ไม่อาจห้ามใจ

“คุณชาย ที่นี่ไม่ได้สะดวกสบายอีกทั้งยังไปมาลำบาก หากคนที่ตามหาท่าน ต้องการตามตัวเห็นทีจะหาไม่พบ เหมาะแก่การเร้นกายรอให้พวกที่ไล่ล่า เลิกสนใจเสียก่อนจึงดีไม่น้อย”

“อาวุโสไม่กลัวว่าข้าเป็นคนไม่ดีหรือไร”

“ดีหรือไม่ข้าเจี้ยนหยาหาสนใจไม่ทุกวันนี้เราสองคนแม่ลูกก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครโลกภายนอกวุ่นวายวกวน ผู้คนล้วนสวมหน้ากากเข้าหากัน หากว่าท่าน ในตอนนี้ แม้แต่ชื่อตัวยังจำไม่ได้ มิสู้เร้นกายให้หายดีแล้วค่อยจากไป”

“ข้า ไม่อยากรบกวนอาวุโสกับซูเหยาการกินอยู่ที่นี่ลำบากท่านทั้งสองยังต้องคอย ทำเผื่อข้า”เจี้ยนหยายิ้ม

“ซูเหยาตั้งแต่เกิดก็อยู่ในเรือนแพตลอดมา แทบจะไม่เคยข้องแวะกลับใครนางจึงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของคนข้างนอก”

“อาวุโส ข้าตั้งจว่าหากบาดแผลหายดีจะกลับไปบนฝั่งเพื่อไปรื้อฟื้นความจำของตัวเอง”

“ข้ากับซุเหยาคงเหงาไม่น้อย คุณชายอยู่ที่นี่เรือนแพจึงมีชีวิตชีวา”ซีซวนรู้สึกใจหายไม่น้อยแต่หากอยู่ที่นี่นานไปเกรงว่า เขาอาจเผลอทำลายซูเหยาโดยไม่รู้ตัว สาวน้อยสดใสเช่นซูเหยา มีบางอย่างที่ซีซวนแม้จะไร้ความทรงจำแต่เขากลับรู้สึกว่าเขาไม่เหมาะกับเด็กสาวผู้บริสุทธิ์คนนี้แม้แต่น้อย แต่จะเป็นด้วยอะไรซีซวนไม่อาจทราบได้รู้แต่เพียงว่าซูเหยานางผุดผ่องเกินไปสำหรับเขา

“พี่ชายข้าวต้มปลา”ซีซวน หยุดความคิดของตัวเองไว้แค่นั้นหันหน้าไปมองซูเหยาที่ แต่งกายในแบบของบุรุษ

“ไปเก็บฟืนกัน ข้าอาสาถ่อเรือให้เอง”

“เจ้าร่างเล็กบอบบาง จะเอาเรี่ยวแรงจากไหน”ใบหน้าหวานยิ้มกว้าง

“ใครบอกท่านกันเห็นไหม ใครกันช่วยท่านลากท่านมาจากในป่าจนมาถึงนี่เพียงลำพังไร้คนช่วยเหลือ”

“ยกให้เจ้าเลยจริงๆ ลุกขึ้นยืนดึงเรือที่ผูกไว้กับแพมาใกล้ๆ ก่อนจะหย่อนตัวลงไปนั่งหัวเรือส่งมือให้ซูเหยา

“ไม่ต้องข้าลงไปเองได้ กระโดดลงไปในเรือแต่กลับร่วงลงไปบนตักของซีซวน ที่คว้าเอวบางไว้แน่นซูเหยานั่งบนตักพอเหมาะพอเจาะ

“ตั้งใจยั่วยวนข้าหรือไร”

“ใครบอกท่านกัน”สะบัดตัวด้วยใบหน้าแดงระเรื่อยกไม้ไผ่สำหรับค้ำถ่อซีซวนแกะเชือกปล่อยเรือล่องลอยออกจากแพไม้ไผ่ สายน้ำไหลเอื่อยๆ ซูเหยาเพียงแค่ประคองเรือให้ไปตามทางที่ต้องการ ซีซวนมองทิวทัศน์สวยงามแปลกตาของแม่น้ำใหญ่ที่กว้างสุดลูกหูลูกตารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่สุด สถานที่เหล่านี้แปลกตาล้วนไม่เคยพานพบ

“พี่ชายข้าวต้มปลารู้ไหมข้าว่ายน้ำเป็นตั้งแต่จำความได้ตกปลาเป็นตั้งแต่สองขวบ แล้วก็..”

“แล้วก็...พูดมากตั้งแต่กี่ขวบ”ซีซวนรู้สึกว่า ซูเหยาน่าแกล้ง

“ท่านพี่ข้าวต้ม ปลาชอบล้อข้าเล่น”

“ข้ากับท่านแม่ ไม่เคยมีแขกมาก่อน วันๆ พูดคุยกันเองท่านมาข้าจึง มีเรื่องอยากถามมากหน่อย”

“ข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะถามอะไรเพียงแต่เล่าเรื่องของเจ้าทั้งวัน”

“ท่านแม่บอกข้าว่าหากเราต้องการรู้จักใครก็ต้องให้เขารู้จักเราก่อนเพื่อแสดงความจริงใจ ข้าอยากให้ท่านเล่าเรื่องข้างนอกให้ฟังบ้าง ก็เลยเล่าเรื่องของข้าให้ท่านฟังอย่างไรเล่า”

“เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่าข้า..ความทรงจำข้าหายไปจะมีเรื่องอะไรที่ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังเล่า”

“ข้าได้ยินท่านพูดกับท่านแม่เมื่อเช้าเรื่องที่ท่านจะจากไป ท่านพี่ข้าวต้มปลาหากจะไปจากเรือนแพขอซูเหยาไปกับท่านด้วยจะได้ไหม”ซีซวนส่ายหน้าในทันที

“เจ้าไม่เหมาะกับข้างนอกนั่น”ซูเหยาทำหน้าเง้า

“ท่านแม่เคยสัญญากับข้าว่าหากมีใครสักคนที่ไว้ใจได้ท่านแม่ยินยอมให้ข้า ออกไปข้างนอกกับเขา”

“เจ้าไว้ใจข้าหรือคิดว่าไว้ใจข้าได้หรือ”กลืนน้ำลายลงคอยากเย็น ซูเหยายิ้มกว้างเปิดเผย

“ได้สิพี่ข้าวต้มปลาเป็นคนที่ใจดีที่สุดเท่าทีข้าเคยพบมาทีเดียวคนข้างนอกไม่ว่าจะที่ตลาดพวกพ่อค้าแม่ค้าล้วนใจร้ายจ้องเอาเปรียบกดราคา ปลาแห้งของเราบ่อยๆ ท่านแม่มักจะพูดเสมอว่า ยอมเขาไปก่อน หากว่าไม่ทำให้เราเดือดร้อนมากนัก”

“เจ้ากับอาวุโสเป็นคนดี คนพวกนั้นล้วนไม่ซื่อตรง”

“นั่นอย่างไรเล่า ข้าถึงต้องไปกับพี่ชายข้าวต้มปลา ข้าแค่อยากออกไปเที่ยวข้างนอกบ้างก็เท่านั้นท่านแม่ แต่เดิมไม่เคยอนุญาตจะไปไกลสุดก็แค่ตลาดไม่เคยได้ไปไกลกว่านั้น”

“ข้าไม่รับปากจนกว่าอาวุโส จะเอ่ยปากอนุญาต”ละมือจากไม้ไผ่ กระโดดเข้ากอดซีซวนไว้แน่น ดีใจเหมือนกับว่าซีซวนตอบตกลงไปแล้ว ซีซวนยิ้มนึกขำท่าที เดียงสาของซูเหยา หัวใจ ดำมืดเริ่มรู้สึกสว่างวาบด้วยความรู้สึกแปลกไปที่มีให้ซูเหยา

กลางป่า

ซีซวนแบกฟืนมัดใหญ่ไว้บนหลัง อาภรณ์สีทึมที่เจี้ยนหยาเลือกซื้อมาให้ ไ่ม่เหมาะกับเขาอย่างยิ่งใบหน้าหล่อเหลาบนอาภรณ์เช่นนั้น

“ท่านพี่ข้าวต้มปลาข้างหน้านั้นไปหน้าผาสูงที่ข้าพบท่านพี่ตรงนั้นนอนไม่ได้สติอยู่ตรงนั้น"ซูเหยาชี้ให้ดู ที่ที่พบซีซวน ซีซวนมองรอบๆ พยายามทบทวนเรื่องราวต่างๆ แต่พบเพียงความว่างเปล่า ตงฟางชิงยืนอยู่บนคาคบไม้จ้องมองซีซวนด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“ฝ่าบาทในที่สุดก็ยังชีวิตรอด”สะกดรอยตามไปห่างๆ เมื่อพบว่าซีซวนไม่ได้มีท่าทีว่าอยากกลับไปที่วังหลวง เพราะเหตุใดกัน

วังหลวง

“ฝ่าบาทยังไม่สิ้นพระชนม์”อิงฝานลุกพรวดขึ้นจากแท่นนั่ง

“ตอนนี้ฝ่าบาทอยู่ที่ไหน”

“ข้าน้อยสะกดรอยตามฝ่าบาทพบว่ามีบางอย่างแปลกไปฝ่าบาท เหมือนไม่ใช่คนเดิมหรือบางทีอาจเพราะอาการบาดเจ็บหรืออาจเป็นเพราะความทรงจำบางส่วนหายไป”อิงฝานทำสีหน้าเศร้าสร้อย

“ฝ่าบาทจึงยังไม่ยอมกลับมาที่วังหลวง”

“ถึงแม้ตอนนี้อยากกลับก็คงกลับไม่ได้ในเมื่อ หากปล่อยให้ซีซานพบตัวฝ่าบาทย่อมอันตรายอย่างมาก ข้าน้อยจะหาทางพบฝ่าบาทดูสักครั้ง เพื่อจะได้รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดกันแน่ตอนนี้ฮองเฮาลอบส่งข่าวให้ผู้ที่ยังภักดีรู้ว่าฝ่าบาทยังมีชีวิตอยู่เพื่อขวัญกำลังใจที่ดีและป้องกันการแปรพักตร์”