หมู่บ้านหานไห่

เมื่อนางฟานซื่อเห็นว่าบุตรสาวไม่เอ่ยโต้แย้งตนเองแล้วเดินจากไป นางจึงได้เงียบเสียงลง ก่อนจะหันไปมองหน้าของผู้เป็นสามีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มาตลอดด้วยความรู้สึกเสียใจ

“นางยังเด็ก ย่อมมีความรู้สึกขุ่นเคืองที่ตนเองถูกกระทำมา เจ้าก็อย่าคิดมากไปเลยนะน้องหญิง”

จ้าวเหยียนเอ่ยปลอบภรรยาของตนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างให้เหตุผล ถึงแม้ว่าเขาเองจะรู้ดีว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้บุตรสาวคนเล็กของเขาเป็นเช่นนั้นก็ตาม

“เจ้าค่ะท่านพี่ ความจริงแล้วข้าเองก็โกรธพวกพี่สะใภ้ที่ทำกับพวกเราเช่นนั้นเหมือนกัน เพียงแต่ข้าเองก็ไม่สามารถปล่อยให้ลูก ๆ ของเราต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนอกตัญญู”

“ข้าจึงจำเป็นจะต้องเอ่ยดุนางไป แต่ภายในใจของมารดาเช่นข้าย่อมรู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน”

นางฟานซื่อเอ่ยบอกกับสามีของตนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยอย่างรู้สึกเศร้าเสียใจที่ตนเองได้ต่อว่าลูกสาวอันเป็นที่รักเช่นนั้น

“พี่เชื่อว่าโม่เอ๋อร์เข้าใจถึงความรักและหวังดีที่เจ้ามีให้กับนางอย่างแน่นอน ไม่เป็นไรนะน้องหญิง”

จ้าวเหยียนเอ่ยปลอบใจภรรยาสุดรักอีกครั้ง อย่างให้กำลังใจ และเขาเองก็คิดว่าบุตรสาวของตนนั้นย่อมเข้าใจถึงความรักที่มารดามีให้กับนางอย่างแน่นอน

ด้านจ้าวโม่หลังจากที่นางเดินออกมาจากบ้านได้แล้วนั้น ก็เริ่มเดินสำรวจรอบ ๆ บ้านเพื่อหาดูว่ามีสิ่งใดที่นางรู้จักและนำไปทำอาหารทานได้หรือไม่

เด็กสาวเริ่มคิดทบทวนความทรงจำเกี่ยวกับหมู่บ้านที่ตนเองเข้ามาอยู่อย่างละเอียดอีกครั้ง

หมู่บ้านที่จ้าวโม่อาศัยอยู่ในตอนนี้คือหมู่บ้าน หานไห่ เมือง หาน ของแคว้นเหลียว แคว้นเหลียวนั้นมีภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ติดแม่น้ำ และติดภูเขาเป็นบางส่วน

ชาวเมืองส่วนใหญ่จึงมีอาชีพเพาะปลูกและเก็บของป่า ล่าสัตว์ขาย การค้าของแคว้นนั้นคือการส่งขายพืชผลให้กับแคว้นข้างเคียงเพื่อแลกกับเงินทอง เครื่องประดับ

แคว้นเหลียวนั้นเป็นแคว้นที่รักสงบ ฮ่องเต้ก็ปกครองแคว้นด้วยความเมตตา มีคุณธรรมต่างก็เป็นที่รักของราษฎร

หมู่บ้านหานไห่ที่จ้าวโม่อาศัยอยู่ในตอนนี้ก็เป็นอีกหนึ่งหมู่บ้านที่มีพื้นที่ติดภูเขา ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ยังคงทำอาชีพเพาะปลูก มีบ้างที่ขึ้นเขาไปเก็บของป่าไปขายในช่วงหลังฤดูเก็บเกี่ยวเสร็จ

แต่จะมีเพียงครอบครัวของนางเท่านั้นที่ทำอาชีพล่าสัตว์ป่าขาย เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่นั้นไม่รู้วิธีการล่าสัตว์ มีเพียงบิดาของนางเท่านั้นที่เก่งกาจในเรื่องการล่าสัตว์ป่า

ดังนั้นบิดากับพี่ชายทั้งสองของนางจึงขึ้นเขาเพื่อล่าสัตว์ป่าในทุกวัน ส่วนท่านตาของนางเองก็ขึ้นเขาไปหาสมุนไพรป่าเพื่อนำไปขาย

