น แต่จะให้บังคับอาเฟยให้ยอมรับพระองค์คงเป็นไปไม่ได้เช่นกัน”