พบสมุนไพรหายาก

“มันคืออะไรหรือเจ้าคะท่านตา เหตุใดท่านจึงได้ดูตกใจถึงขนาดนั้นกัน?”

จ้าวโม่เอ่ยถามชายชราขึ้นด้วยความงุนงง สงสัยกับท่าทางที่อีกฝ่ายกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้

“มันคือ...เห็ดหลินจือแดงเป็นสมุนไพรหายากมาก!”

จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบหลานสาวของตนเองไปอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าในชีวิตนี้เขาจะสามารถค้นพบเห็นหลินจือแดงเช่นนี้ได้

“เห็ดหลินจือแดงหรือเจ้าคะ? แล้วราคาของมันแพงมากหรือไม่เจ้าคะท่านตา”

จ้าวโม่เอ่ยทวนชื่อเรียกของเจ้าดอกเห็ดที่อยู่ตรงหน้าของตนไปพรางคิดถึงชื่อของสมุนไพรไปด้วย ก่อนที่เด็กสาวจะเอ่ยถามราคาการซื้อขายของที่นี่ว่าแพงหรือไม่

เพราะในโลกก่อนนั้นราคาของเห็ดหลินจือไม่ค่อยแพงสักเท่าไหร่ อาจจะเพราะมันสามารถเพาะขายได้จึงทำให้ราคาไม่แพงมากนัก

“ตาเองก็ไม่รู้เช่นกัน เพราะตานั้นไม่ได้อยู่ร้านขายสมุนไพรมานานมากแล้ว ประเดี๋ยวตาจะเก็บดอกเห็ดทั้งหมดนี้ก่อน เจ้ารอตาสักครู่นะโม่เอ๋อร์”

เอ่ยจบชายชราก็เริ่มลงมือเก็บเจ้าเห็ดหลินจือแดงที่อยู่ตรงหน้าอย่างระมัดระวังในทันที

ผ่านไปหนึ่งก้านธูปในที่สุดจ้าวเหว่ยก็สามารถเก็บเห็ดหลินจือแดงทั้งห้าดอกเสร็จเป็นที่เรียบร้อย พร้อมกับรีบนำมันลงไปซ่อนเอาไว้ที่ก้นตะกร้าที่ตนเองสะพายอยู่บนหลังด้วยความรวดเร็ว

“เอาละพวกเรารีบออกจากที่นี่กันก่อนเถิด แล้วค่อยไปหาผักป่าที่ด้านนอกเพื่อนำกลับไปทำอาหารด้วย”

หลังจากที่จัดการกับเห็ดหลินจือแดงเสร็จเรียบร้อยแล้วชายชราจึงได้หันไปเอ่ยกับหลานสาวที่เป็นตัวนำโชคให้พวกเขามาพบกับสมุนไพรหายากเช่นนี้ในช่วงเวลานี้อย่างพอดีด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข

“เจ้าค่ะท่านตา”

ด้านจ้าวโม่ทำเพียงขานรับคำพูดของผู้เป็นตาขึ้นมาสั้น ๆ แล้วรีบสาวเท้าเดินตามหลังของชายชราไปติด ๆ อย่างเงียบ ๆ

สองตาหลานสกุลจ้าวใช้เวลาขากลับไม่นานนักก็พากันออกมาถึงจุดแยกเดิมอีกครั้ง จ้าวเหว่ยจึงได้เดินนำหลานสาวตรงไปยังเส้นทางแรกที่ตนคิดจะไปในครั้งก่อนต่อไป

เมื่อสองตาหลานเดินเข้าเส้นทางหลักที่พวกชาวบ้านใช้เดินทางก็เริ่มจะพบเจอกับชาวบ้าที่ขึ้นเขามาหาผักป่าและเก็บฟืนบ้างประปราย

แต่พวกเขาทั้งสองก็ไม่ได้คิดที่จะเอ่ยทักทายผู้ใด ด้วยว่าในตอนนี้ทั้งสองกำลังช่วยกันมองหาพืชผักและสมุนไพรที่พอจะทำไปขายหรือนำกลับไปทำอาหารได้อยู่นั่นเอง

ได้ผักป่ามาเล็กน้อยกับพวกสมุนไพรธรรมดาที่หาได้ง่ายอีกจำนวนหนึ่ง เมื่อจ้าวเหว่ยมองดูพระอาทิตย์ก็เห็นว่าในตอนนี้เป็นเวลาปลายยาม เซิน (15.00-16.59) แล้วจึงได้เอ่ยกับหลานสาวขึ้น