ดีที่สมัยหนุ่ม ๆ ท่านตาของเด็กสาวนั้นเคยเป็นคนงานในร้านขายสมุนไพรในตัวเมืองจึงพอมีความรู้ติดตัวกลับมาหาเลี้ยงตัวเองในบั้นปลายชีวิตได้

มีเพียงคนสกุลจ้าวสายหลักที่มีอาชีพเพาะปลูก แต่ผลผลิตในแต่ละปีก็ไม่ได้มากมาย และยังบังคับให้พวกผู้ชายในบ้านของนางไปช่วยงานในช่วงเริ่มเพาะปลูกและฤดูเก็บเกี่ยวอยู่ทุก ๆ ปีอีกด้วย

แต่พอถึงช่วงเวลาต้องแบ่งส่วนแบ่งให้กับบ้านสกุลจ้าวสายรองของพวกนาง คนบ้านใหญ่กลับแบ่งให้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น โดยให้เหตุผลเพียงแค่ว่าพวกตนนั้นช่วยทำงานแค่เล็กน้อยไม่จำเป็นต้องรับส่วนแบ่งมากมาย

ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก เป็นพวกที่เห็นแก่ผลประโยชน์ เอาเปรียบ กดขี่คนอื่นอย่างน่าไม่อาย คิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้จ้าวโม่ต้องหลุดเบ้ปากมองบนด้วยความเบื่อหน่ายในนิสัยคนบ้านใหญ่ที่เป็นกันทุกคน

ตั้งแต่หัวหงอกยันหัวดำเลยทีเดียว ถึงแม้ว่าท่านตาใหญ่จะไม่เอ่ยออกความเห็นใด ๆ ภายในสกุลก็ตาม แต่นางก็มองออกว่าชายชรานั้นเข้าข้างลูก ๆ ของตนเองมากกว่าน้องชายอย่างท่านตาของนาง

ขนาดว่าสกุลจ้าวนั้นมีที่ดินเยอะที่สุดของหมู่บ้านหานไห่แล้ว แต่ดูที่ดินที่คนบ้านใหญ่แบ่งให้กับครอบครัวของนางเพื่อใช้สำหรับสร้างบ้านอยู่สิ

ยังเป็นที่ดินที่แย่ที่สุดในบรรดาที่ดินผืนอื่น ๆ เพราะเป็นที่ดินที่อยู่ติดกับตีนเขา ห่างไกลจากบ้านของพวกชาวบ้านในหมู่บ้านพอสมควร เป็นที่ดินรกร้างที่ถูกทิ้งจำนวนสี่หมู่

ยังดีที่บิดาของนางนั้นมีความสามารถในการล่าสัตว์ป่า จากเรื่องร้ายจึงกลายเป็นดีขึ้นมาแทน รายได้ของบ้านนางก็ไม่ใช่ว่าจะได้เยอะมากมาย แต่พวกบ้านใหญ่ก็ยังเอาเรื่องสกุลมาบีบให้บ้านนางต้องแบ่งส่วนแบ่งจากการขายสัตว์ป่าให้กับพวกเขาครึ่งหนึ่ง

นี่ไม่เรียกว่าขูดรีดแล้วจะยังให้นางเรียกว่าอะไรกัน ยิ่งคิดจ้าวโม่ก็ยิ่งรู้สึกโมโหจนควันจะออกหูอยู่แล้ว นางรู้สึกราวกับว่าคนบ้านใหญ่นั้นเห็นบ้านรองของนางเป็นเพียงเครื่องมือหาเงินเท่านั้น ไม่ได้มองว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกันเลยแม้แต่น้อย

“ช่างเป็นพวกคนที่น่ารังเกียจ น่าเลือดเสียยิ่งกว่าปลิงในแม่น้ำเสียอีก!”

“เจ้าหมายถึงใครกัน?”

ในจังหวะที่จ้าวโม่กำลังด่าทอคนบ้านใหญ่อย่างโมโหอยู่นั้น จู่ ๆ เสียงปริศนาของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของนาง ส่งผลให้เด็กสาวถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ

จ้าวโม่ค่อย ๆ รวบรวมสติของตนเองให้กลับเข้าร่างอีกครั้ง จากนั้นเด็กสาวจึงได้ตัดสินใจหมุนตัวกลับหลังหันเพื่อดูว่าบุคคลที่อยู่ด้านหลังของนางในตอนนี้คือผู้ใดกัน

“กู้เป้ยเป้ย?”

