LOGINShare
บทที่ 1.8
publish date:
2026-03-20 07:47:52“คุณโอโตกะคะ” รสสุคนธ์เดินเข้าไปหาผู้นำการเดินทางด้วยใบหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เนื่องจากเธอมีเวลาเก็บสัมภาระสำหรับการเดินทางไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ
“ครับมีสชนานุสรณ์”
“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ”
“ไม่มีอะไรนี่ครับ ผมแจ้งไปแล้วว่าหากล่าช้าสภาพอากาศจะไม่เอื้ออำนวย หิมะกำลังจะตก หากเรายังไม่ออกเดินทางหิมะจะปิดทางเข้าเอาไว้”
“แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมเราไม่รอจนกว่าสภาพอากาศจะดีขึ้นละคะ ไปตอนนี้ไม่เท่ากับเสี่ยงมากขึ้นหรอกหรือ”
โอโตกะยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย “ผมได้ยินมาว่าคุณมีหนังสือเกี่ยวกับไรเดนหลายเล่ม ทั้งยังพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับคนพวกนั้น คุณจะไม่รู้เชียวหรือว่าประตูทางเข้าที่นั่นมีอาถรรพ์ หากไม่เข้าไปในวันเวลาที่ถูกต้อง คุณคิดหรือว่าคุณจะหาทางเข้าเจอ”
“คุณเชื่อเรื่องแบบนั้นด้วยหรือคะ” รสสุคนธ์ตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“แม้ว่าผมจะไปเรียนต่างประเทศแต่ผมก็เติบโตที่นี่ครับมีส เรื่องพวกนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ครับ ผมเองก็เคยสัมผัสมาแล้ว ดังนั้นหากจะเดินทางไปสำรวจครั้งนี้ก็ทำตามที่ผมบอกจะดีกว่าครับ ไม่อยากนั้นก็ถอนตัวไปเสีย”
โอโตกะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชา ซึ่งนั่นทำเอารสสุคนธ์ต้องขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ทันได้เดินตามคนที่ผละไปขวัญชีวาก็รั้งเอาไว้เสียก่อน
“ไม่เอาน่ายายรส”
“ขวัญนี่มันเรื่องอะไรกัน แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าฉันมีหนังสือของไรเดน”
“เอ่อ...”
“เธอหรือที่เป็นคนบอก”
“ก็...มันเกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้นนิดหน่อยน่ะ”
“อะไรที่ว่าแปลก”
“คือ...” ขวัญชีวามองซ้ายขวาก่อนจะกระซิบกระซาบเสียงเบาลงให้ได้ยินเพียงสองคน “เมื่อวานคนของมิยาโมโต้ได้รับจดหมายขู่ ในนั้นระบุว่าจดหมายนั้นส่งมาจากไรเดน”
“อะไรนะ” รสสุคนธ์ตาโต
“ใช่ มีการยืนยันแล้วว่าสัญลักษณ์ฝักดาบในจดหมายคือสัญลักษณ์ของไรเดนจริง”
“ฝักดาบหรือ นั่นเป็นสัญลักษณ์ของพวกเขาหรือ”
“ใช่ ได้ยินมาว่าอย่างนั้น มีแค่ไม่กี่คนที่รู้ แต่ก็ไม่มีการยืนยันอย่างเป็นทางการหรอก จดหมายนั่นเตือนว่าอย่าได้ล่วงล้ำเข้าไปในเขตของพวกเขา ไม่อย่างนั้นจะไม่มีใครเหลือรอดกลับออกมา แล้วก็นะอย่างที่คุณโอโตกะบอก ดูท่าว่าหิมะจะตกหนัก ถ้าไม่ไปวันนี้จะลำบากมาก”
“แล้วทำไมไม่รอให้อากาศดีแล้วค่อยเดินทาง ทำแบบนี้ไม่โดนไรเดนโจมตี ก็ต้องหนาวตายกลางหิมะ”
“เอ่อ...ได้ยินเขาพูดกันว่าประตูทางเข้าวัดที่ว่าจะมองเห็นแค่แวบเดียวตอนหิมะแรกตก ดังนั้น....”
