เอาคืน

ไป๋ซือเย่วกล่าวอย่างชัดเจน แล้วเดินจากไปพร้อมกับสามีใหม่ทันที ปล่อยให้จวิ้นอ๋องกับพระชายานั่งดื่มน้ำชาเลิศรสกันตามลำพัง

“เจ้ากับนางฝีมือคนละชั้นกัน หากไม่เชื่อฟังคงสุดแล้วแต่จะเป็นไป”

สวามีเอ่ยเตือนตามความเหมาะสม เมื่อเห็นสายตาอาฆาตแค้นของสตรีในปกครอง

“เพคะ”

น้ำเสียงนิ่งสงบตอบรับอย่างว่าง่าย ทว่าในใจมีเพียงนางที่รู้ดีที่สุด

ณ ตรอกซอกซอยลับสายตาบริเวณใกล้กับท่าเรือ มีสตรีแต่งกายมิดชิดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใบหน้าเรียวเล็กสวมผ้าคลุมสีดำปิดบังอำพราง

สองขาก้าวเดินเข้าไปในเรือนทรุดโทรมหลังหนึ่ง สถานที่แห่งนี้บิดาของนางเป็นเจ้าของมานานหลายปีแล้ว มีเพียงนางกับมารดาที่รู้ความลับดำมืด และคอยสนับสนุนด้วยดีมาโดยตลอด

ตั๋วฝากเงินมูลค่าสูงจำนวนหลายใบ ถูกโยนลงต่อหน้าชายร่างท้วมผู้เป็นหัวหน้าชุมชนลึกลับ หากไม่มีสัญลักษณ์บางอย่างก็ไม่สามารถเข้านอกออกในสถานที่แห่งนี้ได้

“หากงานสำเร็จ ข้าจะมอบเคล็ดวิชาลับให้อีกหนึ่งฉบับ”

“แค่สตรีกับเด็กคนหนึ่ง คุณหนูยอมจ่ายหนักเพียงนี้เชียวหรือ”

ตั๋วฝากเงินมูลค่าสูง ถูกนำไปแจกจ่ายให้ชายฉกรรจ์นับสิบคนอย่างครบถ้วน

“สามีของมันเป็นผู้มีวรยุทธ์ขั้นสูงอย่าประมาทเด็ดขาด”

สายข่าวของนางแม่นยำเป็นหนึ่ง แต่น่าแปลกที่ไม่มีข้อมูลเชิงลึกของสตรีผู้นั้นเลย มีเพียงข้อมูลพื้นฐานซึ่งชาวเมืองท่ารับรู้กันอยู่แล้ว

“ฮ่า ฮ่า ขั้นสูงแล้วอย่างไร พวกข้าเคยจัดการมันมาแล้ว พิษของเผ่าซยงหนูสามารถทำลายไปถึงจุดตันเถียน ไม่คิดเลยว่ามันจะกลับมาฝึกวรยุทธ์ได้อีก”

“คงใช้ความร่ำรวยช่วยแสวงหายามารักษาได้ทันกาล ข้าต้องไปแล้วหวังว่าอีกไม่นานคงได้ยินข่าวดี”

ระหว่างทางร่างบอบบางแวะตรอกร้างแห่งหนึ่ง เพื่อผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้เหมาะสมกับตำแหน่งอันทรงเกียรติ

นางใช้วรยุทธ์ขั้นกลางแอบออกมาข้างนอกตำหนักในยามวิกาลเพียงลำพัง จึงไร้ซึ่งสาวใช้ข้างกายอย่างที่เคยเป็น

ขณะผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ใกล้แล้วเสร็จ จู่ ๆ ก็มีมือของใครบางคน เอื้อมมาปิดปากไม่ให้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ

“อื้อ อื้อ”

ดวงตาเรียวยาวเบิกกว้างขึ้น เมื่อเห็นสายตาคุ้นเคยของสตรีที่สวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้า

“ขอให้สนุก ได้ข่าวว่านอนเหงาเพียงลำพังมานานแล้ว”

หลังจากนั้นสตรีผอมบางก็ถูกชายฉกรรจ์จำนวนห้าคน รุมกระทำอยู่นานสองนาน ห่างออกไปไม่ไกลมีสตรีชุดดำสวมผ้าปิดบังใบหน้ามิดชิด ยืนจ้องมองด้วยแววตาสาแก่ใจ

เมื่อเห็นว่าโอกาสเหมาะสม สตรีชุดดำจึงเดินเข้ามาใกล้ร่างเปลือยเปล่า แล้วลงมืออย่างที่เคยถูกกระทำเมื่อสองเดือนก่อน

ฉึก!