“โม่เอ๋อร์พวกเรากลับบ้านกันได้แล้ว นี่ก็เย็นมากแล้ว”

“ได้เจ้าค่ะ แต่ว่าข้าขอแวะตรงลำธารหลังบ้านสักเดี๋ยวได้หรือไม่เจ้าคะ”

จ้าวโม่รีบเอ่ยขานรับคำของชายชราในทันที ก่อนที่เด็กสาวจะเอ่ยขออนุญาตอีกฝ่ายให้แวะที่ลำธารก่อนถึงบ้านของตนสักครู่

“ได้สิ”

จากนั้นสองตาหลานจึงได้พากันเดินกลับไปยังเส้นทางเดิมที่ใช้สำหรับกลับไปบ้านของตนเองในทันที

ระหว่างทางจ้าวโม่ก็ได้แอบมองสำรวจดูตลอดว่าในป่าแห่งนี้มีสิ่งใดน่าสนใจบ้างหรือไม่

จนเมื่อนางเดินไปใกล้จะถึงลำธารที่อยู่ติดกับบริเวณหลังบ้านของนางก็พบเข้ากับกอต้นกล้วยน้ำหว้าที่ขึ้นอยู่ริมขอบลำธารที่อยู่ติดกับหลังบ้านของนาง

“ท่านตานั่นคือกล้วยของใครหรือเจ้าคะ?”

ด้วยความสนใจในต้นกล้วยจ้าวโม่จึงได้เอ่ยถามชายชราถึงผู้เป็นเจ้าของเผื่อในวันหน้านางจะได้ไปขอซื้อหน่อกล้วยเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นใหม่ไปปลูกเอาไว้ที่บ้านของตนเอง

“อ้อนั่นนะรึ? มันไม่มีเจ้าของหรอก พวกชาวบ้านทุกคนสามารถมานำมันไปกินได้เมื่อถึงเวลาที่มันสุกแล้ว มีอะไรรึเปล่าโม่เอ๋อร์”

จ้าวเหว่ยมองตามมือที่ชี้ไปยังจุดต้นกล้วยอยู่ของหลานสาวก่อนจะเอ่ยบอกเล่าถึงที่มาที่ไปของกอกล้วยที่อีกฝ่ายพบเข้า

“เช่นนั้นข้าสามารถขุดหน่อเล็กของมันกลับไปปลูกที่บ้านได้ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

ทันทีที่จ้าวโม่ได้ยินคำบอกเล่าของผู้เป็นตา ดวงตากลมโตก็เปล่งประกายขึ้นด้วยความดีใจขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่เด็กสาวได้เอ่ยถามชายชราขึ้นอีกครั้ง

“ย่อมได้ แต่ว่าผลสุกของมันเน่าเสียเร็วมาก เพียงแค่สองสามวันผลที่สุกแล้วของมันก็เริ่มเน่าจนทานไม่ได้แล้วละ เจ้าจะเอาไปปลูกทำไมกัน”

ชายชราเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่ เพราะเขาเคยนำผลของมันกลับไปกินที่บ้าน แต่ว่าผ่านไปเพียงสองสามวันมันก็เริ่มเน่าเสียจนหมดเสียแล้ว

ดังนั้นพวกชาวบ้านจึงไม่ค่อยมีใครนำกล้วยที่สุกแล้วกลับไปทีละเยอะ ๆ อีกเลย

“นั่นคือกิจการในอนาคตของครอบครัวเราเลยนะเจ้าคะ เอาไว้ถึงเวลาข้าค่อยบอกท่านตาอีกทีหนึ่งก็แล้วกัน”

จ้าวโม่เอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้เพียงเท่านั้น ก่อนที่ร่างเล็กของนางจะเดินตรงไปยังต้นกล้วยที่อยู่ไม่ไกลและเริ่มมองสำรวจดูว่าในตอนนี้ยังมีเครือกล้วยหลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่

และเหมือนว่าสวรรค์จะเป็นใจให้นาง เพราะในตอนนี้ดวงตากลมโตของเด็กสาวก็สบเข้ากับเครือดิบของกล้วยน้ำหว้าที่กำลังจะเริ่มสุกแล้ว คาดเดาจากสายตาอีกไม่เกินสองเดือนกล้วยเครือนี้จะต้องสุกอย่างแน่นอน