“เดี๋ยวนะ” รสสุคนธ์ขมวดคิ้ว พลางนึกถึงหน้าหนึ่งในหนังสือที่ได้รับมาจากชายชราตระกูลคามิยะ บรรทัดหนึ่งในนั้นบอกว่าคนนอกจะสามารถมองเห็นทางเข้าหมู่บ้านไรเดน แวบหนึ่งของหิมะแรกในฤดูหนาว หรือว่าวัดที่เรากำลังจะสำรวจจะอยู่ในหมู่บ้านของไรเดน” รสสุคนธ์ใจหายวาบ
“พวกเขากำลังเตรียมการเพื่อบุกเข้าไปในหมู่บ้านของไรเดน” หญิงสาวเอ่ยต่อด้วยเสียงแผ่วเบา สายตาก็กวาดไปมองคนของโอโตกะที่กำลังขนลังยาวๆ บางอย่างผูกเข้ากับเกวียนซึ่งมีม้าตัวใหญ่คอยลาก สัมภาระที่ดูเยอะจนผิดปกตินั้นทำให้หญิงสาวตระหนักในที่สุด
“หรือว่าไรเดน...คนเหล่านั้นยังมีอยู่จริง และเรากำลังจะบุกรุกเข้าไปในเขตของ...” หญิงสาวหยุดคำพูดเอาไว้เพียงเท่านั้น
“ยายรสฉันว่าเดินทางครั้งนี้มันออกจะเสี่ยง ถ้าเธอ...”
“เธอจะบอกให้ฉันถอนตัวหรือ”
“ไม่รู้สิ ฉันเองก็รู้สึกแปลกๆ กับการเดินทางครั้งนี้”
“แล้วศาสตราจารย์ว่ายังไงบ้าง”
“เขาไม่ว่าอะไรเพียงแต่บอกว่าจะอย่างไรก็ต้องเข้าไปเห็นกับตาให้ได้”
“ถ้าเขาบอกอย่างนั้นแล้วนักสำรวจตัวเล็กๆ อย่างเราจะปฏิเสธได้หรือ” รสสุคนธ์ถอนหายใจ ลางสังหรณ์เข้มข้นในใจของเธอ บอกให้เธอรีบถอนตัวจากการเดินทางครั้งนี้เสีย ทว่าอีกใจหนึ่งที่กำลังขัดแย้ง กลับบอกว่าเธอจำเป็นต้องร่วมเดินทางในครั้งนี้ ไม่อย่างนั้นเธอจะเสียใจไปตลอดชีวิต
“แต่เขาคงจะมาไม่ทันการเดินทางเที่ยวแรกแน่ เรือที่เขาโดยสารมาจะเทียบท่าวันนี้เย็น เพราะเราเลื่อนกำหนดการให้เร็วขึ้นหนึ่งวัน ฉันเลยกะว่าจะให้เธอรอเพื่อออกเดินทางไปพร้อมกับศาสตราจารย์”
“ไม่ล่ะ ฉันจะไปพร้อมพวกเขา”
Latest chapter
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.6
รสสุคนธ์เลิกคิ้วมองชายหนุ่มหล่อเหลาทว่าเย็นชาตรงหน้านิ่ง เธอเดาไม่ถูกว่าเขามีอารมณ์เช่นไรในตอนนี้ และเขาต้องการอะไรจากเธอ จึงจับเธอมาแล้วปฏิบัติกับเธอประหนึ่งแขกผู้มาเยือนฮายาบุสะเองก็จ้องมองหญิงสาวด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขายังไม่แน่ใจในสถานะของหญิงสาว แต่ก็สงสัยเหลือเกินว่าเธออาจเป็นสตรีที่คำทำนายบอกไว้ว่าสักวันหนึ่งจะมาสตรีที่พยัคฆ์ขาวเลือกเอาไว้ให้เขาสตรีที่จะมาเป็นนายหญิงของฮายาบุสะคำทำนายนี้เขาได้ยินมาจากพ่อและแม่ของเขา ซึ่งอยู่ในพิธีทำนายชะตาในขณะที่เขาอายุได้เพียงสิบขวบ“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณคามิยะ เขามาที่นี่หรือ แล้วคนอื่นล่ะ เพื่อนๆ นักสำรวจของฉัน คุณโอโกตะกับคนของเขา”รสสุคนธ์เอ่ยถามอย่างร้อนใจ เพราะดูจากสภาพกระโจมที่ถูกโจมตีเมื่อคืนที่คนของโอโกตะซึ่งมีอาวุธครบมือ ยังไม่อาจเอาชนะไรเดนเหล่านี้ได้ อีกทั้งตัวเธอที่ถูกจับมาเช่นนี้ ก็เป็นการย้ำชัดถึงผลการปะทะว่าใครคือผู้กำชัยชนะ“เป็นห่วงพวกเขาหรือ”น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเยาะหยันของฮายาบุสะ ทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่โง่ที่จะแสดงออกมา เพราะสถานการณ์เป็นเชลยของตัวเองในยามนี้ท่าทีของเธอทำให้ฮายาบุสะ
