共有

ภาพงดงาม2

作者: LiHong
last update 最終更新日: 2025-08-28 21:33:27

หงซือกวนหาได้ตอบคำ เขาเพียงหรี่ตามองท้องฟ้าแวบหนึ่ง ยังมิเห็นเงาร่างของนกประหลาดกลับมาเสียที จึงมองออกไปทางแอ่งน้ำกลางลำธาร เห็นปลาน้อยใหญ่แหวกว่ายไปมา แน่นอนว่านั่นคืออาหารชั้นยอดที่หาได้ง่ายและไม่ต้องทิ้งใครบางคนให้นั่งรอคนเดียวในที่โล่งแจ้ง

เหม่ยหลินที่นั่งรอคำตอบจากชายร่างสูงพลันตกตะลึงทันใด เมื่อจู่ๆ เสื้อของคนตรงหน้าก็ถูกโยนมาใส่มือนาง

“...!?”

หญิงสาวก้มหน้ามองเสื้อของเขาแล้วเงยขึ้นมา ชายตรงหน้าก็เริ่มถอดเสื้อชั้นที่สอง เพียงครู่จึงเผยแผ่นหลังเปล่าเปลือยแก่สายตา

อึดใจต่อมา เขาก็หันหน้าเข้าหานาง พร้อมแผงอกตึงแน่นไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม หญิงสาวถึงกับตาโตใบหน้าแดงซ่าน

นี่มิใช่ที่นางเห็นในความฝันเมื่อคืนหรือไร ในห้วงนิทรานางฝันว่าถูกเขาโอบกอด...

เมื่อเริ่มระลึกถึงเรื่องน่าอายขึ้นมา หญิงสาวถึงกับลืมหายใจ สายตาสวยหวานเริ่มเหม่อลอย ริมฝีปากสีชมพูมันวาวเริ่มอ้าเผยอ ทั้งแผงอก ทั้งวงแขน กระทั่งเอวสอบ เรือนร่างของเขานางล้วนฝันเห็นในท่วงท่าหมิ่นเหม่...

ทันใดนั้น เหม่ยหลินจึงได้เห็นแผงอกเปล่าเปลือยในระยะประชิด พร้อมสายตาคมกริบใกล้เข้ามา หญิงสาวถึงกับเบิกตากว้าง ใบหน้าแดงซ่านมากกว่าเดิม

หงซือกวนก้มห
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
ロックされたチャプター

最新チャプター

  • จอมใจจอมมาร   ขบคิดหาสาเหตุ1

    ยอดหน้าผาที่เดิม ยังคงมีป้ายศพตั้งอยู่หน้ากองหินที่วางเรียงรายยกสูงคล้ายหลุมศพสามศพเหมือนเดิม โดยมีเฟิงหลิวนั่งนิ่งอยู่บนต้นไม้ด้วยโรคสุ่ยหลินอยู่ที่เดิมเพียงครู่ต่อมาตรงริมหน้าผา พลันมีกลุ่มชายฉกรรจ์มากมายปรากฏกายวูบไหวจนพุ่มไม้กระเพื่อมรุนแรง พวกเขาเป็นชายที่มีรูปร่างสูงใหญ่กว่าคนทั่วไป ลำตัวเต็มไปด้วยมัดกล้ามตึงแน่นใหญ่โต ใบหน้าดำทะมึนคล้ายเมฆฝนก่อนพายุโหมกระหน่ำ นัยน์ตาของพวกเขาล้วนแวววาวกราดเกรี้ยวประหนึ่งเสือสิงห์กระหายเลือดกระหายเนื้อ รอบเรือนกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความโหดเหี้ยมเหนือสามัญ ดุจโผล่ออกมาจากห้วงอเวจี สองมือของพวกเขาล้วนพกพาอาวุธหน้าตาแปลกประหลาด มิใช่กระบี่หรือหอกธรรมดา อาวุธของพวกเขาทั้งใหญ่ทั้งยาว บางอันแหลมเล็กมีคมเขี้ยวรอบด้าน บางอันหนาหนักประหนึ่งภูเขาไท่ซาน บางคนพกตุ้มเหล็กที่วางลงบนพื้นดินก็เกิดเป็นหลุมลึก บางคนพกอาวุธประหนึ่งเครื่องประดับ คล้ายสร้อยไข่มุกเรียงตัวสวยงามเป็นเส้นเป็นสาย แต่หากมองดูดีๆ จะพบว่าเป็นโซ่ตรวนลูกเหล็กที่มีหนามรอบด้านซ่อนอยู่ บางคนพกมีดดาบที่คล้ายกับเคียวเกี่ยวข้าว มิรู้ได้ว่าจะทำนาที่ใด แต่ที่แน่ใจ อาวุธชนิดนี้เมื่อเหวี่ยงออกไปล

