ตอนที่5 พี่ทั้งสาม

"ไม่ต้องทุ้มเทเพียงนั้น ข้าหมดสิ้นทุกอย่างไร้ซึ่งทุกสิ่งแล้ว" หยงเจี้ยนกล่าวเสียงเบk

แต่ในใจเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก แม้เขาจะยังคงไม่มีพลังมากพอ แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อมิ่นหมิ่นจากความสงสัยเป็นความขอบคุณ

ในความเงียบสงบทั้งสองคนยังคงประสานพลังให้แก่กันอย่างเงียบๆในสุสานบรรพชนที่รกร้างนี้

ร่างกายของหยงเจี้ยนค่อยๆฟื้นคืนความแข็งแรงขึ้นทีละน้อย เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและพลังที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือด แค่เขาหายใจลึกๆก็รู้สึกถึงพลังบางอย่างที่เข้ามาช่วยสนับสนุนให้ร่างกายเขากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

“เจ้าคือใครกัน"

มิ่นหมิ่นไม่ตอบในทันทีเพราะเริ่มอ่อนแรง กำลังนั่งขัดสมาธิและคอยเดินลมปราณให้กับเขา เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน รอยยิ้มหม่นหมองเล็กน้อย 

"ข้าแค่เป็นจิ้งจอกเก้าหางที่หนีออกมา...เพื่อค้นหาความหมายของชีวิตในโลกนี้ ดีใจที่ได้ช่วยท่าน" น้ำเสียงของสดใสน่าเอ็นดูแต่อ่อนแรงไปมากแล้ว

หยงเจี้ยนยังคงมองมิ่นหมิ่นด้วยความสงสัย รู้สึกถึงความอุ่นจากลมปราณที่ยังคงไหลเวียนอยู่ภายใน รู้สึกถึงกำลังวังชาที่กลับมา

มิ่นหมิ่นหยุดการเคลื่อนไหวลมปราณผ่านมือ พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะอ่อนล้าเสียเต็มที

 "ข้าต้องกลับไปแล้ว... ข้าต้องฟื้นฟูพลังของตัวเองให้แข็งแกร่งอีกครั้ง จึงจะสามารถกลับมาช่วยท่านได้อย่างเต็มที่"

คำตอบนั้นทำให้หยงเจี้ยนรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไป 

"อีกหลายวัน... ข้าคงจะต้องมาพบท่านใหม่...ข้ากลบัมาหวังว่าท่านจะดีขึ้นนะ อย่าเพิ่งยอมแพ้"

มิ่นหมิ่นพูดเบาๆแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง ขณะที่เงยหน้าขึ้นไปยังช่องแสงที่ส่องเข้ามาจากด้านบน แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้าไปในสุสานทำให้บรรยากาศยิ่งรู้สึกเงียบสงบ

หลี่เจี้ยนเหลือบตามองยังแยกไม่ออกว่าคือความฝันหรือความจริง ความคิดของเขามืดมน ร่างกายของเขายังไม่แข็งแรงพอที่จะพูดอะไรเพิ่มเติม

"ขอบคุณ..." เขาพูดเสียงเบา หัวใจของเขามีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ 

มิ่นหมิ่นไม่พูดอะไรอีกแค่พยักหน้าเบาๆก่อนที่จะหันหลังไปเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆห่างออกไปจนสุดสายตาของหยงเจี้ยน

มิ่นหมิ่นเดินโซซัดโซเซผ่านม่านอาคมกลับเข้ามาในเขตที่ปลอดภัยของวังจิ้งจอก มีเพียงเสียงหายใจของนางที่ติดขัด ขณะที่มือเล็กๆของมิ่นหมิ่นจับต้นไม้เพื่อพยุงตัวเองไว้

พลังทั้งหมดที่ใช้ไปเพื่อฟื้นฟูหยงเจี้ยนจนเกือบหมดสิ้น ลืมว่ายังต้องใช้พลังในการเดินทางกลับ ร่างกายเริ่มไม่มีแรงสะดุดเล้มลงและหงายหลังลงไปกับพื้น

"ข้า...จะไม่...เป็นอะไรหรอกนะ" เสียงดังแผ่วเบา

มิ่นหมิ่นหมดสติบริเวณหน้าม่านอาคม

ร่างองอาจทั้งสามของจิ้งจอกหนุ่มที่ปรากฏตัวออกมา พี่ชายทั้งสามตื่นตระหนกเมื่อออกตามหาน้องสาว ใบหน้าของหลินหยูเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นน้องสาวที่หมดสติอยู่ตรงหน้า รีบวิ่งเข้าไปข้างๆมิ่นหมิ่น

"มิ่นหมิ่น…พวกเจ้าน้องเล็กอยู่นี่แล้ว" หลินหยูตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ขณะที่หลินซินและหลินหานรีบวิ่งตามมาหา

"เกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวข้า แย่แล้วพี่ใหญ่นางตายแล้วมั้ง" หลินหานถามเสียงเครียด เขาก้มลงมองที่มิ่นหมิ่น ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยคราบเหงื่อและอ่อนแรง