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.5
ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่ถือว่าใหญ่มาก ห้องนี้นอกจากฟูกนอนแล้วด้านหลังของเธอยังมีตู้สองใบตั้งอยู่ คิดว่าน่าจะเป็นตู้เสื้อผ้าหรือเอาไว้ใช้เก็บของ แต่นอกเหนือจากนั้นห้องนี้ก็ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิงเสียงประตูถูกเลื่อนเปิดทำให้รสสุคนธ์สะดุ้ง หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งในชุดกิโมโนเรียบๆ สีน้ำเงินซีดๆ เดินเข้ามาก่อนจะนั่งลงตรงฟูกอีกด้านใบหน้าเรียบเฉยก้มนิ่งราวกับไม่กล้าเงยขึ้นมามองหญิงสาว ซึ่งนั่นทำให้รสสุคนธ์ประหลาดใจเล็กน้อย“หลังจากท่านอาบน้ำแต่งตัวแล้ว นายท่านให้มาเชิญเจ้าค่ะ”“นายท่านหรือคะ”“ท่านฮายาบุสะเจ้าค่ะ”“อ้อ” รสสุคนธ์นั่งนิ่งราวกับกำลังใช้ความคิดเธอแปลกใจเล็กน้อยกับความสุขุมของตัวเอง เพราะคิดว่าตัวเธอเองหากทีท่าทีหวาดกลัวคงจะโวยวายเสียงดัง หรือไม่ก็คงพยายามหาทางหนี แต่ตอนนี้ความอยากรู้อยากเห็นของเธอกลับเข้ามาแทนที่ความรู้สึกเหล่านั้นจนแทบไม่เหลือเธออยากรู้เหลือเกินว่าสิ่งที่เธอเผชิญอยู่คืออะไรกันแน่ ทั้งความฝันประหลาดๆ นั้น ทั้งพยัคฆ์ขาวตัวใหญ่ และฮายาบุสะผู้มีดวงตาสีเดียวกันกับพยัคฆ์ขาวหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดเป็นชุดกิโมโนสีแดงเข้มแบบเรียบง่าย โดยมีซึชิวาระให้ความช่วยเหลือรสสุคน
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.4
“ฮายาบุสะ”รสสุคนธ์กระซิบกับตัวเองเสียงเบา แต่กระนั้นคนที่กำลังพันธนาการเธอเอาไว้ก็ยังได้ยิน ดวงตาคมดุสีเขียวหรี่ลงและเพิ่มความกระด้างแรงรัดรอบเอวที่เพิ่มขึ้นทำให้หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่กระนั้นคนตัวใหญ่กว่าก็ไม่แยแส เขาสบตากับหญิงสาวนิ่ง ในขณะที่สั่งการด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังโกรธจัด“เอาตัวไปให้มาริที่หมู่บ้าน เฝ้าเอาไว้อย่าให้หนีไปได้!”“คนที่หลงไปเล่าขอรับนายท่าน”“ต้อนออกไปจากป่าให้หมด”“นายท่าน แล้วโอโตกะ”“ฉันจะจัดการเอง ไปได้แล้ว” เสียงเฉียบขาดเอ่ยขึ้น ก่อนจะออกเดินไป โดยไม่หันหลังกลับไปมองหญิงสาวที่ถูกชายชุดดำอีกคนพาเดินแยกออกไปอีกทางตอนนั้นเองรสสุคนธ์รู้สึกว่าตัวเองทานทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เรื่องราวที่เธอเพิ่งจะเผชิญช่างหนักหนาเหลือเกิน สติรับรู้และเรี่ยวแรงของเธอมลายหายไป หลงเหลือเพียงความดำมืดที่คืบคลานเข้าหา“นายท่าน!!” ฮาโระอุทานเพราะหญิงสาวที่เขากำลังจะใช้เชือกมัดมือหมดสติลงฮายาบุสะที่ตั้งท่าจะผละไปหันหลังกลับมาทันที เขาอุ้มร่างอรชรขึ้น ก่อนหันไปสั่งการให้คนของตนนำม้าของเขามาอย่างเร่งด่วนอ้อมแขนแข็งแรงส่งตัวหญิงสาวให้ฮาโระอีกครั้ง ในตอนที่อีกฝ่ายขึ้นม้าเรียบร้อยแล
