เกิดเรื่องอีกแล้ว

หลังจากนั้นในช่วงสองวันต่อมาคนบ้านจ้าวก็ได้เทียวขึ้นเขาเพื่อเก็บผลไม้กันตลอดจนแล้วเสร็จในช่วงปลายยามเว่ย (13.00-14.59) ของวันที่สอง

จ้าวโม่ในตอนนี้กำลังนั่งมองกองของมะม่วงที่เพิ่งจะแยกผลสุกผลดิบเสร็จลงด้วยความเหนื่อยหล้า นั่นเป็นเพราะว่าตลอดสองวันที่ผ่านมานางได้ทำการแยกผลมะม่วงอยู่ที่บ้านตลอด

ส่วนบุรุษของบ้านก็เป็นคนขึ้นเขาไปเก็บผลมะม่วงลงมาให้นางกับมารดาช่วยกันคัดผลอยู่ที่บ้าน

ถือเป็นความโชคดีของจ้าวโม่ที่ในตอนเด็ก ๆ นางได้ไปอาศัยอยู่กับยายที่ทำสวนผลไม้ขาย นางจึงพลอยได้ความรู้ในเรื่องพวกนี้ติดตัวมาด้วย

ในชาติก่อน ก่อนที่นางจะกลายไปเป็นทายาทนักธุรกิจพันล้านนางก็เคยมีชีวิตที่ยากลำบากมาก่อน

เพราะหลังจากที่แม่ของนางเลิกกับพ่อนั้นก็ได้ตั้งท้องนางแล้ว แม่ของจ้าวโม่อุ้มท้องนางกลับไปหาท่านยายที่ประเทศบ้านเกิด

ดังนั้นตั้งแต่นางคลอดจนอายุได้ห้าขวบล้วนเป็นแม่ของนางกับคุณยายเลี้ยงดูมาตลอด

แต่เมื่อนางอายุได้ 13 ปีมารดาของนางก็เสียชีวิตลงด้วยโรคร้าย หลังจากเสียมารดาไปนางก็ถูกเลี้ยงดูมาโดยคุณยายที่รักนางมากมาโดยตลอด

จนเมื่อนางอายุได้ 18 ปีคุณยายก็จากนางไปด้วยโรคของคนแก่ หลังจากงานศพของผู้เป็นยายผ่านไปสองวันบิดาของนางก็เดินทางมาแสดงตัวและรับนางกลับไปเลี้ยงดูนั่นเอง

ดังนั้นความรู้และการเอาตัวรอดในชีวิตประจำวันจ้าวโม่ล้วนมีประสบการณ์ตรงมามากมาย นางจึงไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตในตอนนี้ของตนเองช่างแสนจะลำบากแม้แต่น้อย

ยังดีที่นางเลือกเรียนต่อปริญญาตรีด้านการทำอาหารมา ก่อนจะเรียนต่อโทสายบริหารจนจบ และเข้าทำงานที่บริษัทของบิดา

แต่ก็เพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้นนางก็ประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกจนเสียชีวิตลงวัย 26 ปีอย่างที่เห็น

กลับมาที่ปัจจุบัน เมื่อวานจ้าวโม่ได้ลองชิมมะม่วงสุกแล้วพบว่ามันมีรสชาติหวานกลมกล่อมเหมาะที่จะนำไปทำเป็นขนมหวานอย่างข้าวเหนียวมะม่วงเพื่อนำไปขายเป็นอย่างมาก

ผลที่สุกงอมแล้วนางก็คิดว่าสามารถนำไปทำเป็นมะม่วงแผ่นเพื่อเอาไว้ทานเล่นหรือสามารถนำไปขายได้เช่นเดียวกัน

ส่วนผลดิบเองก็กรอบ แต่มีรสเปรี้ยวไม่มาก ถ้าทำน้ำพริกน้ำปลาหวานทานคู่กันคงจะอร่อยอย่างลงตัวแน่นอน

สรุปทั้งหมดแล้วมะม่วงทุกลูกล้วนสามารถทำเงินให้กับบ้านของนางได้ทั้งหมดนั่นเอง

เมื่อคิดถึงข้าวเหนียวมะม่วงที่แสนอร่อย จ้าวโม่ก็ไม่รอช้ารีบเดินตามหามารดาเพื่อถามเกี่ยวกับแหล่งซื้อข้าวเหนียวและน้ำกะทิในทันที

“ท่านแม่เจ้าคะ ที่นี่มีข้าวสารที่เป็นข้าวเหนียวขายหรือไม่?”