  • จอมใจจอมมาร   ริษยาของสตรี 2

    “ท่านแม่ทัพ” เพ่ยอิงเอ่ยเรียกขานเสียงเบาหวิว นางยังคงซาบซ่านอยู่มาก เหงื่อกาฬไหลเยิ้มเต็มไปหมดหยวนจงนอนตะแคงข้างเอามือหนึ่งค้ำศีรษะตนเองเอาไว้ แล้วใช้มืออีกข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาตรงใบหน้าแดงก่ำของเพ่ยอิง ก่อนจะค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วไล้เกลี่ยเม็ดเหงื่อที่พร่างพราวออกจากวงหน้าของนาง เขาทำด้วยท่าทางสุภาพอ่อนโยนยิ่งเพ่ยอิงถึงกับสะท้านเฮือก ร่างงามสั่นระริก ประหนึ่งถูกขึ้นคร่อมแล้วควบจังหวะอีกรอบริมฝีปากแดงสดบนใบหน้าหล่อเหลาจึงยกโค้งขึ้น เผยรอยยิ้มละมุนละไมราวเทพเซียนจำแลง ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์แหบพร่าพาหัวใจหญิงสาวสะท้าน“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ ว่าหากเรื่องของเราสอง ล่วงรู้ไปถึงเมียรักของข้า จักเกิดสิ่งใด”หญิงสาวคล้ายกับถูกต้องมนต์ด้วยปลายนิ้วกรุ่นร้อนและเสียงแหบเสน่ห์ของชายหนุ่ม นางจึงเอ่ยตอบเสียงแผ่ว “บ่าวรู้เจ้าค่ะ” จริงแท้ว่าองค์หญิงเหม่ยฮว๋าผู้ร้ายกาจ ไม่ปล่อยนางไปแน่หยวนจงยังคงคลี่ยิ้มล่อลวง แล้วเอ่ยอีกครา “แต่ว่า ฮว๋าเอ๋อร์ของข้ายังไม่ตั้งครรภ์ หากเจ้าตั้งครรภ์ก่อนนาง ย่อมไม่เหมาะสม”เพ่ยอิงมองแม่ทัพหนุ่มด้วยดวงตาหยาดเยิ้ม “มันจะไม่เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”เสียงทุ้มพร่ายังคงเอ่ยข้างใบ

