บทที่ 7 คนกวนประสาท!

KANOMCAKE TALKS—

วันต่อมา…

@มหาวิทยาลัยวาเลนทิรา

08:35 | Event Hall

เมื่อวานหลังจากปิดดีลบ้าบอนั่นเสร็จ ฉันก็รีบเผ่นออกจากคอนโดทันที เหยียบคันเร่งพาน้องสเตลล่าขับวนเล่นสวยๆ รับลมริมถนนอยู่เกือบชั่วโมง จนแน่ใจว่าหมอนั่นเข้าห้องไปแล้วจริงๆ ถึงได้ค่อยๆ ย่องกลับเข้ามาทีหลัง

เรื่องอะไรจะยอมให้เขารู้ล่ะว่าฉันอยู่คอนโดเดียวกัน!

ไอ้คนหลงตัวเองนั่นคงได้คิดไปเองสิ ว่าฉันย้ายตามเพราะคลั่งเขา

ไม่เอาด้วยหรอก!

ถึงจะหงุดหงิดที่ต้องเสียเปรียบยอมเป็นคนรับใช้ แต่ยังไงมันก็ดีกว่าต้องวิ่งไล่กวดบิ๊กไบค์หนีผีจนส้นสูงแทบหักเหมือนเมื่อวานล่ะนะ ไม่งั้นซักวันคงมีข่าวขนมเค้กผู้ล่วงลับกับความสวยในตำนานไว้เป็นที่ระลึกแน่ๆ

คิดดูสิ... โลกนี้จะโศกเศร้าขนาดไหนล่ะถ้าคนอย่างฉันตายไป ทุกคนต้องเสียใจแย่แน่ ๆ เพราะฉะนั้น ฉันจะตายไม่ได้เด็ดขาด!

ฉันเดินเชิดหน้าเข้า Event Hall ด้วยชุดที่คอมพลีทลุคที่สุด แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาที่จับจ้องมาจากรอบทิศทาง เพราะชินแล้ว

“อีเค้ก! มึงยังไม่ตาย!” เสียงยัยชาแนลดังแปร๋นลั่นโถงทันทีที่ฉันหย่อนก้นลงบนเก้าอี้

“เมื่อวานมึงหายหัวไปไหนวะ ทำไมไม่รับสายพวกกู!”จีนส์ไม่พูดเปล่า มันรีบกวาดสัมภาระจากเก้าอี้ข้างชาแนลมานั่งประกบอีกข้างของฉันทันที ท่าทางเหมือนตำรวจกำลังจะสอบปากคำผู้ต้องหาคดีฆาตกรรม

“เออ! กูกับอีจีนส์โทรจนมือหงิก นึกว่าไปเฝ้าท่านยมแล้ว!” ชาแนลพ่นรัวต่อเนื่องแบบไม่รอคำตอบ

“โอ๊ย! เกือบแล้ว” ในที่สุดฉันก็ได้อ้าปากพูด มือยกเสยผมแรง ๆ อย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วิ่งสู้ฟัดเมื่อวาน “แบตหมด! พอถึงห้องกูก็หลับเป็นตายเลย เพิ่งชาร์จก่อนมามอเนี่ยแหละ”

“ยังไม่ขิต…” ชาแนลหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง จ้องหน้าฉันเขม็ง “แปลว่าเมื่อวาน มึงไปจูบมันมา?”

“เออดิ!” ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเล่าหมดเปลือกแบบไม่กั๊ก

ตั้งแต่ขับรถดริฟต์ตามบิ๊กไบค์ เจอพาเหรดผีเต็มลานจอด กลิ่นคาวเลือดที่เหม็นจนขมคอ ยันตอนในลิฟต์ที่โดนหมอนั่นจับล็อกทุ่มใส่ผนังจนฉันแทบจะกระดูกหัก!

พอเล่าจบเท่านั้นแหละ... แทนที่จะได้ความเห็นใจ เสียงหัวเราะของอีเพื่อนตัวดีสองตัวก็ระเบิดดังลั่นห้องเหมือนเพิ่งได้ฟังโชว์ตลกเดี่ยวไมโครโฟนระดับโลก

“ฮ่าๆๆๆๆ มวยถูกคู่ชิบเป๋ง! กูชอบมากกกก!” ชาแนลทุบโต๊ะ ปัง! จนคนหันมามองเพียบ ตามันเป็นประกายลั้นลา

“เออ! แค่คิดภาพก็โคตรขำ!” จีนส์หัวเราะน้ำตาซึม จนฉันต้องค้อนวงใหญ่ใส่ทั้งคู่

“ตลกมากปะ! เดี๋ยวเลิกคบซะเลยนี่!” ฉันจิ๊ปากงึมงำอย่างขัดใจ “…จูบกับกบยังดีกว่าอีก!”

