ตอนที่ 6 คุณคิดถึงผมจริง ๆ

รินลดาอ้าปากค้าง สายตาจับจ้องผู้ชายตรงหน้าที่เธอเคยมอบทั้งหัวใจและร่างกายให้ ทั้งที่เขาทำเลวกับเธอ ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายทิ้งเธอไปแต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน เธอก็ยังบอกตัวเองให้เกลียดเขาไม่ได้

...เกลียดสิ ฉันต้องเกลียดเขา...

ผู้จัดละครสาวกัดริมฝีปากแน่นจนแทบรับรู้ถึงรสเลือด เธอทรุดลงนั่งที่โซฟาอย่างหมดแรง คำพูดของเขามันน่ารังเกียจมาก แต่แทนที่มือของเธอจะยกขึ้นตบหน้าเขา หัวใจกลับเต้นแรงอย่างน่าอับอาย

คอร์นีเลียสยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบมองหยาดน้ำตาของผู้หญิงที่เขาเพิ่งประกาศความเป็นเจ้าของ ลมหายใจที่พยายามควบคุมให้สม่ำเสมอเริ่มสะดุด มือหนาทั้งสองข้างสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้นลายต้นมะพร้าว กำมือแน่นจนเล็บจิกลงเนื้อ เขาขบกรามแน่นจนเป็นสัน ทั้งหมดก็เพื่ออดกลั้นความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้น

เขาเป็นมาเฟีย มีทั้งลูกน้องและศัตรูรายล้อม ความอ่อนไหวคือจุดอ่อน และจุดอ่อน จะทำให้เขาไม่มีที่ยืน

"ยอมรับเถอะ ริต้า" คอร์นีเลียสเอ่ยเสียงเรียบ

“คุณต้องการผม”

รินลดาไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าความหน้าด้านของผู้ชายตรงหน้า ถ้อยคำมากมายอัดแน่นอยู่ในอก แต่ไม่มีคำใดหลุดออกมา เธอเลือกที่จะเงียบ และสำหรับมาเฟียหนุ่ม ความเงียบนั้น มันคือการยอมรับ คำพูดของเขานั้นถูกต้อง

"ในฐานะผู้ร่วมลงทุน คุณต้องไปงานเปิดตัวบริษัทกับผมที่อิสตันบูล"

รินลดาที่น้ำตาเหือดแห้งไปแล้ว ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ดวงตากลมโตที่ยังแดงก่ำจ้องมองอดีตแฟนหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย คำถามมากมายก่อตัวขึ้น

"ทำไมฉันต้องไป"

คอร์นีเลียสไม่รีบตอบ เขามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเป็นเรื่องที่ควรเข้าใจกันอยู่แล้ว

"เพราะคุณกำลังผลิตละคร ที่ผมจะนำไปฉายที่นั่น"

"ฉันกำลังเปิดละครสองเรื่อง คงไม่มีเวลาไปออกงานกับใคร" น้ำเสียงของรินลดาแข็งกร้าว ดวงหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี

คอร์นีเลียสยกยิ้มมุมปาก เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินลดาต้องถอยหลัง และเมื่อขาเธอสะดุดกับขอบโซฟา หญิงสาวก็ทรุดนั่งลงโดยไม่ทันตั้งตัว เงาของร่างสูงทอดคร่อมลงมา ปิดพื้นที่จนหญิงสาวไม่อาจหลบหนีได้

"อย่าทำอะไรลุ่มล่ามกับฉันนะ นีล" รินลดายกมือดันอกเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้ามาใกล้เกินไป

คอร์นีเลียสไม่ผลักมือเธอออก เพียงก้มลงมาใกล้พอให้สายตาคมสบกับดวงตาของเธอ

"ผมคิดถึงคุณนะ ริต้า" น้ำเสียงเขาไม่มีแววล้อเล่น ชายหนุ่มหมายถึงแบบนั้นจริง ๆ

รินลดานิ่งงันไป เธอไม่ได้เตรียมใจจะได้ยินคำนั้นจากปากผู้ชายอย่างเขา หญิงสาวพยายามเบือนหน้าหนี แต่กลับไม่อาจละสายตาจากดวงตาคมกริบของเขาได้

ทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาที วินาทีที่เหมือนยืดยาวออกไป ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาพร้อมกัน ทั้งเสียงหัวเราะที่เคยมี และหยดน้ำตาที่เคยรินไหล ทุกอย่างทับซ้อนกันจนแยกไม่ออกว่า สิ่งใดคืออดีต และสิ่งใดคือความรู้สึกที่ยังไม่เคยจากไปไหน

มาเฟียหนุ่มโน้มใบหน้าลงช้า ๆ มือข้างหนึ่งยันพนักไว้ อีกข้างประคองแก้มผู้จัดละครสาวแผ่วเบา ริมฝีปากของเขาแตะลงบนกลีบปากบางแผ่วเบา สัมผัสนุ่มนวน เธอไม่ได้ขยับหนี ไม่มีแม้แต่แรงต้านทาน มีเพียงลมหายใจที่สะดุดเล็กน้อยกับหัวใจที่เต้นถี่แรงจนแทบออกมาเต้นออกอก

คอร์นีเลียสถอยออกมาเพียงนิดเดียว สายตาคมเข้มกวาดมองใบหน้าเธอใกล้ ๆ ดวงตากลมคู่นั้นสั่นไหว หญิงสาวเหมือนตกอยู่ในภวังค์ คำด่าทอที่เคยคิดไว้มากมาย ละลายหายไปจนหมด สมองของเธอมีแต่ความว่างเปล่า

มุมปากของเขายกขึ้นบาง ๆ ก่อนจะก้มลงไปอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่สัมผัสแผ่วเบา แต่เป็นการจูบจริง ๆ ริมฝีปากบดเบียดช้า ๆ หนักขึ้นทีละนิด ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มผสานกันเป็นหนึ่งเดียว จังหวะนุ่มนวลค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นแรงขึ้น หนักหน่วงขึ้น จูบที่เคยอ่อนโยนเริ่มแฝงความต้องการ

ร่างสูงเริ่มรุกรานด้วยการใช้เรียวลิ้นอุ่นชื้นแทรกซอนเข้าไปด้านใน เพื่อควานหาลิ้นเล็กที่พยายามหลบเลี่ยงอย่างขัดเขินในตอนแรง ทว่าเพียงไม่นาน หญิงสาวก็เลิกต่อต้าน เธอเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสจากเขาแต่โดยดี ยอมปล่อยให้เขาได้รุกล้ำและเกี่ยวกระหวัดหยอกเย้ากับลิ้นของเธอตามอำเภอใจ

เสียงครางต่ำอย่างพอใจดังขึ้นในลำคอของชายหนุ่ม เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงการตอบสนองที่แสนหวานและไร้เดียงสานั้น เขาคิดถึงรสจูบของรินลดา ความไร้เดียงสาที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นถี่แรงทุกครั้ง ความอุ่นซ่านแผ่กระจายไปทั่วอก เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับจะหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเขาในรสจูบที่ทวีความเร่าร้อนขึ้นทุกขณะ

ริมฝีปากยังคงพัวพันแลกเปลี่ยนลมหายใจกันจนเกิดเสียงชื้นแฉะแผ่วเบาที่ชวนให้ใจสั่น มือหนาที่เคยประคองใบหน้าก็เริ่มซุกซน เขาเลื่อนมันลงมาตามแนวลำคอระหง ก่อนจะสอดแทรกปลายนิ้วอุ่นจัดเข้าไปภายใต้ชายเสื้อยืดสีขาวตัวบางของเธอ

