ตอนที่8 ข้าไม่ไป

“ไม่! ข้าไม่ไป!” หนิงอันหันไปมองพี่ชายบนระเบียง สายตาตัดพ้อรุนแรง “เสด็จพี่! ทำไมท่านทำเช่นนี้! ท่านรู้ว่าเขาบริสุทธิ์! ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าจะดูแลพวกเรา!”

จ้าวเหยียนเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาน้องสาว หัวใจของพระองค์แหลกสลายไม่ต่างกัน

“ทหาร!” มู่หรงเจวี๋ยที่ยืนเงียบอยู่นาน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด “องค์หญิงทรงสติฟั่นเฟือนเพราะความโศกเศร้า เชิญเสด็จกลับตำหนัก”

“อย่ามาแตะต้องข้า!” หนิงอันสะบัดแขนทหารที่เข้ามาจับ “ปล่อยข้านะ! ปล่อย!”

นางพยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อจะเข้าไปหาเว่ยชิง แต่แรงของสตรีบอบบางหรือจะสู้แรงทหารฉกรรจ์ ร่างของนางถูกลากถอยห่างออกไปเรื่อยๆ

“หนิงอัน!” เว่ยชิงพยายามจะลุกขึ้นตาม แต่ถูกมัดกระแทกเข้าที่ท้องอย่างแรงจนตัวงอ เลือดสดๆ กระอักออกมาจากปาก

“พี่เว่ยชิง!” หนิงอันกรีดร้องแทบขาดใจ เมื่อเห็นคนรักถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตา

นางถูกลากไปจนถึงบันไดหน้าท้องพระโรง ร่างกายอ่อนแรงทรุดลงกับพื้น แต่สายตายังคงจ้องมองไปที่เว่ยชิงที่ถูกโซ่ตรวนลากถูไปกับพื้นหิน

ในวินาทีนั้นเอง สายตาของนางก็ปะทะเข้ากับร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทที่เดินลงมาจากบันไดอย่างเชื่องช้า

มู่หรงเจวี๋ยหยุดยืนอยู่ตรงหน้าองค์หญิงที่หมอบกราบอยู่แทบเท้าเขา ชายเสื้อคลุมลายพยัคฆ์สะบัดพลิ้วตามแรงลม เขาดูสูงส่ง สง่างามและไร้หัวใจ

เขาไม่ได้มองไปที่เว่ยชิงเลยแม้แต่น้อย ราวกับแม่ทัพผู้เกรียงไกรผู้นั้นเป็นเพียงมดปลวกที่เขาเพิ่งขยี้ทิ้ง สายตาคมกริบของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้านองน้ำตาของหนิงอันแต่เพียงผู้เดียว

“กระหม่อมเคยเตือนท่านแล้ว องค์หญิง” มู่หรงเจวี๋ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ว่าอย่าได้นำพาความวุ่นวายมาสู่คนที่ท่านรัก”

หนิงอันเงยหน้ามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “เจ้า...เป็นฝีมือเจ้า”

“ใช่” มู่หรงเจวี๋ยยอมรับอย่างหน้าตาเฉย ริมฝีปากยกยิ้มเย็นเยียบ “เป็นกระหม่อมเอง และจะเป็นกระหม่อมตลอดไป ที่กำหนดความเป็นตายของทุกคนในแผ่นดินนี้”

เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้ด้ามพัดในมือเชยคางนางขึ้น บังคับให้มองดูภาพเว่ยชิงที่ถูกลากลับสายตาไป

“ดูให้เต็มตา นั่นคือจุดจบของผู้ที่บังอาจแตะต้องของของข้า”

“ข้าเกลียดเจ้า! ข้าขอสาปแช่งเจ้าให้ตายตกไปตามกัน!” หนิงอันตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความเคียดแค้น

มู่หรงเจวี๋ยไม่สะทกสะท้าน กลับหัวเราะเบาๆ อย่างพึงพอใจ “เกลียดเถิด เกลียดกระหม่อมให้มากๆ เพราะความเกลียดชังจะทำให้ท่านจดจำกระหม่อมได้ฝังใจยิ่งกว่าความรัก”

เขายืดตัวขึ้น แล้วหันไปสั่งทหารด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“องค์หญิงทรงประชวรหนัก ห้ามผู้ใดเข้าเฝ้า และห้ามองค์หญิงก้าวเท้าออกจากตำหนักแม้แต่ครึ่งก้าว จนกว่าจะถึง วันมงคลสมรส”

หนิงอันตัวแข็งทื่อ คำว่า ‘วันมงคลสมรส’ กระแทกเข้ากลางใจนางราวกับค้อนปอนด์

“เจ้าหมายความว่า”

มู่หรงเจวี๋ยปรายตามองนางเป็นครั้งสุดท้าย แววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งชัยชนะที่น่าสะพรึงกลัว

“เตรียมตัวให้พร้อมเถิด ว่าที่ฮูหยินของข้า อีกสามวัน เกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามจะไปรับท่านที่หน้าตำหนัก”

พูดจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป ทิ้งให้หนิงอันกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่เบื้องหลัง เสียงร้องไห้โหยหวนของนางดังก้องไปทั่ววังหลวง ราวกับเสียงวิปโยคของหงส์ที่ถูกเด็ดปีกและขังไว้ในกรงทองตลอดกาล

กับดักทิศอุดรทำงานสมบูรณ์แล้ว เหยื่อชิ้นงามถูกจับตรึงไว้แน่นหนา และพรานล่าเหยื่อผู้โหดเหี้ยม กำลังเตรียมเฉลิมฉลองชัยชนะบนกองซากปรักหักพังของหัวใจคนอื่น

สายฝนยามค่ำคืนเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว เสียงฟ้าร้องครืนครั่นกึกก้องไปทั่วท้องนภาที่มืดมิด ประหนึ่งสวรรค์กำลังพิโรธต่อความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นบนผืนแผ่นดิน ทว่าสำหรับจ้าวหนิงอันแล้ว เสียงฟ้าฝนเหล่านั้นกลับมิอาจกลบเสียงกรีดร้องแห่งความสิ้นหวังที่ดังก้องอยู่ในใจของนางได้

ภายในตำหนักอันเงียบเหงา องค์หญิงผู้อาภัพยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงขั้วกระดูก ข่าวร้ายที่ได้รับมาเมื่อยามบ่ายยังคงวนเวียนอยู่ไม่จางหาย

‘เว่ยชิงถูกตัดสินประหารชีวิต กำหนดการคืออีกสามวันข้างหน้า’

สามวัน นางมีเวลาเพียงสามวันก่อนที่ลมหายใจของชายคนรักจะถูกพรากไป

นางพยายามขอเข้าเฝ้าเสด็จพี่ แต่ทหารหน้าตำหนักกลับปฏิเสธอย่างแข็งขัน ฮ่องเต้ไม่ยอมพบนาง หรือพูดให้ถูกคือ ‘ไม่กล้า’ พบนาง

หนิงอันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาแต่นางกลับไม่รู้สึก ชะตากรรมของเว่ยชิงแขวนอยู่บนเส้นด้าย และคนเดียวในใต้หล้านี้ที่จะหยุดยั้งดาบเพชฌฆาตได้ มีเพียงบุรุษผู้นั้น

ปีศาจในคราบราชครู มู่หรงเจวี๋ย

“องค์หญิงเพคะ อย่าเสด็จไปเลยเพคะ ข้างนอกฝนตกหนักนัก อีกทั้งยามวิกาลเช่นนี้” นางกำนัลคนสนิทร้องห้ามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นนายเหนือก้าวเท้าออกจากตำหนักโดยไร้ร่มกั้น

“ข้าต้องไป” หนิงอันเอ่ยเสียงแผ่วแต่เด็ดขาด ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนหวานบัดนี้ฉายแววแน่วแน่ราวกับคนที่พร้อมจะกระโดดลงกองไฟ “หากข้าไม่ไป เขาก็จะตาย”

นางก้าวเดินฝ่าสายฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง หยาดฝนเย็นเฉียบเปียกชุ่มชุดกระโปรงสีขาวจนลีบติดเรือนร่าง ผมยาวสลวยเปียกปอนลู่ลงแนบแก้มซีดเผือด แต่สองเท้าเล็กๆ ยังคงก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง มุ่งหน้าสู่อาณาเขตที่น่าหวาดกลัวที่สุดในเมืองหลวง

จวนราชครู

จวนสกุลมู่หรงตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด ประตูไม้บานมหึมาสลักลวดลายกิเลนแยกเขี้ยวดูน่าเกรงขาม โคมไฟสีแดงสดที่แขวนอยู่หน้าประตูส่องแสงวูบไหวตามแรงลม ราวกับดวงตาของอสูรร้ายที่กำลังจับจ้องผู้มาเยือน

ทันทีที่ร่างเปียกปอนของหนิงอันมาถึงหน้าประตู ทหารยามร่างยักษ์สองนายที่ยืนเฝ้าอยู่กลับไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือขับไล่ พวกเขาเพียงแต่แลกเปลี่ยนสายตากันวูบหนึ่ง ก่อนจะโค้งคำนับนางอย่างนอบน้อมผิดปกติ

“เชิญพ่ะย่ะค่ะ ท่านราชครูรอองค์หญิงอยู่”

คำพูดนั้นทำให้หนิงอันขนลุกซู่ เขารู้.. เขารู้ว่านางต้องมา

ประตูบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออก เสียงบานพับฝืดเคืองดัง เอี๊ยด ยาวเหยียดเหมือนเสียงหัวเราะเยาะหยัน หนิงอันสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำเสือ

ทางเดินหินอ่อนทอดยาวผ่านสวนหย่อมที่จัดแต่งอย่างงดงาม ทว่าในสายตาของหนิงอัน ทุกอย่างดูบิดเบี้ยวและน่ากลัว เงาไม้ที่ไหวเอนดูเหมือนกรงเล็บปีศาจที่พร้อมจะตะปบเหยื่อ นางเดินตามพ่อบ้านชราที่มารอรับเข้าไปยังเรือนรับรองด้านใน