“เอาน่า ยังดีที่มันโอเค…” จีนส์พยายามทำเสียงจริงจังเพื่อปลอบใจ แต่หน้ามันนิ่งได้ไม่นานก็ย่นเหมือนจะขำตายอีกรอบ

“มึงเล่นไปถามว่าจูบครั้งละกี่บาท มันไม่ต่อยกระเด็นออกจากลิฟต์ก็บุญแล้ว”

“ก็มันหาว่ากูอยากนอนด้วย! แถมพูดออกมาหน้าตาเฉยอีก!”

ฉันรีบเปลี่ยนเสียงให้ทุ้มต่ำ ทำหน้านิ่งขรึมแล้วยกมือเสยผมเลียนแบบท่าทางไอ้คนหลงตัวเองนั่นแบบจัดเต็ม

“ถ้าฉันไม่ถูกใจ…ฉันไม่กินซ้ำ”

ว่าจบฉันก็ระเบิดเสียงหงุดหงิดออกมาทันที “พูดออกมาได้! ทุเรศ!!”

แค่คิดภาพหน้ากวนประสาทของหมอนั่นตอนพูดประโยคนี้ก็อยากกรี๊ดให้ห้องแตกอยู่แล้ว! แต่เพื่อนตัวดีสองตัวกลับระเบิดเสียงหัวเราะลั่นรอบที่ร้อย คราวนี้ชาแนลทุบโต๊ะรัวๆ จนขวดน้ำแทบกระเด็นตก

“โอ๊ยยย กูว่าก่อนที่มึงจะพ้นคำสาป กูกับอีจีนส์คงขำตายก่อน!”

“เออ อีเค้กเจอตัวพ่อเต็ม ๆ”

ดูมัน! แทบจะกอดคอกันหัวเราะน้ำหูน้ำตาไหลเหมือนนั่งดูโชว์ตลกคาเฟ่แถวพระรามเก้ายังไงยังงั้น! ฉันถลึงตาใส่จนตาแทบหลุดออกจากเบ้า พวกมันถึงได้รีบตะปบมือปิดปาก ทำหน้าสำนึกผิดแบบเว่อร์วัง... ซึ่งบอกได้เลยว่าปลอมมากกก!

จีนส์รีบโบกมือไปมาเหมือนจะตัดบท “พอ ๆ ซีเรียสละ เสาร์นี้ตรงกับคืนจันทร์เต็มดวงพอดี มึงต้องไปเก็บแร่แรกแล้วนะ จะเอาไง?”

จริงด้วย…มัวแต่วุ่นวายเรื่องจูบ เกือบลืมเรื่องเก็บแร่ไปเลย

วันนี้วันพฤหัสฯ หมายความว่าฉันเหลือเวลาตั้งหลักเตรียมใจก่อนจะไปเผชิญหน้ากับบึงน้ำอาถรรพ์นั่นอีกแค่สองวันเท่านั้น

“ไปดิ” ฉันพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนกอดอกแน่น “พวกมึงต้องไปกับกูนะ!”

“กูขอบายค่ะ!” ชาแนลยกมือยอมแพ้ สีหน้าขนหัวลุกสุดชีวิต “ตำรามึงเมื่อคืนกูยังเก็บไปฝันเลย หลอนจนขนลุกไม่หาย!”

“ไหนว่าเพื่อนแท้ไม่ทิ้งกันไง!” ฉันยกมือทาบอก ทำหน้าสลดปนตัดพ้อแบบนางเอกละครหลังข่าวที่โดนแม่ผัวรังแกเต็มที่

พวกนี้มันต้องเจอขนมเค้กการละครเข้าไปหน่อย ว่าแล้วฉันก็แกล้งก้มหน้าสั่นไหล่เบาๆ แล้วยกนิ้วเรียวสวยขึ้นปาดน้ำตาโชว์ไปหนึ่งที

“พอ!!! ปลอมมากกกกก!” จีนส์ร้องห้ามเสียงหลง มองหน้าฉันด้วยสายตาเอือมระอาขั้นสุด

โอเค... มุกบีบน้ำตาใช้ไม่ได้ผลกับพวกมันจริงๆ สินะ งั้นคงต้องงัดวิชาที่สองออกมาใช้!