ปลายมีดแหลมคมกรีดลงบนแก้มข้างซ้าย ลากยาวไปถึงหางคิ้วซ้าย เกิดเป็นบาดแผลลึก คล้ายกับบาดแผลของผู้ลงมือไม่มีผิดเพี้ยน

“กะ…อุ๊บ!”

ชายฉกรรจ์ห้าคนรุมล้อมเข้ามาอีกครั้ง เพื่อระงับเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด

“ส่งกลับตำหนักในสภาพไม่น่ามอง”

“ขอรับคุณหนู”

“พาคนของเราตามไปสมทบกับคนเหล่านั้น ช่วยกันคนละไม้คนละมืองานจะได้สำเร็จโดยเร็ว”

บนดินแดนแห่งนี้ผู้ที่มีตำลึงมากกว่าย่อมได้เปรียบ นางรอดชีวิตและมีมารดาผู้ร่ำรวยคอยช่วยเหลือ จึงกลับมาสะสางแค้นได้อย่างง่ายดาย

หลบซ่อนตัวในที่ลับเพื่อสืบข่าวมาหลายวัน หลังจากรักษาแผลเป็นบนใบหน้าให้หายสนิท คงถึงครากลับไปทวงคืนสวามีและบุตรชาย คนผู้นั้นคงดีใจที่นางกำจัดตัวน่ารำคาญให้เขาจนสิ้นซาก

“ขอรับ แล้วคืนนี้…”

“ข้าจะรอที่โรงเตี๊ยมหม่าหลง” น้ำเสียงพึงใจตอบรับเพราะชื่นชอบไม่ต่างกัน

“ขอรับ”

ชายฉกรรจ์ทั้งห้าคนไม่ได้ถูกซื้อเพียงแค่ตำลึงจำนวนมาก ทว่าเรือนกายของสตรีเย้ายวนตรงหน้า เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่พวกเขายอมทำงานเสี่ยง ๆ

หากไม่นับอดีตพระชายาเอกของจวิ้นอ๋องหนานจิงชวน สตรีผู้นี้ก็คือโฉมสะคราญผู้งดงามเป็นหนึ่งในแคว้นถิงโจว

กลางดึกเรือนร่างกึ่งเปลือยหมดสติ ถูกนำมาโยนไว้หน้าตำหนักจวิ้นอ๋องแห่งเมืองท่า เงาดำหลายสายหายไปอย่างไร้ร่องรอย แน่ชัดแล้วว่าผู้ลงมือคือชาวยุทธ์

จวิ้นอ๋องถูกองครักษ์คนสนิท เคาะประตูปลุกเรียกกลางดึก ทั้ง ๆ ที่เขาเพิ่งนอนหลับไปได้ไม่นาน เพราะมัวแต่คิดเรื่องของอดีตพระชายาเอกกับบุตรชาย

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เรื่องอะไรอีก”

น้ำเสียงงัวเงียเอ่ยถามอย่างนึกรำคาญ แต่ละวันมีแต่เรื่องให้สะสางแก้ปัญหา เกิดเป็นโอรสของฮ่องเต้ใช่ว่าจะสุขสบายอย่างที่ใครเข้าใจ

“พระชายาลู่เจี้ยนหง ถูกทำร้ายแล้วนำร่างมาทิ้งไว้หน้าตำหนักพ่ะย่ะค่ะ”

“รอดชีวิตหรือไม่”

คนถามไม่ได้ตกใจอย่างที่ควรจะเป็น นางมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองแท้ ๆ แต่ยังกล้าออกไปข้างนอกตามลำพัง

ลู่เจี้ยนหงมีความลับมากมายอีกทั้งมีนิสัยขี้อิจฉา ถูกทำร้ายเช่นนี้นับว่าไม่เกินความคาดหมายแต่อย่างใด

ตั้งแต่เขาย้ายมาปักหลักที่เมืองท่า ความเคลื่อนไหวทุกอย่างในตำหนักหลังใหม่ ล้วนแล้วแต่อยู่ในสายตาขององครักษ์หลวง ไม่มีอีกแล้วบุรุษโง่เขลาเบาปัญญา ผู้ที่ถูกสตรีหลอกลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

“รอดชีวิตพ่ะย่ะค่ะ แต่ใบหน้าถูกกรีดเป็นทางยาว และมีร่องรอยการถูกล่วงล้ำชัดเจน”

“ฝีมือผู้ใด หรือว่าเจียงซูหลิง!”

