บทที่ 6 ดีลจูบ

เพราะความตกใจปนโล่งใจหรืออะไรก็ไม่รู้…

ฉันเผลอจูบเขาค้างอยู่อย่างนั้น ไม่ได้ผละออกทันทีเหมือนที่ควรทำ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม

กลิ่นบุหรี่เจือมินต์อ่อนๆ ที่ลอยวนเข้ามาในจมูกมันทำให้สมองฉันเบลอไปชั่วขณะ

จะว่าไป…ปากเขาก็นิ่มกว่าที่คิดแฮะ…

เวรเอ๊ย! คิดบ้าอะไรเนี่ย!

สติที่หล่นหายเพิ่งจะกระเด็นกลับมาเข้าที่ ฉันกำลังจะออกแรงผลักเขาออกด้วยกำลังทั้งหมดที่มี แต่ทว่า...

แขนแกร่งกลับรัดเอวฉันไว้แน่นหนึบ ก่อนจะเหวี่ยงตัวฉันไปอยู่แทนที่ตำแหน่งเขาจนหลังชนผนังลิฟต์ดัง โครม! ริมฝีปากที่เพิ่งจะผละออกเพียงไม่กี่มิลลิเมตรถูกบดเบียดกลับมาอีกครั้งด้วยแรงที่มากกว่าเดิมหลายเท่า มือใหญ่ล็อกท้ายทอยฉันไว้แน่นบังคับองศาให้รับจูบที่ทั้งหนักหน่วงและจาบจ้วงจนฉันแทบหายใจไม่ทัน!

ดวงตาฉันเบิกโพลง ตกใจแทบช็อก แรงดูดดึงนั่นรุนแรง…เหมือนเขาจะกลืนปากฉันเข้าไปอยู่แล้ว!

งับ!

“โอ๊ย!”

โซนสะดุ้งสุดตัวผละออกแทบจะทันที เลือดสีสดซิบขึ้นตรงมุมปากที่แตกยับ มือใหญ่ยกขึ้นเช็ดเลือดแรงๆ พลางสบถคำรามออกมาด้วยความหงุดหงิดแววตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ฉันเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ

“ทำบ้าอะไรของเธอวะ! แม่ง… เลือดออกเลย!”

ใช่ค่ะ ฉันกัดปากหมอนั่น

ก็ใครใช้ให้มาทำลามกกับขนมเค้กล่ะ!

ฉันรีบใช้หลังมือเช็ดปากตัวเองแรงๆ พลางเชิดหน้าสวนกลับเสียงดังไม่ยอมแพ้

“นายนั่นแหละทำบ้าอะไร!?”

เขาเลียมุมปากตัวเองเบา ๆ เลือดซิบแดงติดปลายลิ้น ก่อนยกยิ้มร้าย หัวเราะหึต่ำ ๆ ในลำคอ

“ฉันไม่ใช่พวกชอบแนวซาดิสม์ แล้วก็ไม่ชอบฝืนใจใครด้วย”

ร่างสูงโน้มตัวเข้ามาใกล้ทีละนิด กลิ่นบุหรี่มินต์เจือกลิ่นเลือดอ่อนๆ ทำเอาฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

“ตามฉันมาถึงนี่แล้ว…ไม่ต้องทำเป็นเล่นตัวหรอก”

“พูดบ้าอะไรของนาย!” ฉันรีบยกมือดันหน้ายียวนนั่นให้ออกห่างสุดแขน “นายกำลังคุกคามฉันอยู่นะ!”

หมอนี่น่าหงุดหงิดชิบหาย! พูดเรื่องหน้าไม่อายออกมาได้หน้าตาเฉย

เดี๋ยวเอานิ้วจิ้มลูกตาซะเลยนี่!

“คุกคาม?” โซนเลิกคิ้วสูงพลางเสยผมลวกๆ ริมฝีปากที่แตกนั่นกระตุกยิ้มกวนประสาท

“เธอวิ่งหน้าตั้งเหมือนหนีซอมบี้มาเพื่อจะจูบฉันเอง แล้วหาว่าฉันคุกคามเนี่ยนะ?”

“ใช่!” ฉันกอดอก เชิดคางขึ้นไม่ยอมแพ้ “ฉันจูบนาย แต่ไม่ได้แปลว่าจะยอมให้นายมาลามกกับฉัน!”

“ห๊ะ?” เขาทำหน้าเหมือนฟังเรื่องตลกที่สุดในรอบปี ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมาแล้วโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าอยู่นิดๆ นั่นทำให้ฉันขนลุกซู่

“ฟังนะ…ตอนนี้ไม่มีใครเอากล้องมาถ่ายอยู่ ถ้าเธออยากนอนกับฉัน แค่พูดมาตรง ๆ ว่า อยาก… ฉันเข้าใจได้”

เขายักไหล่ชิล ๆ เหมือนกำลังพูดเรื่องสุดแสนจะธรรมดา

“แต่บอกไว้ก่อนนะ อย่ามาเรียกร้องอะไรทีหลัง เพราะฉันไม่ชอบความผูกมัด ไม่ได้อยากมีแฟน แล้วถ้าไม่ถูกใจจริงๆ… ฉันไม่กินซ้ำ”

“เดี๋ยว!” ฉันเชิดหน้าสวนเสียงแข็ง “นี่ฉันขนมเค้กเชียวนะ! ทำไมฉันต้องอยากนอนกับคนอย่างนายด้วย!”

โอ๊ย! มีคนมั่นขนาดนี้อยู่บนโลกด้วยเหรอ เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเจอ!

แต่แทนที่หมอนี่จะสำนึกแล้วถอยออกไป เขากลับยิ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมนั่นดูหงุดหงิดขึ้นจนฉันเผลอหดคอหนีจนหัวชนผนังลิฟต์ดัง ปึก!

หงุดหงิดอะไรของเขาวะ คนอย่างฉันยอมจูบเชียวนะ!

แล้วไอ้ลิฟต์บ้านี่ก็เมื่อไหร่จะถึงสักที! อยู่ชั้นสามร้อยหรือไงเล่า!!

“เล่นบ้าอะไรของเธอ” เสียงทุ้มต่ำลงจนฟังดูอันตราย แขนแกร่งกางขวางเหนือหัวฉันไว้ไม่ให้หนีไปไหน

“ฉันไม่ชอบคนเล่นตัว…” ดวงตาคมจ้องนิ่งไม่กะพริบ

“แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาจูบฟรีเหมือนกัน”

ว่าจบ ริมฝีปากหยักนั่นก็ขยับเข้ามาอีกนิด… ใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินกันจนฉันเริ่มใจสั่น

เหมือนเขากำลังจะจูบซ้ำ!

“คิดเท่าไหร่?”

คำถามนิ่งสนิทหลุดจากปากฉัน ตอนที่ริมฝีปากเราห่างกันไม่ถึงเซนติเมตร ทำเอาเขาชะงักกึกไปทันที

“…ว่าไงนะ?” โซนเลิกคิ้ว สีหน้ามึนสนิทเหมือนได้ยินภาษาเอเลี่ยนครั้งแรกในชีวิต

ฉันเชิดคางขึ้นสบตาเขาตรงๆ ก่อนพูดเสียงนิ่งราวกับถามราคากระเป๋าแบรนด์เนมสักใบ

“จูบครั้งนึง…นายคิดเท่าไหร่?”

…………..

ZONE TALKS—

ติ๊ง—

เสียงลิฟต์ดังขึ้นพร้อมประตูที่ค่อยๆ เลื่อนออก แต่ผมกับยัยคนตรงหน้ายังคงยืนนิ่ง สบตากันเขม็งแบบไม่ยอมลดละ

ถ้ามีกระจกอยู่ตรงนี้…ผมคงเห็นหน้าตัวเองทำหน้างงเหมือนโดนตบหัวปล่อยทิ้งไว้กลางสี่แยก

ยัยขนมเค้กนี่ วิ่งกระหืดกระหอบเหมือนหนีตายมาเพื่อจะจูบผม แล้วถามว่า “คิดเท่าไหร่” เนี่ยนะ?

บนหน้าผากผมมันเขียนว่า ขายจูบ อยู่รึไงวะ!

แต่ถ้าเธอจงใจทำทั้งหมดนี่เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผมล่ะก็… ยินดีด้วย เพราะแม่งได้ผลเต็ม ๆ ตอนนี้ผมโคตรสนใจเธอเลย อยากรู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังคิดจะเล่นเกมบ้าอะไรอยู่

จะว่าไป…มันก็น่าสนุกดีไม่ใช่เหรอ

ผมกระตุกยิ้ม หรี่ตามองยัยคนปากดีที่ยืนเชิดหน้ามั่นใจเต็มที่

“หึ… จ่ายไหวเหรอ? ค่าตัวฉันไม่ถูกนะ”

เธอไม่ตอบทันที แค่เอื้อมมือไปกดปุ่มลิฟต์กลับชั้น 1 อย่างใจเย็น จากนั้นก็หันกลับมาจ้องหน้าผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“แน่นอน ฉันรวย…นายอยากเรียกเท่าไหร่ก็ว่ามา”

คำพูดอวดรวยนั่นทำให้ผมอดใจไม่ไหวที่จะโน้มตัวเข้าไปยียวนใกล้ๆ

“อยากจูบฉันขนาดนั้นเลย?”

“เปล่า” เธอสวนกลับทันที เชิดหน้าขึ้น “แต่ฉันจำเป็นต้องจูบนาย”

“…ห๊ะ?”

ตอนนี้ในหัวผมเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามพรึ่บพรั่บไปหมด

อะไรของยัยนี่วะ…ทำผมไปต่อไม่ถูกอีกแล้ว

แม่งเอ๊ย โดนเธอทำให้แดกอึ้งเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้!

“ก่อนห้าโมงเย็นของทุกวัน ฉันต้องจูบกับนาย ทั้งหมดเจ็ดสัปดาห์ รวม 49 ครั้ง นับจากเมื่อวาน ขาดไม่ได้แม้แต่วันเดียว ถ้าครบเมื่อไหร่”

…“ก็แยกย้าย”

…เชี่ย! ฟังจบแล้ว อึ้งแดกกว่าเดิมอีก!!

แถมยัยนี่ทำหน้าโคตรจริงจัง เหมือนกำลังแก้ปัญหาระดับชาติเพื่อ ขอจูบ

ทุกวัน

เจ็ดสัปดาห์ติด

นี่มันเพี้ยนบรมชัด ๆ!!

ผมแสร้งทำเป็นนิ่งขรึม ครุ่นคิดตามข้อเสนอประหลาดๆนั่นอยู่พักหนึ่ง ขณะที่สายตาจ้องมองริมฝีปากบางที่เพิ่งบดขยี้ปากผม ก่อนที่มุมปากผมค่อยๆ ยกยิ้มร้ายอย่างคนที่เจอของเล่นที่ถูกใจเข้าให้แล้ว

“อืมม…ก็ฟังดูน่าสนใจดีนะ”

“…”

“แต่พอดีว่าเงินฉันก็เยอะอยู่แล้วด้วยสิ”

“แล้วนายต้องการอะไร!?” เธอโพล่งสวนทันที น้ำเสียงห้วนจัด คิ้วเรียวสวยนั่นขมวดเป็นปมจนแทบจะผูกโบว์ได้

“ยกเว้นเรื่องทุเรศ ๆ ในหัวนาย นอกนั้นฉันให้ได้หมด!”