“นะ ๆ ๆ ไปกับเค้าน้า~”

คราวนี้เปลี่ยนเสียงหวานหยดย้อย กอดแขนเพื่อนรักซ้ายขวาแน่น พร้อมกับช้อนสายตาปิ๊งๆ กระพริบตาปริบๆ เหมือนลูกแมวน้อยหลงทางที่กำลังหิวปลาทู

“โอ๊ย! หยุด! ขนลุก! กูไม่ใช่ผู้ชาย ไม่หลงกลลูกไม้ตื้นๆ ของมึงหรอกค่ะ!” ชาแนลเบะปากสะบัดหน้าหนีอย่างรุนแรง แต่สุดท้ายนางก็ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างคนยอมจำนน

“เอาวะ…ยังไงคนที่ต้องมุดน้ำก็คือมึง ไม่ใช่กูอยู่แล้ว”

ฉันยืดตัวขึ้นอย่างภูมิใจทันที รอยยิ้มสว่างเต็มหน้า ทั้งที่คราบน้ำตาการแสดงยังไหลค้างอยู่บนแก้ม

หรือลองไปรับงานละครดูบ้างดีนะ ดูท่าน่าจะรุ่งอยู่เหมือนกัน

“แล้วในตำรามันเตือนว่า อย่าตามเสียงหัวเราะ คือถึงมึงจูบแล้ว ยังได้ยินเสียงอยู่หรอวะ?”

คำถามนิ่งๆ ของจีนส์ทำเอาฉันถึงกับชะงักกึก เผลอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากดัง อึก จนรู้สึกได้ หัวใจที่เพิ่งพองโตเมื่อกี้หล่นวูบไปกองอยู่ที่ตาตุ่มทันที

“ระ...รีบเก็บ รีบขึ้น คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”

ฉันพึมพำตอบออกไปเหมือนปลอบใจตัวเองล้วนๆ เพราะความจริงคือฉันโคตรจะหวาดระแวง!

เห็นผีมากับตาแล้ว แถมพวกนั้นยังจับตัวฉันได้ด้วย ยิ่งคิดขาก็ยิ่งสั่น

“หรือว่า…กูจะแต่งเป็นผีไปด้วยดีอะ?”

“……”

จีนส์กับชาแนลนิ่งสนิทไปทันที ฉันเลยรีบขยับตัวนำเสนอไอเดียสุดบรรเจิดอย่างจริงจัง “แบบ... แต่งหน้าเละๆ เลือดอาบเต็มหน้า ใส่ชุดขาวขาดๆ ยาวลากพื้นไปเลยไง! เผื่อพวกผีเจ้าถิ่นเห็นกูแล้วจะช็อกจนหนีเปิดเปิงไปเอง หรือไม่ก็คิดว่ากูเป็นพวกเดียวกันไงมึง! เนียนจะตาย!”

“โอ๊ยยยย! อีบ้า!!!” / “โอ๊ยยยย! อีบ้า!!!” สองเสียงประสานกันดังลั่น Event Hall จนฉันสะดุ้งตัวโยน ก่อนที่พวกมันจะพร้อมใจกันหันไปกุมขมับคนละทางเหมือนไม่อยากจะรับรู้ว่ามีฉันเป็นเพื่อนอีกต่อไป

“ทำไมอะ! กูแต่งหน้าเก่งนะ!”

………………

11:48 น.

“วันนี้แค่นี้นะคะ... อย่าลืมตามอ่านเอกสารที่อาจารย์อัปโหลดไว้ในระบบ แล้วพบกันสัปดาห์หน้าค่ะ”

เสียงไมโครโฟนดับลงพร้อมกับความวุ่นวายเล็กๆ เมื่อเหล่านักศึกษาเริ่มขยับตัว ทว่าครู่หนึ่งอาจารย์ก็เงยหน้าขึ้นกวาดสายตามาทางฉันด้วยรอยยิ้มเรียบๆ ก่อนกดเปิดไมค์อีกครั้ง

“คุณลิธิรา... อยู่คุยกับอาจารย์สักครู่นะคะ”

ฉันชะงักมือที่กำลังเก็บแมคบุ๊กใส่กระเป๋า เพื่อน ๆ ในเซกทยอยลุกออก เสียงเก้าอี้ขูดพื้นค่อยๆ ซาลงจนเหลือเพียงฉัน จีนส์ และชาแนล ที่เดินมาหยุดรออยู่ตรงหน้าโต๊ะอาจารย์ด้วยความสงสัย

อาจารย์เคาะแฟ้มเอกสารกับโต๊ะเบาๆ สองสามที ก่อนจะสบตาฉันพร้อมรอยยิ้ม

“ปีนี้มหาวิทยาลัยจะมีการจัดทำโปรเจกต์ Valentira Campus Tour ขึ้นใหม่ทั้งหมด เพื่อใช้เป็นสื่อประชาสัมพันธ์หลักในทุกช่องทาง ทั้งบิลบอร์ดและสื่อออนไลน์ทุกแพลตฟอร์ม”

“ทางฝ่ายประชาสัมพันธ์ลงความเห็นตรงกันว่าอยากให้คุณลิธิรามาเป็น Presenter หลักของโปรเจกต์นี้... คุณพอจะสะดวกไหมคะ?”