“เป็นไปได้พ่ะย่ะค่ะ ร่องรอยของบาดแผลเหมือนกับคำให้การของชาวบ้านที่พบเห็นเจียงซูหลิง”

“นำกำลังของเราสืบหาตัวมาให้ข้าโดยเร็วที่สุด นางอาจกำลังวางแผนทำร้ายซือเย่วกับลูก”

คนที่เขาเป็นห่วงหาใช่สตรีบาดเจ็บอยู่หน้าตำหนัก แต่เป็นสตรีที่เขาไม่สามารถสลัดความรู้สึกให้หลุดพ้นไปได้ ทั้ง ๆ ที่เห็นเต็มสองตาว่านางมีสามีใหม่แล้ว

“พ่ะย่ะค่ะ แต่ดูจากฝีมือขององค์หญิงห้าในวันนั้น คนที่คิดร้ายอาจจะตายไม่รู้ตัว”

“ห้ามประมาทเด็ดขาด แบ่งคนของเราให้ไปคุ้มกันนางกับลูกอยู่ห่าง ๆ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เรื่องราวนอกจวนตระกูลลู่ ยังคงดำเนินไปตามสภาพการณ์ที่ไม่สู้ดีสักเท่าไหร่

ทว่าคนในจวนยามนี้กำลังเก็บตัวในห้องฝึกวิชา เพื่อเข้ารับการถ่ายทอดเคล็ดวิชาลับจากจอมยุทธ์หญิง ผู้สืบทอดเคล็ดวิชามาจากสุดยอดปรมาจารย์อันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ

เคล็ดวิชากายาล่องหน ถูกถ่ายทอดให้สองอาหลานแห่งตระกูลลู่เรียนรู้ไปพร้อม ๆ กัน

ถึงแม้จะต่างขั้นวรยุทธ์ ทว่าเคล็ดวิชาลับนี้ หากถูกถ่ายทอดจากศิษย์สายตรงของท่านปรมาจารย์ย่อมสำเร็จโดยง่าย

ลู่ชุนหยางกับลู่ซิ่วหยวน ตั้งใจฝึกฝนเคล็ดวิชากายาล่องหนอยู่สามวันสามคืนจึงสำเร็จ สองหนุ่มส่งมอบรอยยิ้มกว้างด้วยความยินดีให้ท่านอาจารย์ผู้งดงาม

“ขอบคุณขอรับอาสะใภ้”

“เย่วเอ๋อร์ขอบใจเจ้ามาก”

“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ต้องช่วยข้าปกป้องอาเฟยให้เติบใหญ่ ยังมีอีกหลากหลายเคล็ดวิชาที่พวกท่านต้องฝึกฝนให้ชำนาญ”

คำร้องขอเดียวคือเรื่องความปลอดภัยของบุตรชาย ต่อให้นางเก่งกล้ามากแค่ไหน หากไม่มีกองกำลังเข้ามาช่วยเหลือ ย่อมตกเป็นรองมารดาเลี้ยงแสนชั่วร้าย

“แน่นอนอยู่แล้ว/ขอรับ”

สองหนุ่มตอบรับอย่างพร้อมเพรียง ต่อให้ไม่ได้รับการถ่ายทอดเคล็ดวิชาลับ พวกเขาก็เต็มใจปกป้องลู่ชุนเฟยไปตลอดชีวิต

กองกำลังลับที่เพิ่งเริ่มจัดตั้งขึ้น ย่อมเป็นขุมกำลังสำคัญในการดูแลเด็กน้อย กับมารดาของเด็กให้อยู่รอดปลอดภัย

หลังเสร็จกิจเรื่องการฝึกฝนเคล็ดวิชากายาล่องหน ลู่ซิ่วหยวนก็ถูกสายตาหาเรื่องของผู้เป็นอา ขับไล่ให้ถอยห่างจากห้องฝึกวิชาลับทันที

ช่วงนี้ฮูหยินของเขาเป็นกังวลใจหลายอย่าง จึงอยากช่วยให้นางผ่อนคลายลงสักหน่อย