หลังจากที่ตามหามารดาจนพบแล้วจ้าวโม่จึงได้เอ่ยถามถึงข้าวเหนียวที่ตนเองต้องการขึ้นมา

“ข้าวเหนียวเช่นนั้นรึ? ใช่ที่นำไปหุงแล้วมันจะมีความเหนียวจนสามารถนำไปปั้นเป็นก้อนได้หรือไม่โม่เอ๋อร์”

นางฟานซื่อเอ่ยทวนคำถามของบุตรสาวไปพลางขบคิดไปพลาง ก่อนที่ในที่สุดนางจะคิดออกว่าตนเคยเห็นข้าวตามที่บุตรสาวถามหาอยู่

“ใช่แล้วเจ้าคะ ท่านแม่เคยเห็นหรือมเจ้าคะ?”

จ้าวโม่ที่ได้ยินคำพูดของมารดาก็รู้สึกมีหวามหวังจึงได้รีบเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างตื่นเต้น

“เคยสิ ที่บ้านของท่านลุงเจียงทง สหายของท่านพ่อเจ้าเมื่อปีก่อนเคยเพาะปลูกข้าวชนิดนี้อยู่ ไม่แน่ว่าตอนนี้ยังพอมีเก็บไว้ก็เป็นได้ เจ้าต้องการข้าวชนิดนี้อย่างนั้นหรือ”

นางฟานซื่อเอ่ยถึงบ้านของ เจียงทง สหายสนิทของสามีที่คอยช่วยเหลือพวกตนมาโดยตลอดเมื่อนางเคยเห็นอีกฝ่ายนำข้าวที่เหมือนกับสิ่งที่บุตรสาวต้องการมาให้ลองทานดู

“ท่านลุงเจียงทงหรือเจ้าคะ?”

จ้าวโม่เอ่ยทวนชื่อของเพื่อนสนิทของบิดาพร้อมกับหวนนึกถึงเจ้าของชื่อในความทรงจำของเจ้าของร่างไปด้วย

ในความทรงจำของเด็กสาว เจียงทงก็คือพ่อหม้ายเมียตายอายุ 47 ปี เป็นบุรุษรูปร่างผอมไม่สูงมาก นิสัยดี ชอบช่วยเหลือ จริงใจ และยังมีบุตรชายอีกคนชื่อ เจียงซวี่ อายุ 18 ปีเป็นสหายของพี่ใหญ่ของนางด้วย

สองพ่อลูกนั้นมีอาชีพเกษตรกรเพาะปลูกข้าวขายและยังมีอาชีพเสริมคือทำงานช่างพวกงานฝีมือเก่งมาก หรือจะเรียกอีกอย่างว่าเป็นช่างไม้ประจำหมู่บ้านก็ได้

เมื่อคิดมาถึงอาชีพเสริมของสองพ่อลูกดวงตากลมโตของเด็กสาวก็เปล่งประกายขึ้นอีกครั้งราวกับพบเจอสิ่งที่กำลังตามหาอยู่

“โอ้ว เช่นนั้นข้าคงต้องไปสอบถามท่านลุงเจียงดูเสียหน่อยแล้วเจ้าค่ะ แล้วข้าจะรีบกลับมานะเจ้าคะท่านแม่”

จ้าวโม่รีบเอ่ยบอกกับมารดาด้วยความรีบร้อนอีกครั้ง ก่อนที่ร่างบางของนางจะรีบเดินออกจากบ้านเพื่อไปยังบ้านของครอบครัวเจียงเพื่อพูดคุยธุระของนางในทันที

นางฟานซื่อที่ตั้งตัวไม่ทันจึงทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังบางของบุตรสาวแล้วถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้งอย่างปลง ๆ กับนิสัยที่คิดเร็วทำเร็วของเด็กสาวที่เริ่มมีตอนที่ฟื้นคืนมาในครั้งนั้น