“ได้ค่ะอาจารย์” ฉันยิ้มหวานรับ …ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ เพราะได้ยินเสียงเมาท์แว่ว ๆ จากเพื่อน ๆ มาหลายวันแล้ว

Valentira Campus Tour Project หลัก ๆ ก็จะเป็นคลิปพาทัวร์มหา’ลัยแบบครบทุกซอกทุกมุม ตั้งแต่ห้องสมุดไฮเทค คาเฟ่สุดชิค ยันห้องแล็บทุกคณะ!

จะแบ่งออกเป็นสองเวอร์ชัน แบบแรกจะดูเป็นทางการหน่อย ไว้ใช้โปรโมตหลักในเพจมหา’ลัยกับเว็บไซต์

ส่วนอีกเวอร์ชั่น… ก็จะเน้นเดินพูดสวยๆ แวะเวิร์กช็อป ถ่ายรูปโปรยเสน่ห์ใส่กล้อง รวมถึงภาพนิ่งที่จะไปแปะอยู่บนบิลบอร์ดหน้ามอ และทุกแพลตฟอร์มของมหา’ลัย!

พูดง่าย ๆ คือ ถ้ามีวาเลนทิรา ก็ต้องมีหน้าของฉันคนนี้!

แล้วจะเป็นใครไปได้อีก ถ้าไม่ใช่ ขนมเค้ก นางฟ้าของวาเลนทิรา

อาจารย์พยักหน้าด้วยสีหน้าพอใจ “งั้นเดี๋ยวเรื่องรายละเอียดและกำหนดการ อาจารย์จะนัดประชุมทีมอีกครั้งนะคะ คุณเตรียมตัวให้พร้อมล่ะ”

พอพูดจบ อาจารย์ก็เดินออกจากห้องไป ฉันกับเพื่อนสองคนเลยพากันก้าวตามออกมา

“เริ่ด! เพื่อนกูมันสวยยย~” ชาแนลพูดพลางสะบัดมือใส่ฉันอย่างเว่อร์วัง

“บ้า มึงก็ชมเว่อร์ไป๊” ฉันหัวเราะคิกคักพลางบิดตัวน้อย ๆ ทำท่าเอียงคอเขินอายแบบนางเอกหนังรักใสๆ... ผู้หญิงเรามันก็ต้องมีจริตบ้างอะไรบ้างใช่ไหมล่ะ

“หยุดค่ะ” จีนส์ยกมือห้ามทันที สีหน้าเอือมสุด “เขินได้ตอแหลมาก”

แล้วพวกมันสองคนก็ระเบิดหัวเราะพรืดพร้อมกัน... รู้ทันกันเกินไปแล้วนะอีพวกนี้!

“จิ๊!” ฉันจิ๊ปากใส่อย่างขัดใจ ทำท่าจะอ้าปากเถียงเพื่อนต่อ แต่ทว่า...

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังระรัวจนโทรศัพท์ในมือสั่นยิกๆ ฉันก้มลงดูหน้าจอ... แล้วก็แทบอยากจะขว้างมันลงพื้นคอนกรีตแล้วกระทืบซ้ำให้แหลกคาส้นสูง!

LINE —Zone

Zone: หิวกาแฟ 11:55

Zone: เอาอเมริกาโน่ 11:55

Zone: รีบล่ะ คอแห้ง 11:55

หนอย! สั่งอย่างกับฉันเป็นตู้กดน้ำหยอดเหรียญ! ฉันจิ้มแป้นพิมพ์พิมพ์ตอบกลับไปแรงจนนิ้วแทบทะลุจอ

Kanomcake: ไม่ว่าง 11:56

Zone: โอเค 11:56

หือ? ว่าง่ายกว่าที่คิดแฮะ...

ฉันแอบเหยียดยิ้มสะใจ แต่ยังไม่ทันจะได้ยิ้มปริ่มให้จบวินาที ข้อความถัดมาก็เด้งรัวขึ้นมาถล่มหน้าจออีกรอบ

Zone: เดี๋ยวขับรถไปซื้อเอง 11:57

Zone: ซัก 11:57

Zone: 7 สัปดาห์ 11:57

“กรี๊ดดดดด!!!”

เสียงฉันหลุดลั่นก้องกลางโถงจนคนหันมามองกันพรึ่บ

ช่างสิ! ไม่สงไม่สวยมันแล้ว!

ไปซื้อถึงดาวไหนวะ! ไอ้หมอนี่มันกวนประสาทชัด ๆ เลย!