7

มาลินีรู้สึกกังวลจริงจัง แม้จะอยากให้ลูกสาวได้แต่งงานกับคนรวย แต่ก็ต้องไม่ใช่คนที่มีชื่อเสียงว่าใช้เงินซื้อผู้หญิงแบบนี้...

เมลิสาลูกสาวของเธอ ‘มีค่า’ และมี ‘ราคา’ มากกว่าจะต้องไปเป็นของเล่นของใคร

“ลูกจะไปก็ได้ แต่แน่ใจนะว่าจะไม่ให้แม่ไปด้วย หรือให้ดาด้าไปด้วยก็ได้”

“โถ่...แม่คะ ตลกตายเลยถ้าเมไปเดทแต่พาผู้ปกครองไปด้วย”

คนเป็นแม่ถอนหายใจ พยายามหาข้ออ้างอื่นมาหว่านล้อมให้ลูกสาวเปลี่ยนใจ แต่เมลิสาชิงพูดขึ้นมาก่อน

“คุณแม่อย่าห่วงขนาดนั้นเลยค่ะ คุณเลอองเขาก็แค่เชิญเมไปกินข้าว ถ้าเขาชอบเมจริงนี่เขาก็แค่จีบนะคะ เมดูแลตัวเองได้...คุณแม่อย่าห่วงไปเลย”

“เฮ้อ...ก็ได้จ้ะ”

มาลินีรับคำสั้น ๆ แต่สีหน้าไม่ได้กังวลน้อยลง  เธอรู้ว่าลูกสาวไปดินเนอร์กับนักธุรกิจระดับพันล้าน ไม่ได้ปล่อยไปกับกุ๊ยที่ไหน หากแต่ก็กลัวว่าลูกสาวผู้อ่อนวัยของเธอจะติดบ่วงเสน่หาของผู้ชายที่น่าจะมีชั้นเชิงแพรวพราวไม่น้อย

เมลิสาทำแต่งาน จะรู้เท่าทันเหลี่ยมกลของผู้ชายได้อย่างไร ผู้เป็นแม่ยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้ม

*  *  *  *  *

อัลฟ่าโรมิโอสีดำด้านรุ่นที่ผลิตเพียง 200 คันทั่วโลก แล่นมารับเมลิสาที่บ้านในเวลาทุ่มตรงตามนัดหมาย...มาลินีที่แอบมองมาจากในบ้านแม้ไม่รู้จักเรื่องเครื่องยนต์กลไกอะไรมากแต่มองปราดเดียวก็รู้ว่ารถแบบนี้ต้องไม่ใช่แค่เศรษฐีธรรมดา

"มิสเตอร์คนนี้คงตั้งใจจีบลูกมากเลยนะ ดูส่งรถมารับสิ หรูเชียว"

คนเป็นแม่เอ่ย น้ำเสียงติดจะหมั่นไส้ ไม่ปลาบปลื้มเลยสักนิด ใครคิดจะเข้าหาลูกสาวของเธอ ไม่ว่าด้วยวิธีไหนหรือโปรไฟล์อย่างไร คนเป็นแม่ก็ต้องหวงและห่วงใยเป็นธรรมดา

แต่เมลิสาหัวเราะเบา ๆ

"คุณแม่ขึ้นไปพักผ่อนเถอะค่ะ เมกลับไม่ดึกหรอก แต่ก็ไม่ต้องรอหรอกนะคะ"

"นี่ถ้าหนูไม่ห้าม แม่จะให้ยัยลิลตามไปด้วย"

"แม่คะ...ไปพักผ่อนได้แล้วค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ"

นางแบบสาวตัดบท ก่อนจะเดินออกจากตัวบ้าน ตรงไปที่รถที่มีคนขับรอเปิดประตูให้อยู่

เธอคิดว่ามิสเตอร์เดอ วีแลล ส่งคนมารับ และคงจะรอเธออยู่ที่โรงแรม ดังนั้นเมื่อก้าวขึ้นรถแล้วพบว่าใครที่นั่งรออยู่แล้วที่เบาะหลัง เธอก็ตกตะลึงจนเกือบลืมหายใจ

“สวัสดีครับคุณเมลิสา ยินดีมากที่คุณตอบรับคำเชิญของผมค่ำนี้...”

เลอองเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง เมลิสารู้สึกเหมือนถูกสายตาสีฟ้าสดใสคู่นั้นสะกดไว้ทันที และอาจจะรวมถึงคิ้ว จมูก ริมฝีปาก สูทสีเงิน ท่วงท่าสบายแต่สง่างามและทรงอำนาจ...อาจจะคือทุกอย่างที่รวมกันเป็นผู้ชายคนนี้ คนที่กำลังอยู่ตรงหน้าเธอ ที่ทำให้เธอคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

“เอ่อ ดิฉัน...ไม่คิดว่ามิสเตอร์วีแลล จะกรุณามาด้วยตัวเอง”

เมลิสาเอ่ยเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกไปช้า ๆ รู้สึกโกรธตัวเองขึ้นมาที่เกิดอาการตกประหม่าจนพูดจาตะกุกตะกักอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน

 “ผมเชิญ ผมก็ควรมารับด้วยตัวเอง”

“คุณให้เกียรติเมมาก”

“ผู้หญิงอย่างคุณเมลิสาก็สมควรจะได้รับเกียรตินั้น”

แววตาของเลอองที่มองตรงมาทำให้เมลิสาสะเทิ้นอายโดยไม่ต้องเสแสร้ง

“ผู้หญิงอย่างเม...เป็นอย่างไรหรือคะ”

เมลิสาถามเบา ๆ ไม่กล้าสบสายตาเขา ท่าทีเอียงอายของเมลิสาทำให้เลอองอยากดึงเธอมาใกล้เสียเหลือเกินแต่ก็ยังอดใจไว้...

“ผู้หญิงอย่างคุณเม...ก็สวย น่ารัก มีเสน่ห์ และที่สำคัญ...คุณทำให้ผมอยากรู้จักกับคุณให้มากขึ้น”

“เมไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“ตรงกันข้ามเลยครับ ในสายตาของผมคุณน่าสนใจมาก”

เมลิสาช้อนตามองเขาอย่างขลาด ๆ อยากรู้ว่าน่าสนใจในความหมายของเขานั้นคืออะไร

แล้วก็ไม่พลาด...เพราะเลอองประกาศชัดผ่านแววตาว่าเขาต้องการอะไรจากเธอ เมลิสาร้อนผ่าวเหมือนเห็นแววตาคู่นั้น...เธอไม่ใช่หญิงสาวไร้เดียงสาแต่ไม่เคยมีใครที่มีสายตาเร่าร้อนทรงพลังและทำให้เธอประหม่าได้แบบนี้มาก่อน...

เขาเป็นเทพบุตรหรือซาตานหรือไรนะ จึงได้มีพลังดึงดูดที่แสนน่ากลัวขนาดนี้

*  *  *  *  *

ชั้นดาดฟ้ายามนี้ไม่มีแขกเหรื่อเลยสักโต๊ะ มีเพียงพนักงานของโรงแรมและนักดนตรีที่บรรเลงเพลงเบา ๆ เข้ากับบรรยากาศ แต่ทั้งหมดก็ถูกหลงลืมไปเมื่อมีเพียงเลอองที่นั่งอยู่ต่อหน้าเมลิสา...

 “เชฟของที่นี่เป็นเชฟชาวฝรั่งเศสแท้ ๆ เลยนะครับ ชนะการประกวดระดับโลกมาแล้วหลายรายการ นาน ๆ จะยอมบินมาโชว์ฝีมือให้ผมที่นี่สักครั้ง”

เลอองชวนคุยเมื่อพนักงานที่เขาคัดสรรด้วยตัวเองทยอยนำจานอาหารมาเสิร์ฟตั้งแต่จานเรียกน้ำย่อยไปจนถึงจานหลัก

“คุณเมลิสาชอบรับประทานอาหารฝรั่งเศสหรือเปล่าครับ”