สัมผัสจากฝ่ามือหยาบที่แตะต้องลงบนผิวเนื้อเนียนละเอียดบริเวณหน้าท้อง ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเฮือกและเผลอจิกปลายเล็บลงบนบ่ากว้างของเขาด้วยความซ่านสยิว ทว่าเขากลับไม่ได้หยุดยั้ง ฝ่ามือใหญ่นั้นยังคงค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นสูงอย่างย่ามใจ ปลุกเร้าอารมณ์วาบหวามให้กระพือโหมขึ้นภายใต้ความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นระรัวแข่งกัน

ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกมาเพียงนิดเพื่อพรมจูบไปตามพวงแก้มและซอกหู กระซิบเสียงพร่าพลางขยับมือลึกเข้าไปขยำเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มเบาๆ อย่างยั่วเย้า ทำเอาคนในอ้อมกอดถึงสะดุ้งสุดตัว

รินลดาได้สติขึ้นมาเมื่อเสื้อยืดของเธอหลุดพ้นศีรษะ หัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทัน หญิงสาวรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ผลักคอร์นีเลียสออกไปอย่างไม่ลังเล ร่างสูงเสียหลักล้มลงไปอีกด้านของโซฟา

รินลดารีบคว้าเสื้อขึ้นมาสวม มือสั่นเล็กน้อย ใบหน้าแดงจัด ไม่รู้ว่าเพราะความโกรธ หรือความอับอายที่เธอเกลียดตัวเองที่สุด เกลียดที่ปล่อยให้ผู้ชายคนเดิม ผู้ชายที่เคยทอดทิ้งเธอไป กลับมาทำให้เธอสับสนได้อีกครั้ง

คอร์นีเลียสยกมือขึ้นลูบไล้ริมฝีปากของตัวเองอย่างตั้งใจให้หญิงสาวเห็น สายตาพึงพอใจคู่นั้นยิ่งทำให้รินลดาหน้าแดงจัด ความร้อนวูบวาบลามจากแก้มไปถึงใบหูและลำคอ เธอไม่ได้เขินอาย แต่เพราะความโกรธที่เดือดพล่านจนควบคุมไม่อยู่

หญิงสาวลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทา ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเขาราวกระสุนปืนใหญ่ เธอใช้ทุกแรงที่มี ผลัก ตบ ตี ระบายความอัดอั้นทั้งหมดใส่ร่างสูงตรงหน้า

คอร์นีเลียสหัวเราะในลำคอ เขาไม่เคยเห็นรินลดาโกรธถึงขนาดนี้มาก่อน และใช่ ชายหนุ่มปล่อยให้ร่างบอบบางระบายทุกอย่างใส่ตัวเขา

จนกว่าเธอจะพอใจ ทว่าจู่ ๆ บอดี้การ์ดส่วนตัวก็โผล่ออกมาจากมุมหนึ่งของเรือ การเคลื่อนไหวรวดเร็ว มือชักปืนขึ้นในทันที

ทุกอย่างหยุดนิ่ง

รินลดาชะงักค้าง ก่อนจะถอยห่างออกมาอย่างไม่อาจฝืนได้

ผู้จัดละครสาวหอบเหนื่อย ลมหายใจขาดห้วง พยายามรวบรวมสติให้กลับมาเป็นปกติ ความเงียบถาโถมเข้ามาแทนที่เสียงหัวเราะเมื่อครู่

คอร์นีเลียสยกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย สัญญาณเดียวทำให้บอดี้การ์ดเก็บปืนลงอย่างรวดเร็ว

มาเฟียหนุ่มปรายตามองลูกน้องคนสนิท ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงสั่งการ เพียงเสี้ยววินาที ร่างของบอดี้การ์ดก็หายวับไปอีกครั้ง

"ยอมรับเถอะ ริต้า คุณคิดถึงผมจริง ๆ"

เขาหยุดเพียงครู่เดียว ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ผู้จัดละครสาวมากขึ้น

"และผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปไหนอีก"

ดวงตาคมกริบจ้องเธอไม่กะพริบ น้ำเสียงยังคงราบเรียบเย็น

"ถ้าคุณอยากไปจากผมจริง ๆ ก็ไปได้แค่ร่าง...ไร้วิญญาณ"