บทที่2 Welcome, Mali. The Update is now complete.

[System Alert: New World Update - Do you want to experience it in person?]

ฉันหรี่ตาลงมองข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ หือ? อัปเดตโลกใหม่เหรอ? จะบ้าตาย แล้วจะมามีอัปเดตแพตช์อะไรตอนนี้เนี่ย

ความง่วงที่สะสมมาบวกกับความหงุดหงิดที่ต้องมานั่งทำงานเร่ง ทำให้ฉันตัดสินใจกด "Yes" รัวๆ แบบไม่คิดชีวิตเลย กดอัปเดตให้เสร็จๆไปเลย จะได้รีบไปทำงานและนอน!

ทันทีที่ปลายนิ้วกดคลิกซ้ายลงไป แต่หน้าจอกลับนิ่งสนิท ไม่มีกราฟิกอะไรเด้งขึ้นมา ไม่มีดาวน์โหลดแพตช์ ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง เฮ้อ สงสัยจะเป็นแค่ป๊อปอัปโฆษณาหลอกดาวน์โหลดยอดฮิตสินะ ฉันบ่นอุบอิบและปิดคอมพิวเตอร์ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่อุตส่าห์ตั้งใจกดนึกว่าจะได้เห็นอะไรตื่นเต้นใหม่ๆ ความง่วงที่สะสมมาเริ่มเล่นงานจนฉันทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที ไม่แม้แต่จะสระผม หรือเปลี่ยนชุดนอนก่อน งานที่เหลือก็ไม่ได้สนใจ มันเหลืออีกแค่นิดเดียว ต้องส่งตั้งตอนบ่าย ตอนเช้าก็แค่ค่อยรีบตื่นมารีบทำต่อให้เสร็จก็ได้ ฉันหลับลึกไปในทันทีที่ศีรษะถึงใบหมอนนุ่มๆใบเดิม ราวกับโดนสะกดให้จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราที่ยาวนาน

"..."

แสงแดดจ้าส่องเข้ามาแยงตาฉันเต็มๆ ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยและขยับตัวด้วยความงัวเงีย มือพยายามควานหาโทรศัพท์ข้างหมอนเพื่อดูเวลาตามนิสัยปกติ แต่มือที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่ผิวสัมผัสของเตียงที่คุ้นเคย มันกลับเป็นความสากและนุ่มของปลายใบหญ้าที่สามารถบาดผ่านปลายนิ้วได้ หือ? ใบหญ้าเหรอ... ฉันมองพื้นด้านล่างและดันตัวเองให้ลุกขึ้นมายืนขึ้น ทอดมองทุ่งหญ้าสีเขียวขจีทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา แสงแดดจัดจ้าของยามบ่ายทำให้ใบหญ้าแต่ละใบดูสว่างไสวเหมือนคริสตัล ห้องนอนสี่เหลี่ยมของฉันแคบๆที่เต็มไปด้วยกองชีทเรียนและกระป๋องมาม่าหายไปไหน? ฉันมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนจากความงงงวย เป็นความตระหนก เพราะไม่ว่ามองไปทางไหนก็ไม่มีตึกเรียนหรือตึกแถวในกรุงเทพฯเลยสักหลัง มีเพียงปราสาทหินอ่อนสีขาวตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆภายใต้ท้องฟ้าที่ใสราวกับภาพวาด และฉันก็รู้สึกคุ้นชินกับมันมากๆ

“เห้ย…” ฉันตะโกนออกมาพลางรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาจนถึงเชิงเขา ภาพที่เห็นเบื้องล่างคือเมืองในยุคกลางที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ถัดไปเป็นปราสาทสีขาวนวลตั้งตระหง่านอยู่ราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย มันไม่ใช่แค่ภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉันเคยเห็น แต่มันคือปราสาทของจริงที่ใหญ่โตและสวยงามมากจนน่าตกใจเมื่อได้มาเห็นเองกับตา ทั้งปราสาทแสนสวยและเมืองหลวงที่เห็นอยู่นั้น ทั้งสองสิ่งนี้มันอยู่ในเกมที่ฉันชอบเล่น และหน้าต่างแจ้งเตือนโปร่งแสงสีทองที่ฉันกด "Yes" ไปเมื่อคืน กลับลอยเด่นอยู่กลางอากาศตรงหน้าฉัน พร้อมกับข้อความใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้น

[Welcome, Mali. The Update is now complete.]

