ตอนที่ 6

“ซอว์ พอก่อน”

คนบอกจับไหล่เล็กให้ถอยออก ตอนนี้เธอไม่เหลือเสื้อเกาะอก เหลือแค่บราปิดจุก แล้วเขาก็เห็นเต็มตาว่าเธอไม่ใช่เด็ก จนใจเจ้าชายหนุ่มรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมพันตัวเธอไว้อีกรอบ แล้วให้นอนบนตัวเขาอยู่แบบนั้น

“ไม่ได้เหรอ” 

คนถูกขัดใจผงกหัวขึ้นมองหน้าชายหนุ่ม ทั้งเผยให้เห็นแววตาที่ปรือมองกันอย่างตัดพ้อ

“อะไรไม่ได้ ซอว์จะทำถึงไหน ซอว์เมา” 

มือหนาจับไหล่เล็กสองข้างช่วยพยุงตัวคนดื้อ เมื่อไหร่จะหมดฤทธิ์เสียที หรือต้องให้เขาออกแรงแผลงฤทธิ์ใส่เธอ

“หอมดี แค่ชิม”

“ถึงไหน”

“จนอิ่ม” คนฟังใจกระตุกเต้นผิดจังหวะทันที ไม่รู้ในหัวเธอกำลังคิดว่าได้กัดกินอะไรอยู่

“ซอว์อย่าไปพูดแบบนี้กับใครนะ” สิบทิศจะไม่มีทางปล่อยให้เธอไปเมาโดยไร้เงาเขาเด็ดขาด

“แล้วให้ชิมไหม” ปากอิ่มชมพูระเรื่อพึมพำถาม 

คนฟังยิ่งขบกรามไว้แน่น เขากลืนน้ำลายลงคอที่มันแห้งผาก ลูกกระเดือกขยับเลื่อนขึ้นลงจนเห็นได้ชัด เธอหิวอะไร เขาไม่รู้ แต่เขาโคตรหิวเธอเลยตอนนี้ 

“วันหลัง เราจะให้ซอว์ชิมทั้งตัว” ทว่าคนมีสติต้องข่มทุกอารมณ์ที่มีไว้ก่อน

“แต่...” 

คนหิวคิ้วขมวด เธอไม่ได้อยากกินเป็นตัว เธออยากกินเป็นแก้ว

“จูบไหม” ขอแกล้งอีกที เพราะเธอทำหน้าคล้ายผิดหวังมาก

คนฟังส่ายหน้าไปมา จูบอะไร เธอไม่ได้อยากจูบ แค่หิวอะไรหวาน ๆ หอม ๆ แค่นั้น

“แต่ก่อนหน้านี้ซอว์จูบเรา” 

เสียงทุ้มเอ่ยถามคล้ายคนนึกเคือง เมื่อคนเมาส่ายหน้าไปมาอย่างไร้เยื่อใย ก่อนหน้าใครมันทำ ใครมันรุกไม่หยุด

“เราเปล่า แค่ดูด”

“อือ ดูดปากเรา”

“ไม่ดูดปาก เราดูดชานมต่างหาก”

ได้ยินอย่างนั้น สิบทิศแทบขำออกมาทั้งร้องอ๋อในใจ เธอคิดว่าจูบเมื่อครู่เป็นการดูดชานมไข่มุก หัวจะปวด 

ชานมไข่มุกอะไรไม่มีหรอก มีแต่ไข่เขา เธอจะเอาไหม อยากถามมาก แต่ดูท่าน่าจะไม่ได้ความ

“ซอว์”

จู่ ๆ คนบอกหิวดันฟุบหน้าแนบลงอกแกร่ง

“หมดฤทธิ์แน่นะ เราเหนื่อย เราเมื่อย เราแข็งอีกรอบแล้วด้วย เฮ้อ~”

คนบ่นนอนแผ่หลากลางเตียง มีร่างเล็กนอนแหมะอยู่บนตัวเขาอีกที สิบทิศเหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไร 

แม้กระทั่งส่วนที่มันตื่นเต็มตัวแข็งจนชี้หน้าเธอได้ เขาก็ปล่อยให้มันลงเอง เพราะคนที่มันอยากดื้อใส่ทั้งวันทั้งคืนดันเมา หลับอยู่บนตัวเขานี่ไง

ช่วงเช้า

ดวงตาคู่สวยขยับปรับรับแสง สิ่งแรกที่รับรู้คือมึนหัว สิ่งต่อมาคือเมื่อยตัว เหมือนคนเพิ่งออกกำลังกายหนักมา ตัวเธออยู่ในผ้าห่มผืนหนาอุ่นเย็นสบาย ทว่ากลิ่นกลับไม่ใช่กลิ่นห้องเธอ คนจมูกดีทำท่าฟุดฟิด