ผมหัวเราะพรืด แทบจะสำลักกับไอ้คำพูดดักคอดักหลังแบบไม่เผื่อช่องว่างให้ผมได้จินตนาการเลย แต่เธอกลับจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด สะบัดผมยาวสลวยใส่หน้าผมแรงๆ ราวกับรำคาญเต็มทนที่ต้องมาเสียเวลายืนเจรจาตรงนี้

“อีกอย่าง… คนอย่างฉันยอมจูบนาย ก็กำไรเต็ม ๆ แล้ว แค่เอาไปโม้เพื่อนยังคุ้มเลย”

คราวนี้ผมหลุดขำออกมาดังๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ผมส่ายหัวช้าๆ พลางมองยัยตัวแสบตรงหน้าที่เชิดหน้าสู้ตาผมไม่ถอย

ยัยนางฟ้านี่… แม่งเพิ่งเคยเห็นมุมนี้ มีพรสวรรค์เฉพาะตัวสูงจริง ๆ ทำให้คนตรงกลายเป็นเบี้ยล่างได้ตลอด

ผู้หญิงอะไรวะ... ทั้งเชิด ทั้งหยิ่ง ทั้งน่าหงุดหงิดฉิบหาย

แต่ยิ่งแบบนี้…ก็ยิ่งอยากสยบให้ได้

“คนรับใช้”

“อะไรนะ?” เธอขมวดคิ้วทันที

ผมยกยิ้มมุมปาก พลางโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตากลม ๆ นั่น

“ฉันต้องการ…คนรับใช้”

“เงินเยอะไม่ใช่เหรอ ก็ไปจ้างเอาสิ!” เธอกระแทกเสียงตอบกลับ น้ำเสียงมั่นจนผมเผลอหัวเราะหึในคอ

ก็ไม่แปลกใจ คิดไว้อยู่แล้วว่าจะได้คำตอบแบบนี้

“โอเค…” ผมยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เสยผมลวกๆ พลางแกล้งเบนสายตามองไปทางอื่นเหมือนไม่ได้สนใจไยดีเธออีกต่อไป

“งั้นก็…ตามใจเธอแล้วกัน”

“เออ! ก็ได้!” คำตอบสั้นห้วนพุ่งออกมาทันทีจนผมแอบเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจไปเสี้ยววินาที...

กะจะพูดแค่แหย่เล่นๆ แต่ยัยนี่ดันยอมตกลงจริงๆ เนี่ยนะ?

อะไรของเธอวะ แค่จูบเอง ถึงกับยอมขนาดนั้นเลย?

ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่

“งั้นก็… ดีล”

“แต่มีข้อแม้!”

ยังไม่ทันที่ผมจะได้อ้าปากตั้งเงื่อนไขของตัวเอง ยัยคุณหนูก็ชิงชูนิ้วขึ้นมาตรงหน้าแล้วร่ายยาวรัวๆ เหมือนกำลังท่องสูตรคณิตศาสตร์ที่จำมาทั้งคืน

“ข้อแรกห้ามจิกหัวใช้ฉันต่อหน้าคนอื่นเด็ดขาด! ข้อสองฉันไม่ทำงานบ้าน! ข้อสามฉันไม่ทำงานหนัก! และข้อสุดท้าย... เอาไลน์นายมาด้วย!”

พูดจบเธอก็เชิดหน้าขึ้นทันที ท่าทางหยิ่งผยอง ราวกับตัวเองเป็นเจ้านายตัวจริง

…อึ้งรอบที่ร้อย งงรอบที่ล้านของวัน

ยัยขนมเค้กรัวเงื่อนไขยาวเหยียดยิ่งกว่าสั่งข้าวผัดบอกแม่ค้า ไม่เอาหอม ไม่เอากระเทียม ไม่เอาแครอท

ไม่เอานู่น…ไม่เอานี่…จะเอานั่น…

งงตัวเองเหมือนกันที่ดันยืนนิ่ง ไม่ปริปากเถียงสักคำ แถมยังยื่นมือถือไปให้เธอสแกนไลน์ง่าย ๆ อีก โดนดาเมจความมั่นของเธอสะกดจิตไปชั่วขณะ!

ติ๊ง!

ทันทีที่ลิฟต์ถึงชั้นหนึ่ง เธอก็สะบัดผมใส่หน้าผมหนึ่งทีแล้วเดินนวยนาดออกไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ผมยืนบื้ออยู่คนเดียวในลิฟต์ที่กำลังจะปิดลงอีกรอบ

เวรเอ๊ย…

นี่กูโดนสะกดจิตหรือไงวะ

ถึงได้เผลอทำตามคำสั่งยัยตัวแสบเฉยเลย!