  • จอมใจจอมมาร   ริษยาของสตรี 1

    ยามสายของเช้าวันใหม่ ภายในเรือนของเหม่ยฮว๋าแห่งจวนแม่ทัพหยวนจงเจ้าของเรือนยังคงนอนหลับใหลอยู่บนเตียงใหญ่ ในสภาพเปลือยกายไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม กระทั่งผ้าห่มยังมิได้คลี่คลุมปิดบังเนื้อนวลที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งเพลิงพิศวาสแต่อย่างใดนางนอนหลับอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ลมหายใจอิดโรย อันเนื่องมาจากการร่วมรักเสพสมที่แสนจะเร่าร้อนกับสามีของตนเองแม่ทัพหนุ่มผละออกจากร่างเปล่าเปลือยบนเตียงนอนมาได้สักพักหนึ่งแล้ว เขากำลังยืนจัดอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์อยู่ตรงหน้าเตียง หางตาเรียวคมเพียงปรายลงมองเสื้อผ้าเนื้อบางของสตรีบนเตียงที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายสูงใหญ่เดินออกไปจากในห้องนางเดือนก่อนยามที่จำใจยอมจำนนต่อสมรสพระราชทาน หยวนจงก็คิดแล้วว่าจะเปิดใจให้สตรีผู้นี้ การแต่งงานกับองค์หญิงสูงศักดิ์แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่ดี นางทั้งสูงส่งและงดงาม เพียงแรกสบตาก็พาให้ใจเต้นระรัว เลือดลมในอกแกร่งพลันพลุ่งพล่านไปหมด ลีลารักของนางหรือก็ล้วนเลิศล้ำ ทำให้เขาลืมองค์หญิงเหม่ยหลินที่ปักใจได้ชั่วคราวหากแต่หนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขายังไม่เห็นความดีส่วนใดนอกจากเรื่องบนเตียงของเหม่ยฮว๋าเลยสักนิดเดียวนางทั้งเกร

  • จอมใจจอมมาร   ข่มกลั้น3

    เวลาหมุนเวียนเคลื่อนขับจากรัตติกาลเป็นทิวากาล แสงแดดอบอุ่นทอประกายเจิดจ้าฝ่าหมู่เมฆลงมาจนกระทบกับพื้นดินเบื้องล่างภายใต้หุบเหวเย็นเยียบหงซือกวนตื่นนานแล้ว หากแต่ใครบางคนที่หลับซบไหล่เขาทั้งคืนกลับยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาง่ายๆ เขาจึงนั่งเอนหลังพิงต้นไม้หาได้ขยับไปทางใด ถึงแม้ว่าภายในจิตใจให้รู้สึกได้ว่าไม่เคยชินสักเท่าไหร่ ด้วยสัญชาตญาณของเขาล้วนรับรู้ได้ ว่าเขามิใช่บุรุษผู้อ่อนโยนหากแต่การกระทำของเขาต่อสตรีข้างกาย คล้ายกับว่าตัวเขานั้น ไม่เป็นตัวของตัวเองอีกต่อไปชายหนุ่มเอียงใบหน้าคมสันปรายสายตาเหม่อมองหญิงสาวตรงไหล่กว้างนิ่งๆ เขาเห็นคนงามกำลังหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ บ่งบอกได้ว่านางยังคงดำดิ่งในห้วงนิทรา การเดินตามเขาอย่างทุลักทุเลเมื่อวาน ทำให้นางอ่อนเพลียเป็นอย่างมาก จนร่างนุ่มนิ่มของนางบอบช้ำไปหมด สายตาเฉี่ยวคมเริ่มเลื่อนลงต่ำไปที่ฝ่ามือน้อยๆ ตรงตักนาง เขาเห็นรอยถลอกเล็กน้อยตรงฝ่ามือนั้น เท้าของนางที่อยู่ในรองเท้าผ้า ก็บวมมากเช่นกันนางที่ทั้งบอบบางทั้งอ่อนแอ ทำอันใดมิได้นอกจากร่ำไห้ แต่กลับข่มกลั้นทุกอย่างเอาไว้ นางไม่โอดครวญออกมาแม้เพียงครึ่งคำ แค่ปล่อยน้ำตาอาบสองแก้มนวลแบบไร

