6

ค่ำนั้น เลอองเปิดบาร์ชั้นดาดฟ้าของโรงแรมเพื่อจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ เป็นกันเองโดยมีนางแบบสาวทั้งห้าเและบรรดาผู้จัดการส่วนตัวของพวกเธอเป็นแขกรับเชิญ บาร์แห่งนี้เพิ่งได้รับการยอมรับให้เป็นบาร์เปิดโล่งที่สูงที่สุดในประเทศไทย จากชั้นนี้มองลงไปจะเห็นแสงไฟเบื้องล่างพัวพันเป็นเส้นสายเหมือนสายสร้อยอัญมณีที่ส่องประกายได้ในตัวเอง

นางแบบสาวทุกคนมาในเครื่องแต่งกายที่สะท้อนสไตล์ของตัวเอง ดูสวยและโดดเด่นกันไปคนละแบบ แต่ละคนก็เหมาะสมกับที่ได้รับคัดเลือกมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ของแกรนด์ไดมอนด์  แต่คนที่เลอองเผลอมองบ่อยที่สุดคงไม่พ้นเมลิสา...

เขามีความกระหายใคร่รู้เหลือเกินว่าตัวตนที่แท้จริงของหญิงสาวคนนั้นจะเป็นเหมือนอย่างที่เห็นภายนอกหรือว่าจะแตกต่างโดยสิ้นเชิง...

ค่ำคืนนี้เมลิสาอยู่ในชุดเดรสสั้นสีแดงเลือดนกเปิดไหล่ข้างเดียว สีแดงของชุดตัดกับผิวขาวราวน้ำนม คอระหงเปลือยเปล่า หากกำไลประดับพลอยที่ข้อมือดูเก๋ไก๋และพอเหมาะพอดีที่สุดสำหรับชุดนี้ ไม่มาก ไม่น้อย หญิงสาวแต่งตัวดีมีสไตล์จนเลอองนึกชื่นชมในใจ

ชายหนุ่มมีกฎที่จะไม่ยุ่งกับนางแบบที่มาทำงานให้บริษัทของตัวเอง แต่ดูเหมือนครั้งนี้เขาจะต้องต่อสู้กับจิตใจตัวเองไม่น้อย...

“เม...พี่เห็นคุณเลอองมองหล่อนอีกแล้วล่ะ”

ศักดารัณลอบกระซิบ เมลิสาเลิกคิ้ว สีหน้ากึ่งจะเรียบเฉย

“แล้วแปลกตรงไหนล่ะคะ ก็เขากำลังจะเลือกนางแบบ ไม่ให้มองเมแล้วจะมองพี่ด้าหรือไง”

“แหม พี่บอกว่าแปลกเพราะเขาไม่ได้มองธรรมดา แต่มองอย่างมีเลศนัยอย่างไรพิกล...”

“คิดไปเองน่าพี่ด้า”

เมลิสาติง หล่อนไม่คิดว่าผู้ชายที่อยู่ในสถานะอย่างเลอองจะทำกรุ้มกริ่มกับสาวคนไหนให้ใครต่อใครจับได้...แม้ก่อนหน้าที่จะได้เจอหน้าเขาเธอจะปรามาสเขาไว้เรื่องข่าวลือที่เขาต้องจ่ายเงินเพื่อซื้อผู้หญิง แต่เมื่อได้พบตัวจริงของเขา ความคิดนั้นก็หายวับไปทันที เพราะตัวจริงของเขาห่างไกลจากที่เธอจินตนาการไว้ราวฟ้ากับเหว...

เพียงได้พบกันครั้งแรก เมลิสาก็สัมผัสได้ทันทีว่าผู้ชายคนนั้นมีพลังและเสน่ห์อันรุนแรงฉายชัดออกมาจากเนื้อตัวมากมายแค่ไหน ไม่แปลกหากใครจะหลอมละลายเพียงถูกผู้ชายคนนี้จ้องมอง แต่เมลิสาผู้เย่อหยิ่งไม่อยากตกเป็นฝ่ายถูกหลอมเสียเอง หล่อนจึงไม่อยากจะปรายตาไปทางชายหนุ่มให้นานกว่าการสบตายามสนทนากับ “ว่าที่นายจ้าง” เป็นครั้งคราว

อีกทั้งนางแบบสาวยังคิดว่า ความสวยของเธอคงไม่ได้เป็นที่ตื่นตาตื่นใจของเขาเท่าใด แม้จะมั่นใจว่าตัวเองไม่น้อยหน้าไปกว่าใครในเรื่องรูปร่างหน้าตา หากก็ฉลาดพอจะรู้ว่าผู้ชายระดับเลอองคงพบเจอผู้หญิงสวยมาสารพัดรูปแบบ คร้านจะเบื่อ

แต่เมื่อศักดารัณมากระซิบกระซาบย้ำเช่นนั้น ส่วนลึกของเมลิสาก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่า...จริงหรือเปล่าที่เขาจะมองเธอด้วยสายตาพิเศษ เมลิสาจึงเผลอมองไปทางเลอองบ่อยขึ้น เขาช่างยิ้มแย้มเป็นกันเองกับทุกคนเท่าเทียมกัน  แวบหนึ่งที่เลอองเหมือนรู้ตัว เลื่อนสายตามาประสานกับเธอชั่วขณะที่เขายังยืนคุยกับแขกอีกคนหนึ่ง

เป็นนางแบบสาวเองที่หลบสายตาวูบ...