จิ๊กซอว์ปรับสายตาอีกนิด เห็นสีตกแต่งพร้อมมุมจัดวางของภายในห้อง ในใจคิดทันทีว่าไม่ใช่แล้ว

“โอ๊ย”

ด้วยความขยับตัวลุกขึ้นนั่งเร็วเกินไป จนทำให้เสียงกระดูกส่วนไหนในตัวเธอลั่นดังก๊อก ผมยาวประบ่าสีดำไฮไลต์แดงฟูฟ่องไม่เป็นทรง ใบหน้าอ่อนใสแดงระเรื่อ

หันมองซ้ายมองขวา บนเตียงไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดอยู่ใกล้เธอ พอหันมองซ้ายไปตรงระเบียง แสงแยงตา รีบหันกลับ 

ทว่าใบหน้าเธอกลับต้องรีบหันไปทางเดิมอีกรอบ เมื่อเห็นกรอบรูปตั้งไว้โต๊ะข้างเตียงฝั่งเธอนอน พร้อมเอ่ยพึมพำขานเรียกชื่อคนในรูป

“สิบทิศ”

ปากอิ่มพึมพำเอ่ยชื่อคนในรูป ถ้ามีรูปสิบทิศ อย่างนั้นห้องนี้ก็เป็นห้องเขา คนนึกคิดตั้งสติได้ สองมือรั้งผ้าห่มออกเพื่อสำรวจตัวเอง

“ฉิบหาย”

ไม่มีชุดชั้นในเหลือสักชิ้น กางเกงหรือกระโปรงก็ไม่ได้ใส่ บนตัวเธอมีเพียงเสื้อนอนตัวใหญ่ผ้าลื่นสีดำแขนยาวเก็บชายเสื้อสีขาวแค่นั้น ผ้าห่มที่ถูกรั้งออก มือบางคว้ากลับจับมาปิดตัวตามเดิมถึงปลายคาง ยังขยับช่วงสะโพกไปมาซ้ายทีขวาทีเพื่อเช็กจุดสำคัญ มันไม่ได้รู้สึกเจ็บหรือมีใครมาสัมผัส

“เช็กไปก็เท่านั้น ไม่ได้เข้าไป แค่มอง”

“สิบ”

จู่ ๆ เสี่ยงทุ้มต่ำเจ้าของห้องก็ดังขึ้น คนบนเตียงสะดุ้งตัวนิด รีบเงยหน้ามอง 

เขายืนยกแขนกอดอกพิงไหล่กับขอบประตู หน้านิ่ง คิ้วหนาขมวด นัยน์ตาคู่เฉี่ยวมองมาทางเธอ เสื้อก็ไม่ใส่ คนจ้องเห็นเพียงผิวขาว ๆ กับกางเกงขายาวสีดำ เธอมองไม่เห็นอะไรชัดมากนัก เพราะยังปรับค่าระยะสายตาไม่ได้

จิ๊กซอว์เองก็ทำตัวไม่ถูก ใจเธอเต้นรัว เพราะทั้งคู่เป็นเพื่อนกัน แล้วมาอยู่สภาพแบบนี้

“มองก็ไม่ควรปะ” 

เธอก็ใช่ว่าจะเป็นคนยอมใคร โดยเฉพาะยอมเขาที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันอยู่บ่อยครั้ง ถึงอย่างนั้น สิบทิศก็ยอมอ่อนข้อให้ก่อนตลอด

“ซอว์ไม่เปิดโชว์ เราคงไม่เห็น” 

สิบทิศก็ไม่เคยคิดจะยอมใครโดยเฉพาะเธอเช่นกัน ยิ่งเรื่องเธอเมาแล้วเป็นแบบนี้ เขาไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้นกับใครที่ไม่ใช่เขา

ปากอิ่มเม้มแน่น หน้าเธอแดง ใจเต้นแรงหนักกว่าเดิม เมื่อคืนเปิดอะไรให้เขาดูบ้างก็ไม่รู้ คนมันเมา จะรู้ได้อย่างไรทำอะไรไปบ้าง ทั้งจิ๊กซอว์เองก็ไม่อยากรู้ด้วย รู้เพียงว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราก็พอ

“เสื้อผ้าเราอยู่ไหน”

“อันไหน ชั้นนอกหรือชั้นใน”

พอสิบทิศถาม จิ๊กซอว์กลับชะงักไป จำเป็นต้องถามด้วยเหรอ กล้าถาม คนอย่างเธอก็กล้าตอบอยู่แล้ว

“ทั้งสอง”