จ้าวโม่จึงคิดว่าเอาไว้ให้ใกล้ถึงเวลานั้นค่อยกลับมาเก็บมันกลับบ้านอีกครั้ง จากนั้นเด็กสาวจึงได้มองสำรวจไปทั่วกอกล้วยเพื่อหาหน่อที่แตกขึ้นมาใหม่ของต้นกล้วย

ก่อนจะพบว่าในตอนนี้ได้มีหน่อเล็กแตกขึ้นมาประมาณสี่ถึงห้าหน่อแล้ว เพียงแต่ที่ดินของนางในตอนนี้ยังไม่พร้อมสำหรับการเพาะปลูกมากนัก

จ้าวโม้จึงคิดว่าเอาไว้ให้ทุกอย่างพร้อมแล้วค่อยกลับมานำต้นกล้วยพวกนี้กลับไปจะดีกว่า เมื่อครุ่นคิดได้ข้อสรุปแล้ว นางจึงได้หันไปหาชายชราที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“พวกเรากลับบ้านกันเถิดเจ้าค่ะ”

“อื้ม ไปสิ”

จบคำตอบรับของชายชราสองตาหลานก็ออกเดินเพื่อพากันกลับไปยังบ้านของพวกเขาทันทีโดยไม่คิดที่จะแวะที่ใดอีก

เมื่อจ้าวโม่กลับมาถึงบ้านก็พบว่าในตอนนี้บิดากับพี่ชายทั้งสองของตนก็ได้กลับมาถึงบ้านแล้วเช่นเดียวกัน

และทั้งสามคนเองก็ได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้จากปากของนางฟานซื่อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แต่พวกเขาทั้งสามก็ไม่ได้เอ่ยตำหนิหรือต่อว่าเด็กสาวที่ไปสร้างความวุ่นวายให้กับผู้เป็นตาต้องลำบากใจแม้แต่น้อย

กลับกันพวกเขาทั้งสามกลับรู้สึกเห็นด้วยที่ชายชราตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว ถึงแม้ว่าต่อไปพวกเขาทั้งสามจะต้องขยันล่าสัตว์ให้มากขึ้นกว่านี้อีกหน่อยก็ไม่เป็นไร

โดยที่พวกเขาทั้งสามไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าหลังจากวันพรุ่งนี้ไปชีวิตของพวกเขาทุกคนจะมีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นจนแทบจะตั้งตัวไม่ทันกัน

มีเพียงจ้าวโม่เท่านั้นที่รู้ว่าในภายภาคหน้าครอบครัวของนางจะต้องกลายเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดของหมู่บ้านหานไห่แห่งนี้อย่างแน่นอน

และอาจจะร่ำรวยกว่าทุกคนในเมืองนี้ด้วยเช่นเดียวกัน ซึ่งนั้นคือเรื่องของอนาคต ในตอนนี้นางเองก็ต้องเริ่มวางแผนการสร้างรายได้ของครอบครัวขึ้นมาเสียที

ในเช้าวันต่อมาจ้าวเหว่ยตั้งใจจะเข้าเมืองเพื่อนำเห็ดหลินจือที่เขากับหลานสาวพบเข้าไปขายในตัวเมืองดู

ซึ่งจ้าวโม่เองก็ขอติดตามเข้าเมืองในครั้งนี้ด้วย เพราะเด็กสาวต้องการที่จะลองเข้าไปสำรวจดูว่าในเมืองแห่งนี้นางพอจะหาลู่ทางใดในการค้าขายได้บ้าง

ดังนั้นในตอนนี้จ้าวโม่จึงกำลังนั่งอยู่บนวัวเทียมเกวียนประจำหมู่บ้านที่กำลังมุ่งหน้าไปยังตัวเมืองหานที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก

แต่สงสัยว่าวันนี้นางคงจะก้าวเท้าออกจากบ้านผิดข้างจึงทำให้ต้องมาพบเจอกับสองแม่ลูกบ้านใหญ่จ้าว

อย่างนางหลิวซื่อกับจ้าวจื่อถง บุตรสาวคนเล็กของอดีตป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังนั่งจ้องมาที่นางกับผู้เป็นตาอย่างไม่สบอารมณ์เช่นนี้

“ทำไมถึงได้ดวงซวยแบบนี้กันนะจ้าวโม่เอ๊ย เฮ้อ”

เด็กสาวทำได้เพียงเอ่ยพึมพำกับตัวเองอย่างตัดพ้อกับตนเองเบา ๆ

==========================================================================================

น้องจะรวยแล้ว แต่ดวงซวยจริง ๆ นั่นแหละที่ต้องเจอสองแม่ลูกน่าตบ