“หุบปากน่าเจ้ากำลังแช่งนาง” หลินซินดุเบาๆ

หลินหานยืนนิ่งมองน้องสาว

 "ข้าไม่เข้าใจ...น้องสาวเรา...ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้  ไม่ใช่ม่านอาคมนี่หากไม่มีป้ายหยกก็ผ่านเข้าออกไม่ได้ไม่ใช่เหรอ"

"อย่าเพิ่งพูดเลย มิ่นหมิ่นเป็นถึงผู้สืบทอดของเผ่าจิ้งจอกของเรา เรื่องนี้ไม่เกินกำลังของนาง"  หลินหยูตอบเสียงต่ำ

เขามองเห็นทุกอย่างแต่ไม่อาจห้ามปรามนั่นคือชะตาของมิ่นหมิ่นบาปเคราะห์ที่มิ่นหมิ่นจะต้องเผชิญก่อนจะอายุครบ200ปี นั่นคือ20ปีต่อจากนี้นางจะต้องเผชิญบาปเคราะห์เพียงลำพัง

ขณะที่กำลังพยุงมิ่นหมิ่นให้นั่ง 

"ข้ารู้ดีว่ามิ่นหมิ่นใช้พลังทั้งหมดของตัวเองเพื่อช่วยเผ่ามนุษย์คนหนึ่ง"

"แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่" หลินซินถาม คิ้วขมวดแน่น 

“มิ่นหมิ่นนะมิ่นหมิ่น พยายามออกมาจากม่านอาคมด้วยตัวเอง ทั้งที่รู้ว่าตัวเองยังอ่อนแอเพิ่งจะผ่านขั้นหนึ่ง"

หลินหยูมองน้องสาวด้วยความเป็นห่วง 

"ข้าจะต้องพาน้องสาวกลับวังไปฟื้นฟูพลังในบ่อน้ำร้อนของเราให้เร็วที่สุด"

ขณะที่หลินหยูและหลินซินกำลังพูดคุยกันอย่างเร่งรีบ มิ่นหมิ่นที่ยังคงหลับตาอยู่นั้นก็ได้แต่ปล่อยให้พี่ชายทั้งสามพยายามช่วยเหลือให้พ้นจากความอ่อนแอ แกล้งหลับตาเสีย รู้ดีว่าพี่ชายทั้งสามไม่กล้าขัดใจและไม่กล้าดุแต่ในใจของมิ่นหมิ่นกลับยังคงรู้สึกห่วงหยงเจี้ยนที่ไม่อาจช่วยตัวเองได้มากนัก

มิ่นหมิ่นมาอยู่ในมือทั้งสามจิ้งจอกแล้วก็เบาใจได้ แอบยิ้ม หลินซินที่เห็นรอยยิ้มนั้นก็เผลอยิ้มตาม ร้ายกาจจริงๆเจ้าจิ้งจอกน้อย เขาคิดในใจ

ในม่านอาคมของดินแดนเผ่าจิ้งจอก พื้นที่โดยรอบเป็นแสงสีอ่อนที่ล่องลอยราวกับแสงจันทร์สะท้อนในน้ำ ร่างของมิ่นหมิ่นนั่งอยู่ในที่กลางห้องที่เต็มไปด้วยเส้นสายอาคมและพลังที่คอยปกป้องดินแดนแห่งนี้ ใบหน้าซีดเซียวและท่าทางอ่อนแรง ทว่าทันทีที่พี่ชายทั้งสามก้าวเข้ามา กลับรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่เริ่มซึมซาบเข้ามาในร่างกาย

หลินหยู หลินซินและหลินหาน ก้าวเข้ามาพร้อมกับท่าทางที่เต็มไปด้วยความห่วงใย พวกเขาทุกคนเป็นผู้มีพลังลึกลับและเป็นพี่ชายที่มิ่นหมิ่นรักและเคารพอย่างที่สุด

"มิ่นหมิ่น"

 หลินหยูกล่าวเสียงนุ่มนวลขณะที่ก้าวเข้ามานั่งข้างๆมิ่นหมิ่น เขายื่นมือไปสัมผัสที่ข้อมือของมิ่นหมิ่นอย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่สุดที่เขาสามารถทำได้

"เจ้าอาการดีขึ้นแล้วรึ"

มิ่นหมิ่นยิ้มอ่อนๆให้กับพี่ชายใหญ่ ร่างกายที่เคยอ่อนแอเริ่มแข็งแรงขึ้นทันทีเมื่อพี่ชายทั้งสามมาถึง รู้สึกถึงพลังที่พวกเขาส่งมาให้ เสมือนกับอำนาจของพวกเขาที่คอยสนับสนุนและฟื้นฟูร่างกายของมิ่นหมิ่นมาเสมอ

"ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว พี่ใหญ่...ขอบคุณพี่ๆทั้งสามที่มาอยู่ข้างข้า"

มิ่นหมิ่นพูดเสียงเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืนและยืดตัวออก 

"ข้าไม่เคยเห็นเจ้าร่างแข็งแรงขนาดนี้มาก่อน เจ้าเหมือนจิ้งจอกที่ตื่นจากการหลับใหล คงเป็นเพราะกินผลไม้อมตะสินะ" หลินหานหัวเราะเบาๆ

มิ่นหมิ่นยิ้มแห้งๆ หลินซินยิ้มขำ