เธออยากจะแน่ใจ... สายตาของนักธุรกิจหนุ่มมีบางอย่างที่มากไปกว่าแค่การที่นายจ้างจะประเมินลูกจ้าง

เลอองจงใจยิ้มให้เมลิสา ผู้หญิงที่เขาตัดสินจากภาพถ่ายว่า เธอมีเสน่ห์ของเพศหญิงได้อย่างเป็นธรรมชาติ หากเมื่อพบตัวจริง เขาพบว่าภาพถ่ายแทบจะถ่ายทอดความเย้ายวนของตัวจริงออกมาไม่ได้แม้สักเสี้ยว

วูบนั้นที่ได้สบสายตากับเมลิสา เลอองนึกอยากยอมแพ้ให้กฎเหล็กของตัวเอง...

เขาอยากได้ตัวหญิงสาวคนนี้มาเชยชม !

** 

 “อยากกินข้าวกับเมเป็นการส่วนตัว! พี่ด้าพูดจริงหรือคะ!”

เมลิสาที่กำลังจ๊อกกิ้งบนเครื่องวิ่งสายพานจนเหงื่อผุดพราวตามใบหน้าและไรผม ถึงกับชะลอฝีเท้าทันทีที่ได้ยินศักดารัณนำข่าวนี้มาบอก

“ใช่แล้วค่ะ เจาะจงมาเลยว่าอยากดินเนอร์แบบไพรเวต ส่วนตั๊วส่วนตัวกับคุณน้องเมลิสาคนงามของพี่คนนี้คนเดียวเท่านั้น”

ผู้จัดการหนุ่มใหญ่ยืนถือขวดน้ำและผ้าขนหนูให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ กล่าวยืนยันด้วยสีหน้าตื่นเต้นราวกับได้รับเชิญเสียเอง เมลิสาเม้มปาก พยายามเก็บงำความรู้สึกไว้ ยังไม่ตอบอะไรแต่กลั้นใจขึ้นวิ่งต่อจนครบกำหนดเวลาจึงค่อยก้าวลง รับผ้ามาซับเหงื่อและรับน้ำแร่มาจิบ

“น้องเมจะว่ายังไงคะ อยากไปพบเขาหรือเปล่า”

“แล้วเมควรจะไปหรือเปล่าล่ะคะ” เมลิสาย้อนถาม “บอกตามตรงว่าเมกลัวจะมีข่าวเสียหาย”

“คุณเลอองเขาทราบความลำบากใจของน้องเมดี เขารับปากว่าจะไม่มีข่าวเล็ดลอดออกไปได้อย่างแน่นอนเพราะที่นั่นคือโรงแรมของเขาเอง รับรองว่าทุกอย่างจะเป็นส่วนตัวและเป็นยิ่งกว่าความลับ...”

นางแบบสาวยังดูลังเล ศักดารัณจึงคะยั้นคะยอเพิ่มไปอีก...

 “น้องเมอาจจะลืมไปแล้วว่า คุณเลอองคนนี้ไม่ได้มีแค่กิจการเครื่องประดับ แต่ธุรกิจหลัก ๆ ของเขาคือโรงแรม อสังหาริมทรัพย์และมีชื่อเสียงโด่งดังในอีกหลายวงการ ถ้าระดับเขายังเลือกน้องเม พี่ว่านิตยสารที่ฝรั่งเศสก็คงต้องจับตาดูน้องเมของพี่เหมือนกัน”

 “แต่เขาไม่ได้เลือกเมไปเป็นนางแบบนี่คะ แค่ชวนเมไปดินเนอร์”

“โถ่...ซื่อจริง ๆ น้องเมขา ก็ถ้าเขาชวนไปกินข้าวกันตามลำพังแบบนั้นแล้ว นับประสาอะไรกับจะให้เป็นนางแบบล่ะคะ...ถึงเวลานั้นพี่เชื่อว่าน้องเมก็น่าจะสามารถทำให้เขาประทับใจจนยอมเลือกเราเป็นแบบให้...ไม่ใช่หรือคะ”

 “งั้นก็...ตกลงค่ะ”

เมลิสารับคำเบา ๆ  ศักดารัณอยากจะกรี๊ดออกมาแต่อดใจไว้ ดีอกดีใจยิ่งกว่าคนที่ได้รับเชิญไปเองเสียอีก

แต่คนที่ไม่ค่อยสบายใจเลยกับเรื่องนี้กลับเป็นมาลินี...

“แน่ใจหรือลูกเมว่าหนูจะไปจริง ๆ”

คนเป็นแม่ถามเสียงเครียด มองดูลูกสาวแต่งตัวโดยมีลลิลช่วยอยู่เงียบ ๆ ตามเดิม

“ก็ไหนดาด้าเขาเคยบอกว่า มิสเตอร์คนนี้เป็นเสือผู้หญิง แล้วนี่จู่ ๆ นึกยังไงถึงเปลี่ยนใจให้ลูกแม่ยอมรับนัด...”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณแม่ รับนัดตามมารยาทก็เท่านั้น”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แม่เป็นห่วง ไม่ชอบให้ใครมาทำเหมือนลูกสาวของแม่เป็นของเล่น”

เมลิสาหัวเราะทั้งที่มารดาดูกลัดกลุ้ม มือก็หยิบต่างหูขึ้นมาเทียบดูในกระจก

“แม่คิดว่าอย่างเขาจะทำอะไรรุ่มร่ามตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเลยหรือคะ อย่างเขาน่ะไม่ทำหรอกค่ะ”

“ไม่รุ่มร่ามอะไรกัน ถ้าไม่รุ่มร่ามจะกล้าโทรมาชวนไปดินเนอร์เป็นการส่วนตัวอย่างนี้ได้ยังไง”