ด้านจ้าวโม่ในตอนนี้ก็ได้เดินลัดเลาะไปตามเส้นทางหลังหมู่บ้านที่เป็นเส้นทางไปยังลำธารของหมู่บ้านที่เป็นที่สำหรับให้พวกชาวบ้านที่เป็นแม่บ้านใช้สำหรับซักผ้า หรือแม้แต่เล่นน้ำกัน

ที่เด็กสาวเลือกเดินมาทางนี้ก็เพราะต้องการจะเลี่ยงการพบหน้ากับคนบ้านใหญ่นั่นเอง แต่นางกลับไม่คิดว่าตนเองจะต้องมาเจอเข้ากับคนที่ไม่อยากเจอในท้ายหมู่บ้านเช่นนี้

นั่นก็เพราะว่าในตอนที่จ้าวโม่กำลังจะเดินไปถึงลำธารท้ายหมู่บ้านนั้นก็พบเข้ากับกลุ่มของจ้าวจื่อถงที่กำลังมีปากเสียงกับพวกของกู้เป้ยเป้ยอยู่ที่ริมลำธารเข้าพอดี

ในตอนแรกนางตั้งใจว่าจะทำเป็นมองไม่เห็นแล้วรีบเดินหลบไปอีกด้านเสียจะได้ไม่ต้องพบเจอกับอีกฝ่าย

แต่ในขณะที่นางกำลังจะเดินหลบไปนั่นก็เห็นว่าทั้งสองฝ่ายเริ่มมีปากเสียงกันมากขึ้นและเริ่มลงไม้ลงมือกันเกิดขึ้น

จนเสียงดังไปทั่วลำธาร และในมีจังหวะหนึ่งที่จ้าวจื่อถงกับกู้เป้ยเป้ยกำลังยื้อแย้งฉุดกระชากผมกันไปมาอยู่นั้น

เด็กสาวทั้งสองก็ร่วงตกลงไปในลำธารที่เป็นช่วงของน้ำลึกจนเกิดเสียงดัง

ตู้มมม

“กรี๊ดดด”

ผิวน้ำที่แตกกระจายพร้อมกับร่างของเด็กสาวทั้งสองที่ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับร่างของพวกเขาที่ร่วงตกลงไปในน้ำอย่างไม่มีใครทันได้ตั้งตัว

แต่เหมือนว่าจ้าวจื่อถงจะโชคดีกว่าเด็กสาวอีกคน เพราะหลังจากที่นางตกลงไปในน้ำแล้วเมื่อโผล่หัวขึ้นมาเหนือน้ำก็พบเข้ากับกิ่งไม้ที่ยื่นออกไปในแม่น้ำจึงทำให้เด็กสาวมีที่ยืดเกาะเอาไว้รอความช่วยเหลือได้

ต่างกับกู้เป้ยเป้ยที่ในตอนนี้เด็กสาวได้ไหลไปตามกระแสน้ำอย่างไร้ที่ยืดเกาะ และกำลังตะเกียดตะกายเพื่อจะเอาชีวิตรอดอยู่ในน้ำอย่างน่าสงสาร

จ้าวโม่ที่เห็นแบบนั้นก็ไม่อาจทนยืนดูคนจมน้ำตายไปต่อหน้าต่อตาได้ นางจึงตัดสินใจวิ่งตรงไปยังจุดที่เด็กสาวทั้งหมดยืนอยู่และมีอาการตื่นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“พวกเจ้าจะยืนนิ่งรอทวยเทพลงมาช่วยคนหรือย่างไรกัน รีบไปตามผู้ใหญ่มาช่วยสิ!”

จ้าวโม่ที่วิ่งไปถึงรีบร้องตะโกนบอกกับเด็กสาวที่เหลืออยู่ด้วยน้ำเสียงที่ดังเพื่อเรียกสติของพวกเขา ก่อนที่นางจะกระโดดลงไปในน้ำเพื่อว่ายไปช่วยกู้เป้ยเป้ยที่ในตอนนี้ใกล้จะไม่ไหวแล้ว

ตู้มมม

==========================================================================================

เหมือนดวงยัยน้องคือออกจากบ้านทีไรได้เรื่องทุกครั้ง เกิดแต่กับตูของแท้