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.3
คลองสายตาของหญิงสาวเหลือบไปเห็นอุ้งเท้าสีขาว ซึ่งกำลังจมหายลงไปในพื้นหิมะ แม้จะไม่อยากมองแต่เมื่อลืมตาขึ้นและค่อยๆ ไล่สายตาไปตามขาหน้าของเจ้าสัตว์ตัวใหญ่ในที่สุดรสสุคนธ์ก็สบเข้ากับสายตาสีเขียวคมกล้าของพยัคฆ์ขาว ซึ่งในยามนี้มันกำลังยืนค้ำอยู่เหนือร่างของเธอที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกแตะออกมาจากวงการต่อสู้ แต่กระนั้นเธอก็เจ็บระบมจากแรงกระแทกเสียงสูดดมฟุดฟิดของพยัคฆ์ขาวดังสลับกันไป ในตอนที่เจ้าตัวใหญ่เดินวนไปรอบร่างเล็กหญิงสาวตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า เนื่องจากยังไม่แน่ใจว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว แม้ว่าจะมองไม่เห็นแววมุ่งร้ายในดวงตาสีเขียวคู่นั้นแล้วก็ตามเจ้าสัตว์ร้ายตัวใหญ่สีขาวลายสลับเทา ดูเหมือนกำลังประหลาดใจ มากกว่าการสำรวจเหยื่ออันโอชะ ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่อาจวางใจได้เสียงฝีเท้าคนหลายคนกำลังเดินใกล้เข้ามา รสสุคนธ์ละสายตาไปจากพยัคฆ์ขาว ทว่าเธอกลับสานสบสายตาเข้ากับดวงตาสีเขียวอีกคู่ของชายหนุ่มชุดดำแทนเขายืนอยู่ห่างออกไปหลายก้าว จากจุดที่เธอนอนแผ่อยู่บนพื้นใกล้กับอุ้งเท้าอันใหญ่โตของเจ้าตัวใหญ่ ชายหนุ่มผู้นั้นชะงักเมื่อมองเห็นเช่นนั้นเขาไม่ไ
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.2
ร่างเล็กค่อยๆ กระเสือกกระสนไปข้างหน้า พร้อมกับหอบหายใจเข้าอย่างหนักหน่วง เพราะความเหน็ดเหนื่อย แต่เท้าทั้งสองข้างก็ยังพยายามออกเดินไปช้าๆ กระทั่งหูทั้งสองข้างได้ยินเสียงลมหายใจหนักๆ ยาวๆ ทว่าหนักแน่นดังฝ่าความเงียบอยู่ด้านหลังไม่รู้ว่าทำไมรสสุคนธ์จึงไม่กล้าหันหลังกลับไป อาจเพราะเธอรับรู้ถึงสัญญาณอันตรายบางอย่าง หรือเพราะเธอได้กลิ่นสาบสางโชยออกมาจากเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหลังก็สุดรู้หญิงสาวพยายามปรับลมหายใจให้ช้าลง กระทั่งร่างอรชรค่อยๆ หมุนตัวช้าๆ แต่ดูเหมือนเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหลังไม่ได้หยุดอยู่กับที่ดังที่เธอคิด เพราะทันทีที่หญิงสาวหมุนตัวไปได้เพียงนิด เงาของเสือโคร่งตัวใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในคลองสายตา มันเดินอ้อมเข้ามาเผชิญหน้ากับเธอ ราวกับกำลังหยั่งเชิงเหยื่ออันโอชะภาพตรงหน้าที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เนื่องจากเธอเคยฝันแบบนี้ซ้ำๆ เพียงแต่ในความฝันนั้นจะต่างกันเล็กน้อยเสือตัวที่อยู่ตรงหน้าคือเสือโคร่งลายพาดกลอนที่ดูหิวโซ ไม่ใช่เสือขาวตัวใหญ่ที่ดูสง่างาม และดวงตาของเจ้าเสือโคร่งก็เป็นสีอำพันแวววาว ไม่ใช่สีเขียวล้ำลึกราวกับห้วงแห่งมหรรณพ‘ฉันกำลังจะตาย’รสสุคนธ์บอกตัวเองแบบนั้น แต่เท้าทั้งสองข
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.1 พยัคฆ์ขาว
เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวของผู้ที่พลังชีวิตกำลังจะถูกพรากไป ทำให้รสสุคนธ์ยืนตัวแข็งอย่างตื่นตระหนก“ไรเดน พวกไรเดน!!” เสียงแตกตื่นเสียงหนึ่งตะโกนขึ้น พร้อมกับเสียงปืนและเสียงระเบิดของผู้คุ้มกัน ตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นถูกต้องแล้ว‘ไรเดน’ นามเรียกขานของกลุ่มคนที่ทำให้เสียงกรีดร้องดังขึ้นกว่าที่เป็นกลุ่มคนที่กำลังยืนละล้าละลังเหมือนรสสุคนธ์มีสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมาทันตา หลายคนรีบวิ่งหนีเอาตัวรอด โดยไม่ห่วงข้าวของมีค่าของตน เนื่องจากนามของไรเดนนั้น ไม่มีใครที่ไม่เคยได้ยินถึงความโหดเหี้ยมพวกเขาเป็นนักล่าค่าหัว เป็นนักฆ่า และกลุ่มคนที่โหดเหี้ยมไร้ปรานี ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาทำอะไร และซ่อนตัวอยู่ที่ไหน พวกเขาเหมือนเงามืดยามค่ำคืน เหมือนมัจจุราชที่มากับความมืด และกลิ่นอายแห่งความตายการปรากฏตัวของไรเดน คือการปรากฏตัวของพญามัจจุราชแห่งความตาย ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อาจหนีเงื้อมมือของไรเดนไปได้ รสสุคนธ์มองไปรอบๆ จนกระทั่งต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อมีเสียงปืนดังขึ้นข้างๆ หู หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงคล้ายของมีคมตวัดกับบางสิ่ง พร้อมๆ กับเสียงของหนักตกลงบนพื้น สิ่งนั้นกำลังกลิ้งมายังปลายเ
You may also like
ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว333.3K viewsลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง133.5K viewsอ่านใจทรราช สนมปลาเค็มถล่มวังหลัง
มาแล้วก็อยู่ต่อเถอะ20.9K viewsยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย821.6K viewsสามีข้าหรือป้ายวิญญาณนั่นอย่างไร
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว250 viewsหย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่
ซูเมี่ยวหลิง162 viewsสถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2
ต้าซินซิน463 viewsคุณหนูเกียจคร้านกับท่านอ๋องผู้หล่อเหลา
หรงเย่า / นาย่า2.2K views
