11

“นาตาเลีย... ผมไม่คิดว่าจะได้พบคุณอีกที่นี่”

คิ้วเข้มของเลออง เดอ วีแลล ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยตอนที่โรเบิร์ตบอกว่านางแบบสาวชาวรัสเซีย อดีตคู่นอนคนล่าสุดของชายหนุ่มมาขอพบเป็นการส่วนตัว

เลอองแปลกใจเพราะคิดว่าหญิงสาวกลับบ้านที่รัสเซียหรือไม่ก็กลับไปทำงานที่ฝรั่งเศสต่อเพราะโมเดลลิ่งต้นสังกัดของหญิงสาวอยู่ที่ปารีส แต่ไม่คิดว่าเธอจะกลับมาเมืองไทยเพื่อตั้งใจมาหาเขาแบบนี้

นาตาเลียยิ้มหวาน แว่นตากันแดดอำพรางอยู่เกือบครึ่งใบหน้า เธอหวังว่าเขาจะชวนเธอขึ้นไปพบบนห้องพักชั้นพิเศษ...ห้องที่เธอกับเขาเคยมีกิจกรรมที่เร่าร้อนต่อกัน... แต่โรเบิร์ตกลับบอกว่าเลอองสั่งให้เธอมารอที่ห้องอาหารของโรงแรมแล้วเขาจะลงมาหาเอง แม้จะเป็นห้องรับรองแขกระดับวีไอพี...แต่สำหรับคนที่เคยนอนบนเตียงเดียวกับเลออง เดอ วีแลล มาแล้วด้วยซ้ำ การกระทำเช่นนี้ก็บอกได้ชัดว่าความสัมพันธ์ของเขาและเธอเหลือเพียงอะไร

“ช่วงนี้ฉันพอจะมีเวลาว่างค่ะ ก็เลยกลับมาพักร้อนที่เมืองไทย ทราบว่าช่วงนี้คุณก็ยังทำงานอยู่ที่นี่ ยังไม่ได้ไปที่อื่น ก็เลย...เอ่อ...อยากแวะมาหา...ฉันคิดถึงคุณค่ะ”

“ผมก็ระลึกถึงคุณเสมอเช่นกัน”

เลอองตอบอย่างสุภาพ

เขาได้ยินมาว่าระยะหลังนาตาเลียมีปัญหาเรื่องส่วนตัวจนกระทบกับงานเดินแบบ แต่เขาไม่รู้ว่าเธอมีปัญหาอะไร นาตาเลียไม่เคยคุยเรื่องส่วนตัวอะไรกับเขา เขาเองก็ยอมรับว่าตัวเองใจดำที่ไม่เคยถาม

แต่การที่จู่ ๆ เธอมาหาเขาถึงวันนี้ก็เป็นไปได้ว่านางแบบสาวมีเรื่องให้เขาช่วยเหลือ ซึ่งเลอองตั้งใจไว้แล้วว่าจะช่วยเหลือหญิงสาวอย่างเต็มที่ อย่างน้อยเธอและเขาก็เคยมีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกันมา 

“เลอองคะ ฉันอยากกลับมาอยู่กับคุณ ได้ไหมคะ”

“กลับมาอยู่กับผม? ในฐานะอะไรแนต คุณอยากมาทำงานกับผมอย่างนั้นหรือ"

“จะให้ฉันทำงานหรือทำอะไรก็ได้ค่ะ ขอแค่ได้อยู่ใกล้ ๆ คุณอีก คุณจะทำฉันเหมือนเป็นแค่โสเภณีบนเตียงนอนของคุณก็ได้ ฉันไม่คิดจะเรียกร้องต้องการอะไรมากกว่านั้น แต่ขอแค่ให้ฉันได้กลับมาอยู่ในชีวิตของคุณอีกครั้งเถอะนะคะ ได้โปรดนะคะเลออง"

"นาตาเลีย คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกนะ"

"ทำได้สิคะ ฉันทำได้ทุกอย่างขอให้ได้อยู่กับคุณอีกครั้ง...ฉันมีชีวิตอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณนะเลออง"

ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไป เขาจ้องตานางแบบสาวด้วยอาการสุขุม ดวงตาสีฟ้าใสทอประกายจริงจัง