“เม...เอ่อ ดิฉันทานได้ค่ะ”

“เรียกแทนตัวเองว่าเมก็น่ารักดีออกนะครับ ผมชอบ”

เลอองเอ่ยอย่างเป็นกันเองพร้อมส่งยิ้มให้

เมลิสาโอดครวญอยู่ในใจ แค่รอยยิ้มของเขาก็แทบจะทำให้ใจละลาย ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่ เขามีเวทย์มนต์ใช่หรือเปล่า...ต้องใช่แน่ ๆ เพราะตั้งแต่ได้พบหน้ากันเขาก็เหมือนจะเสกมนต์ใส่เธอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง มันทำให้เธอทั้งใจเต้น ประหม่า และบางครั้งก็ร้อนวูบทั้งใบหน้าเมื่อสบสายตากับเขา

เมลิสาคิดว่าตัวเองเหมือนจะเป็นไข้...หญิงสาวไม่เคยเสียการควบคุมในตัวเองอย่างนี้มาก่อนเลย

เสร็จจากมื้ออาหารที่นางแบบสาวแทบจะไม่กล้ากลืนอะไรนอกจากน้ำ เขายังทำหน้าที่เจ้าภาพที่ดีด้วยการไปส่งเธอถึงบ้านด้วยตัวของเขาเอง

เมื่อเขาขับรถพาเธอไปส่งถึงหน้าประตูบ้านและเดินลงมาเปิดประตูรถอีกฝั่งให้เธอนั้น มือแสนอบอุ่นที่ยื่นให้หญิงสาวจับพยุงตัวบีบกระชับชั่วขณะและอ้อยอิ่งไม่ยอมปล่อยมือ...เหมือนกระแสไฟไหลเข้าร่างของเมลิสา นาทีนั้นหญิงสาวยอมทลายกำแพงทุกอย่างที่ตั้งไว้และนั่นทำให้เธอยิ่งรู้สึกร้อนหนาววูบวาบเหมือนจะเป็นไข้หนักเข้าไปอีก

“คุณเมสบายดีหรือเปล่า คุณรู้ตัวมั้ยว่าตอนนี้หน้าคุณแดงก่ำหมดแล้ว”

เลอองกระซิบถาม เมลิสาหรุบตาต่ำด้วยความเขินอาย ร่างสูงที่ยืนชิดใกล้เหมือนจะโน้มใกล้ลงมา มือข้างที่กุมไว้ยังไม่ปล่อยและมืออีกข้างก็ยกขึ้นไล้พวงแก้มเนียนสวยอย่างเบามือ

“คุณสวยมาก สวยจนผมคิดว่าต่อให้เป็นเพชรน้ำงามที่สุดในโลกนี้ก็ไม่คู่ควรจะอยู่ใกล้คุณ...”

“คุณเลออง”

เมลิสาเรียกชื่อต้นของเขาออกไปในที่สุด ช้อนตาฉ่ำเยิ้มขึ้นมองเขาอย่างเย้ายวน เลอองสูดหายใจลึก ยังก่อน...ยังไม่ใช่ตอนนี้ เขาตัดสินใจแล้วว่าต้องการเธอมาเป็นนางแบบให้แกรนด์ไดมอนด์ ส่วนความปรารถนาต้องการส่วนตัวนั้นเขาจำเป็นต้องเก็บมันเอาไว้ก่อน

“ผมจะรอจนกว่าคุณเมกลับเข้าไปในบ้านอย่างเรียบร้อยนะครับ”

ชายหนุ่มกระซิบ แววตาเมลิสาผิดหวังอย่างปิดไม่อยู่เพราะมันคือคำบอกลาอย่างสุภาพ

แต่เทพบุตรอย่างเลอองก็ไม่ทำให้นางฟ้าเมลิสาผิดหวังนาน เมื่อเขาก้มลงกระซิบประโยคต่อไปชนิดใกล้ใบหูเพียงหายใจรดกัน

“วันนี้ผมมีความสุขมาก เมลิสา...หวังว่าเราจะได้พบกันอีก...เร็ว ๆ นี้”