ชื่อของคนตรงหน้าหลุดออกมาจากปากของจ้าวโม่ หลังจากที่เห็นว่าคนด้านหลังของตนเองในตอนนี้คือใคร

กู้เป้ยเป้ยคือหลานสาวเพียงคนเดียวของหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้ เด็กสาวนั้นอายุ 11 หนาวเท่ากันกับร่างที่นางเข้ามาอยู่

ข้างกายของอีกฝ่ายยังมีเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันกับนางอีกสองคน ซึ่งจ้าวโม่คิดว่าคงจะเป็นสหายของกู้เป้ยเป้ยหรือไม่ก็คงจะเป็นลูกไล่ของอีกฝ่าย

“เป็นข้าเอง เจ้าเป็นอะไรถึงได้มายืนพูดคนเดียวราวกับคนบ้าอยู่ตรงนี้กันจ้าวโม่?”

ในระหว่างที่จ้าวโม่กำลังมองสำรวจพวกนางทั้งสามคนอยู่นั้น น้ำเสียงเล็ก ๆ แต่ให้ความรู้สึกอ่อนโยนก็ดังขึ้นจากเจ้าของร่างเล็กบอบบางที่ดูก็รู้ว่าในภายหน้าเด็กสาวตรงหน้าของนางนั้นจะกลายเป็นหญิงสาวที่งดงามอย่างแน่นอน

“อ้อ ข้าเพียงแค่พูดกับตัวเองเท่านั้น ว่าแต่พวกเจ้าเถิดกำลังจะไปไหนกันเล่า นี่ก็เริ่มเย็นแล้วมิใช่รึ?”

จ้าวโม่เอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่นางจะเอ่ยถามกลับอีกฝ่ายไปด้วยความสนใจ

“พวกข้ากำลังจะไปบ้านของเจ้านั่นแหละ พอดีว่าท่านพ่อของข้าอยากได้สัตว์ป่าไปทำมื้อเย็นจึงให้ข้าไปดูว่าท่านอาจ้าวเหยียนล่าสัตว์ป่าอะไรมาได้บ้างจะได้ขอซื้อ”

กู้เป้ยเป้ยเอ่ยตอบจ้าวโม่ไปตามจริง เพราะนางนั้นมาด้วยเรื่องนี้จริงถึงแม้ว่าอีกเหตุผลจะมาเพราะใครบางคนด้วยก็ตาม

“เช่นนั้นรึ? เหมือนว่าข้าจะเห็นท่านพ่อกับพี่ชายทั้งสองของข้าได้ ไก่ฟ้า กระตายป่าและไก่ป่ามานะ ยังไงเจ้าก็ลองเดินไปถามพวกท่านดูก็แล้วกัน”

จ้าวโม่เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจจากนั้นนางก็หมุนตัวเดินกลับไปทางบ้านของตนเองแล้วเดินฉับ ๆ กลับบ้านไปในที่สุด

ด้านกู้เป้ยเป้ยเองก็ออกเดินตามหลังของเด็กสาวไปเช่นเดียวกันเมื่อรับรู้แล้วว่าในวันนี้นางมีสัตว์ป่าอย่างไก่ฟ้าให้ซื้อกลับบ้านแล้ว

พร้อมทั้งพยายามสอดส่ายสายตามองหาใครบางคนที่นางต้องการจะพบเจอด้วยใจที่คาดหวังว่าจะได้พบเจอกับคนผู้นั้นด้วย

โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าการแสดงออกของนางนั้นถูกจ้าวโม่มองออกเสียแล้ว แต่เด็กสาวก็ยังไม่ได้คิดจะใช้เรื่องนี้ไปหาประโยชน์จากอีกฝ่าย เพราะนางคิดว่าอย่างน้อย ๆ กู้เป้ยเป้ยนั้นก็ยังเป็นเพียงแค่เด็กสาวที่ไม่ประสาในเรื่องพวกนี้

==========================================================================================

ท่านแม่ต้องใจสู้กว่านี้นะคะ