  • จอมใจจอมมาร   ข่มกลั้น2

    หงซือกวนยังคงกวาดสายตาคมมองสำรวจรอบทิศ ด้วยท่าทางน่าเกรงขาม ยามนี้ดึกมากแล้ว อากาศค่อนข้างเย็นและมีน้ำค้างตกลงมา แต่ทว่าใกล้ๆ นี้ไม่มีถ้ำ ไกลออกไปก็ไม่มี แต่หากย้อนกลับไปคงมิใช่เรื่องดี เขาจึงนั่งอยู่ที่เดิมตั้งแต่ยามอู่ก็เพราะเท้าน้อยๆ ของนางข้างกายชั่วครู่ต่อมาสายตาเย็นชาบนใบหน้าคมคายหันมามองคนงามแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“เจ้ามีนามว่าอะไร?”ถึงแม้จะจำอันใดมิได้ หากแต่เขาก็รู้สึกได้ว่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยากทำความรู้จักสตรีสักคนเมื่อเหม่ยหลินได้ยินคำถามนั้น เรียวคิ้วงามพลันขมวดเป็นปม “ข้ายังมิได้บอกนามตนแก่ท่านหรือ?”อา...อันที่จริง องค์หญิงเช่นนาง ไหนเลยจักเคยแนะนำตนเองกับใคร เพราะส่วนใหญ่ยามที่ต้องเผยโฉมออกสู่ธารกำนัล นามของนางล้วนมีคนประกาศแทนเมื่อเป็นเช่นนั้น ใบหน้าขาวผ่องพลันแดงซ่านทันใด หญิงสาวรู้สึกขัดเขินขึ้นมาทันทียามที่ต้องเอ่ยแนะนำตนเอง“เอ่อ...ข้ามีนามว่าโจวเหม่ยหลิน พี่หงเรียกข้าว่าเหม่ยหลินก็ได้” กล่าวจบเลือดลมพลันสูบฉีด ทั้งพวงแก้ม ทั้งใบหู กระทั่งลำคอระหงแดงก่ำประหนึ่งดั่งผลอิงเถากระนั้น อันที่จริงนางอยากให้เขาเรียกนางว่า หลินเอ๋อร์“เหม่ยหลิน” หงซือกวนท

  • จอมใจจอมมาร   ข่มกลั้น1

    ยามราตรีกาลอันมืดมิด ตรงก้นเหวลึกลับ ที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาได้ยากนักหงซือกวนกับเหม่ยหลินนั่งเคียงข้างกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงโขดหินริมลำธาร โดยเจ้านกประหลาดตัวใหญ่เพียงเกาะอยู่บนต้นไม้เพื่อระวังภัยก็เท่านั้น รอบด้านของสองชายหญิงล้วนวังเวงและเย็นเยียบ สายลมโชยพลิ้วหนาวเหน็บ บรรยากาศประหนึ่งกำลังจะถูกแช่แข็งก็ไม่ปาน ทำให้พวกเขาต้องนั่งใกล้กองไฟเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้แก่ร่างกายภาพหนึ่งภาพพลันปรากฏในห้วงความคิดของทั้งสองโดยมิได้นัดหมาย ภาพนั้นไม่พ้นภาพแห่งค่ำคืนวานที่สองร่างเปลือยเปล่านอนกอดก่ายแนบชิด ปล่อยความร้อนกรุ่นของผิวกายให้สื่อถึงกันแน่นอนว่าหงซือกวนย่อมนึกภาพตามความจริง ถึงหญิงที่กำลังนั่งข้างกายกัน ว่าเนื้อนวลนางนุ่มนิ่มปานใดยามตกอยู่ในอ้อมแขนเขา หากแต่เหม่ยหลินกลับนึกภาพคล้ายความฝันก็เท่านั้น นางกำลังนึกถึงแผงอกตึงแน่นของชายข้างกายกัน นางอยากรู้ว่าจะอบอุ่นสักปานใดชายหนุ่มหญิงสาวใต้ต้นไม้ใหญ่ กำลังคิดการณ์ไกลโดยมิได้มองหน้ากัน แต่ทว่าพวกเขานั้น กลับนึกถึงภาพเดียวกันได้อย่างไม่น่าเชื่อเวลานี้เป็นยามซวีสี่เค่อ[1]แล้ว แต่ชายหนุ่มยังคงย่างปลากินอย่างใจเย็นอยู่ริมลำธารเช่นเดิม โ

続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status