“นาตาเลีย ปัญหาจริง ๆ ของคุณคืออะไร ผมคิดว่าเราคุยกันเรื่องนั้นดีกว่าและผมยินดีจะช่วยแก้ปัญหาได้”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย”

“ไม่ต้องอายหรือเกรงใจผมหรอกนาตาเลีย เราก็เห็นกันอยู่ว่าคุณ...เหมือนไม่ใช่นาตาเลียคนเดิม”

“แนตยังเป็นคนเดิมค่ะ เพียงแต่ไม่ได้อายุน้อยเท่ากับผู้หญิงคนใหม่ของคุณก็เท่านั้น!”

นาตาเลียเผลอใส่อารมณ์ เลอองนิ่งงัน แววตาอ่อนโยนหายไปแล้ว กลายเป็นหน้ากากแห่งความเยือกเย็น 

“สรุปว่าคุณจะไม่ยอมพูดเรื่องของคุณจริง ๆ ใช่ไหมนาตาเลีย ถ้าคุณไม่พูดผมก็จะขอตัวก่อน คงไม่มีเวลามากพอจะนั่งฟังความเห็นของคุณที่มีต่อข่าวซุบซิบของผม”

เลอองตัดบทเฉียบขาดก่อนลุกขึ้นยืนและเดินออกจากห้องวีไอพีนั้นไป

นาตาเลียมองตาม ความเสียใจกลายเป็นความโกรธและรู้สึกรุนแรง...อยากทำร้าย...

"คุณคิดว่าจะเมินฉันได้หรือเลออง...รู้จักนาตาเลียคนนี้น้อยไปแล้วล่ะ"

นางแบบสาวชาวรัสเซียกัดฟันพูดกับตัวเอง ก่อนลุกขึ้นเดินตามเขาไปติด ๆ

* * * * *

 “วันนี้กลับบ้านไปได้แล้วลิล ไม่มีงานอะไรแล้วนี่ใช่มั้ย”

เมลิสาหันมาสั่งลลิลเมื่อสองสาวเดินทางมาถึงโรงแรมที่เลอองเป็นเจ้าของและมีชั้นบนสุดเป็นที่พักส่วนตัวทั้งชั้น

“แต่คุณมาลินีอยากให้ลิลอยู่รอคุณเมที่นี่มากกว่านะคะ”

“รอทำอะไร?”

“รอกลับบ้านพร้อมกันค่ะ”

ลลิลตอบตามตรงแม้จะรู้ว่าสุดท้ายนางแบบสาวต้องปฏิเสธ ซึ่งก็จริง เมลิสาถอนหายใจก่อนยกมือขึ้นโบก

“ไปเถอะ กลับไปกับคนขับรถนั่นแหละ ถ้าฉันจะกลับเดี๋ยวคุณเลอองเขาก็ให้คนขับรถของเขาไปส่งที่บ้านเองนั่นแหละ ส่วนเรื่องคุณแม่ ถ้าท่านโวยวาย เธอก็รับหน้าไปแทนละกัน ฉันขี้เกียจจะพูดด้วยแล้ว”

“เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”

ลลิลรับคำ รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียเมลิสาก็ไม่มีทางให้เธอนั่งรออยู่ที่นี่หรอก แต่เธอถือว่าได้บอกไปตามหน้าที่แล้ว คุณมาลินีจะมาเอ็ดเธอทีหลังไม่ได้ก็แล้วกัน

เมลิสาไม่ได้บอกเลอองล่วงหน้าว่าเธอจะมาหา แต่เพราะอยู่ในฐานะคู่ควงคนปัจจุบันของเขาเธอจึงสามารถขึ้นลิฟต์ไปหาเขาถึงห้องรับแขกชั้นบนสุดได้ โดยมีแม่บ้านคอยดูแลต้อนรับอยู่ตามระเบียบ

ลลิลกำลังจะนั่งรถตู้ส่วนตัวของเมลิสากลับ ก็เผอิญเห็นกล่องใส่ยาตกอยู่บนพื้น มันเป็นวิตามินบำรุงสารพัดชนิดที่นางแบบสาวต้องกินให้ตรงเวลา

“มาตกอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกันเนี่ย”

“อะไรหรือครับคุณลิล”

คนขับรถร้องถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวก้ม ๆ เงย ๆ ไม่ก้าวขึ้นรถสักที

“กล่องวิตามินของคุณเมเขาจ้ะ เดี๋ยวลิลวิ่งตามเอาไปให้คุณเมดีกว่าเธอจำเป็นต้องใช้มัน พี่เข้มรอแป๊บนึงนะ”

"ได้ครับ"

คนรถตอบ ส่วนลลิลก็รีบวิ่งตื๋อกลับเข้าไปในโรงแรม...

* * * * *

 “ไปสั่งให้เตรียมรถ เดี๋ยวฉันจะพาคุณเมลิสาไปกินข้าวข้างนอกแทน” เลอองสั่ง บอดี้การ์ดร่างยักษ์พยักหน้าก่อนจะรีบเดินไปทำตามคำสั่งของเจ้านาย

ระหว่างที่รออยู่หน้าลิฟต์ เลอองเผลอถอนหายใจเหนื่อยหน่าย

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเคยยุติความสัมพันธ์กับใครสักคนโดยที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจ แต่ที่ผ่านมาชายหนุ่มก็มีวิธีจัดการของตัวเองอย่างละมุนละม่อม เขาได้เรียนรู้ว่าไม่มีปัญหาอะไรที่เงินแก้ไม่ได้ บางคนงอแงไม่ยอมออกไปจากชีวิตของเขาเพราะคิดว่าเขายังจ่ายไม่มากพอก็เท่านั้น

ครั้งนี้ก็คงจะจบด้วยทางออกเดียวกัน คือเขาจะบอกโรเบิร์ตให้มาเจรจาและเคลียร์ทุกอย่างให้

เพียงแต่ครั้งนี้เขารู้สึกเหนื่อยและรู้สึกผิด...ไม่ใช่กับนาตาลี แต่รู้สึกผิดกับโรเบิร์ตที่ต้องคอยรับหน้าสาว ๆ แทนเขา และที่สำคัญที่สุดคือเขาเริ่มรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง

อาจถึงเวลาที่เขาจะหยุดเสเพลได้แล้วกระมัง...ความคิดนี้แวบผ่านเข้ามาอย่างไม่เคยเกิดขึ้น แต่ก็แวบสั้น ๆ เพราะลิฟต์ตรงหน้าเปิดออกก่อนพอดี

เมลิสายิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้าเขาและรีบก้าวออกมา

“เมเห็นว่าคุณหายไปนาน ก็เลยไม่อยากรออยู่ในห้องน่ะค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็กำลังจะขึ้นไปตามคุณเมพอดี เราเปลี่ยนแผนออกไปหาอะไรอร่อยข้างนอกกินกันดีกว่า”

เมลิสารีบเข้ามาสอดแขนอย่างดีใจ

“เดี๋ยวก่อน !”

เลอองเงยหน้ามองแล้วก็หน้าบึ้งทันทีเมื่อเห็นว่านาตาเลียเดินตามมาขวางหน้าไว้ เมลิสาย่อมรู้จักเพื่อนร่วมวงการแม้จะไม่เคยพบกันเป็นการส่วนตัว สัญชาติญาณหญิงทำให้นางแบบสาวลูกครึ่งไทย-อังกฤษกอดแขนเลอองแน่นเข้าอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ...

และนั่นทำให้ดวงตาสีใสของนาตาเลียลุกวาบขึ้น แต่เมื่อเธอไม่พูดอะไรออกมาอีก เลอองก็แตะมือเมลิสาเบา ๆ และพาเดินเลี่ยงไปอีกทาง

ลลิลวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงพอดี และเมื่อเห็นเมลิสากำลังจะเดินออกไปก็รีบวิ่งตามไปแต่กลายเป็นการขวางใครบางคนโดยไม่ได้ตั้งใจ

“คุณเลออง!”

บอดี้การ์ดที่เพิ่งเดินกลับมาร้องขึ้นและรีบดึงตัวชายหนุ่มกับนางแบบสาวก่อนทั้งคู่จะรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น