ฉันยืนนิ่งเป็นหิน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ยยย!!! (+_+;;)

พอยืนอึ้งกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าสักพักฉันก็ตัดสินใจตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ นี่มันจะต้องเป็นความฝันแน่ๆ เดี๋ยวอีกสักพักก็คงจะเช้า และแม่ก็จะขึ้นมาปลุกเหมือนเดิมถ้าเห็นว่าฉันยังนอนหลับไม่ตื่นอยู่แบบนี้ ถ้าเช้าแล้ว แม่รีบมาปลุกทีเถอะ ฮือ ที่ตบหน้าตัวเองไปเมื่อกี้นี้ก็ไม่ได้ทำให้ตื่น แถมยังทำให้เจ็บฟรีอีก อยากจะร้องไห้จริงๆ แล้วตอนนี้ฉันควรทำอะไรต่อ หรือจะไปนอนอยู่ที่เดิมตรงพื้นหญ้านั่นเพื่อรอให้แม่มาปลุกให้ตื่นจากฝันนี่ หรือจะไปเดินเล่นชื่นชมบรรยากาศดี แต่ไปเดินเล่นก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่นะ ถือซะว่าฝันครั้งนี้คือได้ตั๋วฟรีมาทัวร์ประเทศตะวันตก แถมยังได้กลิ่นอายยุคสมัยก่อนเต็มๆแบบที่หาไม่ได้จากในโลกปัจจุบันเราแล้วนะ

อืม… ถ้านี่คือโลกในเกมที่ฉันชอบเล่นจริงๆ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่น่าสนใจในแมพนี้มากๆเลยนะ ทั้งม้าบิน มังกร สัตว์ประหลาดในเทพนิยายต่างๆ ถ้าได้เห็นด้วยตาของตัวเองสักครั้งคงจะเป็นบุญตามากแน่ๆ ถึงมันจะเป็นแค่ภาพความฝันก็เถอะ ฉันติดสินใจก้าวผ่านพุ่มไม้หนาทึบเข้ามาในเขตป่าลึกที่ดูเหมือนจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ทันทีที่ก้าวพ้นแนวไม้บรรยากาศก็เปลี่ยนไปราวกับว่าฉันกำลังเป็นส่วนหนึ่งของเกมๆนั้นอย่างแท้จริง ต้นไม้ใหญ่ลำต้นสูงหลายต้น กิ่งไม้เหล่านั้นกลับประดับไปด้วยดอกไม้เรืองแสงสีฟ้าอ่อนและละอองเกสรที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศเหมือนหิ่งห้อยตัวจิ๋ว ยิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นหอมจางๆของธรรมชาติในป่านี้ก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น และในที่สุดเสียงน้ำไหลเบาๆที่ดังแว่วมาก็ดึงฉันให้หลุดจากภวังค์ ฉันแหวกม่านเถาวัลย์ที่มีดอกสีม่วงสดใสคล้องเกี่ยวกันออกมา เบื้องหน้าคือลำธารน้ำใสสะอาดที่ไหลรินผ่านโขดหินแก้วใสจนมองเห็นก้อนกรวดหลากสีด้านล่างได้ และที่ริมฝั่งน้ำนั้น ภาพที่เห็นทำให้ฉันต้องชะงักกึกจนแทบจะกลั้นหายใจ มีสัตว์รูปร่างสง่างามกำลังก้มลงกินน้ำอยู่... สัตว์ที่อยู่ตรงหน้าฉัน คือ เพกาซัส ร่างของมันสูงใหญ่กำยำกว่าม้าปกติ ขนสีเงินดูนุ่มสลวยของมันเปล่งประกายล้อกับแสงแดดที่ลอดผ่านยอดไม้ สิ่งที่ดึงดูดสายตาฉันจนไม่อาจละไปได้คือปีกคู่มหึมาที่พับเก็บอยู่แนบข้างลำตัวที่ดูแข็งแรงทรงพลัง ม้าแสนสวยตัวนี้ค่อยๆก้มลงดื่มน้ำ ฉันที่มัวแต่หลงใหลในความสวยงามของมันราวกับถูกต้องมนต์สะกด ตอนนี้สายตาของฉันมิอาจละไปจากมันได้เลย ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาเห็นสัตว์ในเทพนิยายชนิดนี้ด้วยตาของตัวเอง ในขณะที่ฉันกำลังตกตะลึงในความสวยงามของมัน จู่ๆเพกาซัสแสนสวยตัวนั้นก็หยุดกินน้ำและหันมาจ้องหน้าฉันเพียงครู่เดียวก่อนจะวิ่งออกไป