LOGIN“คุณหมอหน้าตาคล้ายคุณธนามากเลยนะครับ” สมนึกชวนปลาทูคุย
“เหรอคะ หนูมาที่นี่ก็มีแต่คนทักแบบนั้นค่ะ ว่าแต่ลุงอยู่คนเดียวเหรอคะ ทำไมบ้านเงียบจัง” ปลาทูชวนคุยเพราะเห็นว่าคุณลงรู้จักคุณปู่ และดูเหมือนจะสนิทกับคุณปู่ด้วย “ลุงไม่มีลูกหลานหรอกตัวคนเดียว เมียก็ตายไปหลายปีแล้วครับ อยู่แบบนี้มีความสุขดีครับ” “แล้วทำไมไม่ไปอยู่กับกำนันฉลามเขาละคะ ดูเขาเป็นห่วงคุณลุงมากนะ” “ก็ไม่อยากให้เขาห่วงนี่แหละครับ อยู่แบบนี้ดีแล้ว ลำพังงานของเขาก็หนักมากแล้ว คนหนุ่มตัวคนเดียวแบบนั้นคล่องตัวดีที่สุดแล้วครับ อย่าเอาลุงไปเพิ่มภาระเลย” “คิดมากไปรึเปล่าคะ” “ไม่หรอกครับคุณหมอ คุณฉลามน่าเห็นใจกว่าคนแก่อย่างลุงมากนัก ตัวคนเดียวโดดเดี๋ยวยิ่งกว่าลุงซะอีก ลุงขออยู่เป็นกำลังใจให้เขาดีกว่า ไปเพิ่มความทุกข์ใจจะดีที่สุดครับ” “มันเป็นยังกันนะ หนูก็เห็นเขามีชีวิตที่ดีนี่คะ หนูเพิ่งมาคงไม่รู้เรื่องราวอะไร ถ้าลุงจะเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ ถ้ามันไม่ใช่ความลับอะไร” ปลาทูเลียบเคียงถาม “อ้อ! ไม่ใช่ความลับอะไรหรอกครับ คนที่เกาะนี้ก็รู้กันทุกคนครับ เล่าได้ครับ” ปลาทูตั้งใจฟัง “คุณฉลามเป็นลูกชายคนเล็กของบ้านมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อว่าคุณสิงโต อายุห่างกันแค่หนึ่งปี พอเริ่มเป็นหนุ่มเรียนเพิ่งจบ คุณพ่อคุณแม่ก็มาเสียพร้อมกัน ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ไม่มีใครรับมือไหวหรอกนะครับ ความเสียใจที่โถมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว ทุกอย่างที่นี่ก็ตกอยู่ในความดูแลของคุณฉลาม ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มเรียนรู้งานอะไรเลย เพราะพี่ชายเป็นคนดูแลโรงงานที่กรุงเทพ ทางนี้เลยต้องเป็นคุณฉลาม” “คุมคนงานที่แพปลา คุมคนงานในเรือประมง ไม่ง่ายเลยนะครับ สำหรับเด็กหนุ่มวัยแค่ยี่สิบเศษๆ ผมกับวิชิตที่คอยช่วย ก็เป็นแค่ลูกน้องที่ช่วยงานคุณพ่อของคุณฉลาม พอหมดบุญคนพ่อไป คนงานก็เริ่มไม่เชื่อฟัง เริ่มเอาไม่อยู่ งานไม่เป็นระบบ ดีหน่อยครับ ที่ท่านธนาออกหน้ามาช่วยคุณฉลาม และค่อยๆ สอนงานคุณฉลาม เพราะท่านเอ็นดูคุณฉลามมากครับ คุณปู่ของคุณหมอเป็นคนดีมากครับ” ปลาทูยิ้มให้ลุงสมนึก แล้วก็นึกถึงภาพคุณปู่ “หนูมาที่นี่ไม่กี่ครั้ง ส่วนมากคุณปู่จะไปหาที่กรุงเทพ เลยไม่ค่อยรู้จักใครเท่าไหร่ ผิดกับพี่ชายที่ปิดเทอมก็มาอยู่ที่นี่ตลอด ลุงพอจะคุ้นพี่ชายหนูบ้างไหมคะ” “คุณโลมาเหรอครับ” “ค่ะ” “ผมรู้จักครับ คุณโลมามักจะเที่ยวเล่นอยู่กับคุณฉลาม ไปไหนไปกันครับ” “งั้นเหรอ ถ้าพี่ชายหนูย้ายมาที่นี่ ทุกคนคงรู้จักเขากันหมด” “ครับ แต่คุณหมอย้ายมาทุกคนในเกาะนี้ต้องดีใจเหมือนกันครับ คุณปู่ของคุณหมอ สร้างอะไรไว้มากมาย พัฒนาทุกอย่าง มีแต่คนระลึกถึงท่านนะครับ” “หนูก็คิดแบบนั้น ถึงได้มา คิดถึงคุณปู่ด้วยค่ะ แต่ไม่รู้เลยนะคะ ว่าคุณปู่สนิทกับกำนันฉลามมากขนาดนี้ ถ้าลุงสมนึกไม่เล่าให้ฟัง ลำพังกำนันฉลามเขาไม่เล่าหรอกค่ะ” สมนึกยิ้ม “คุณปู่ธนาของคุณหมอ ท่านชอบใจคุณพ่อของคุณฉลามมากครับ ชมว่าทำงานเก่ง ไม่เอารัดเอาเปรียบใคร ให้ความช่วยเหลือกันอยู่เรื่อยๆ พอมีคุณฉลาม คุณพ่อของคุณฉลามก็ขอให้คุณปู่ของคุณหนูตั้งชื่อให้นะครับ คุณหนูอาจจะยังไม่รู้เรื่องนี้ด้วยใช่ไหมครับ” “ไม่รู้เลยค่ะ” “ชื่อฉลามท่านก็ตั้งให้ครับ ชื่อจริง ธาวิน ท่านก็ตั้งให้ครับ ฉลาม ธาวิน ธารากุล” “เป็นแบบนี้นี่เอง ชื่อไพเราะได้มาจากคุณปู่นี่เองนะ แต่ตอนนี้ทำไมลุงสมนึกยังห่วงเขาละคะ หนูก็เห็นว่าเขาก็ประสบความสำเร็จมากแล้วนะคะ” “ที่ห่วงตอนนี้ไม่ใช่เรื่องงานหรอกครับคุณหมอ แต่เป็นเรื่องหัวใจ” ปลาทูหัวเราะ แต่ยังไม่ได้พูดอะไรต่อ ฉลามก็เดินเข้ามาพอดี “ลุงนึกไปเลยไหม” “งานยุ่งเหรอคุณฉลามทำไมรีบนักล่ะ” “ก็ลุงต้องไปโรงพยาบาลไงครับ ไม่รีบได้ไง” “พรุ่งนี้ก็ได้มั้งครับ ใช่ไหมคุณหมอ” “พรุ่งนี้ได้ค่ะ แต่ลุงต้องไปพร้อมพวกเราวันนี้เลย ไปนอนค้างบ้านกำนันเขา คืนนี้ต้องงดน้ำงดอาหาร พรุ่งนี้เช้าจะได้เจาะเลือดค่ะ” “ใช่ครับ อย่าเกเรเชียวนะลุงนึก”ฉลามพูดกำชับ “โถ่! คุณฉลามลุงไม่ได้จะเกเรอะไร แค่อยากให้คุณหมอได้เที่ยวชมธรรมชาติแถวนี้ก่อน จะรีบกลับทำไมละครับ” “ไอ้หมึก” “ครับลุง” “เอ็งไม่อยากดำน้ำยิงปลาหรอกรึไหนๆ ก็มาแล้ว” หมึกยิ้มชอบใจ และหันไปมองเจ้านายเป็นเชิงขออนุญาต “ได้ไหมครับเจ้านาย” พูดขอนายฉลามของเขาเสียงเบา “ไปเถอะแล้วอย่าเพลินจนลืมเวลาล่ะ” ฉลามพูดกำชับ “ครับ” หมึกรับคำออกอาการดีใจ วิ่งไปที่เรือ ก่อนที่จะนึกขึ้นได้ วิ่งกลับมาชวนลุงสมนึก “ลุงไปกับผมไหม” “เออ! ไปก็ไป แต่ลุงว่า เอ็งไปชวนไอ้ธนูไปด้วยดีไหม เมื่อกี้มันยังเดินมาบ้านลุงอยู่เลย เอ็งไปบ้านมันเถอะ มันน่าจะดีใจถ้าให้มันไปด้วย” “ครับ” หมึกรีบวิ่งไปตามที่ลุงสมนึกบอกทันที “ยิงปลามันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอคะลุงนึก ทำไมดูหมึกดีใจขนาดนั้น” ปลาทูถามด้วยความไม่รู้ “ผู้ชายลูกทะเล ชอบทำอะไรแบบนี้กันอยู่แล้วครับ ได้เป็นอาหาร เหลือจากอาหารก็ได้ขายด้วยครับ” “ลุงนึกน่ะไปกับเด็กๆ ได้นะ แต่อย่าฝืนตัวเองลงไปดำน้ำล่ะ ผมจะอยู่นี้ ขอนอนสักพักง่วงมากวันนี้ตื่นเช้า มาจัดการเรื่องกุ้งให้ลูกค้า ไม่ไปด้วยดีกว่า” “อ้าว! คุณกำนันแล้วฉันล่ะ จะให้ทำอะไร” ปลาทูถามขึ้นมาไม่นานปลาทูก็ขับรถกลับมาที่แพปลา สตาร์วิน (Starwin) ของสามี “กลับมาแล้วค่ะ หิวมากไหม” ยิ้มให้สามีแล้วก็วางกล้องอาหารลงบนโต๊ะ “หิวนิดหน่อยครับ มีอะไรกินบ้างนะ” “ทำมาให้หลายอย่างเลยค่ะ มานั่งนี่สิคะ พักงานก่อน” ฉลามมานั่งลงอย่างว่าง่าย สองคนนั่งทานข้าวที่โต๊ะตรงโซฟากันง่ายๆ ไม่ได้อะไร แค่ได้ทานข้าวด้วยกันทุกวันก็มีความสุขแล้ว “พี่เหนื่อยมากไหมคะ” “ได้กินข้าวพร้อมเมียก็หายเหนื่อยแล้วครับ อร่อยทุกอย่างเลยด้วยนะ” “พูดแบบนั้น น่ารักนะคะ” “เราทำอาหารอร่อยมากจริงนะ แต่พี่เห็นใจ ปลาทูมากกว่า ต้องมาลำบากกับพี่ ยังจะทำอาหารอีก” “ไม่เห็นลำบากตรงไหนเลยค่ะ ปลาทูอยากอยู่ใกล้พี่ ทำอาหารก็ไม่เหนื่อยอะไรหรอก” ปลาทูยิ้มให้เขา “เรามีลูกกันดีไหมเราจะได้ไม่เหงา จะได้มีเพื่อน มีเด็กๆบ้านจะได้ไม่เงียบ” ฉลามพูดขึ้นมาด้วยดวงตาเป็นประกาย “ก็อยากมีนะคะ แต่ขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ อยากอยู่สองคนแบบนี้ก่อน” “ทำไมมีลูกเราก็อยู่ด้วยกันอยู่ดีนี่น่า พี่ก็ดูแลปลาทูเหมือนเดิม แล้วก็ดูแลลูกของเราด้วย มีเถอะพี่อยากเห็นเจ้าตัวเล็กๆ วิ่งเล่นในบ้าน ให้ป้าแดงช่วยเลี้ยงก็ได้” ฉลามอยากเห็นลูกที่เกิดมาจริงๆ เพราะทุกอย
คุณพ่อคุณแม่เดินเข้ามาหายิ้มให้ ปลาทูกอดท่านทั้งคู่แน่น “ลูกสาวพ่อมีคนดูแลแล้ว พ่อก็เบาใจไปเยอะเลย” “แม่ก็เหมือนกัน อย่าดื้อกับพี่เขานะปลาทู เชื่อฟังสามีด้วยล่ะ” “ค่ะคุณแม่ คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ พี่ฉลามเป็นคนมีเหตุผล เขาหาเหตุผลมาคุยกับปลาทูเสมอ ปลาทูเถียงเขาไม่ได้หรอกค่ะ” ปลาทูจับมือสามีแน่นบีบเบาๆ “ฉลามเป็นคนดีมากข้อนี้พ่อรู้ สิงโตก็เหมือนกัน เก่งทั้งคู่ ลูกเลือกคู่ชีวิตไม่ผิดหรอก ถ้าเขาไม่ดีจริงคุณปู่ของเราคงไม่เอ็นดูกำนันฉลามถึงขนาดนี้หรอก และดูผู้คนรอบตัวสิ ทั้งรักทั้งเกรงใจมาก เป็นคนหนุ่มที่ประสบความสำเร็จคนหนึ่งเลยล่ะ ลูกเป็นคู่ชีวิตของพี่เขาแล้ว ก็ดูแลรักษาน้ำใจกันไว้ให้ดี หนักนิดเบาหน่อยก็ต้องอภัยให้กัน ค่อยๆ พูดค่อยๆ จา ปลาทูเป็นภรรยาของ กำนันที่นี่ ต้องทำตัวน่ารักกับทุกคนด้วยนะลูก” “ค่ะคุณพ่อ” “ฉลามพ่อฝากปลาทูด้วยนะ” คำพูดหนักแน่นของคนเป็นพ่อที่ฝากฝังลูกสาวคนเดียวของท่าน ทำให้ฉลามรับคำอย่างหนักแน่นเช่นกัน “ครับคุณพ่อ คุณแม่ ผมรับปาก จะดูแลปลาทูเท่าชีวิตผมครับ” คุณพ่อกับคุณแม่ยิ้มให้เขา เชื่อมั่นและเชื่อใจในตัวเขา “พ่อกับแม่ขอให้ลูกทั้งคู่มีควา
สองเดือนต่อมา“ปลาทูแน่ใจเหรอว่าจะจัดเล็กๆ พี่ยินดีทำให้หมดเลยนะ ตามใจปลาทูทุกอย่างเลยนะครับ” “ปลาทูรู้ค่ะ ว่าพี่ตามใจ แต่ปลาทูอยากจัดแค่นี้จริงๆ ค่ะ เชิญแค่คนที่เรารักมาร่วมพิธี แล้วก็จัดงานเลี้ยงทุกคนในหมู่บ้านแบบนี้ก็ใหญ่มากพอแล้วนะคะ กำนันฉลามของเราแต่งงานทั้งที ต้องเลี้ยงกันทั้งหมู่บ้านสิคะถึงจะสนุก” “แบบนั้นพี่เข้าใจ แต่เราไม่อยากได้งานหรูๆ บ้างเหรอ จัดแบบหรูหราในโรงแรม ให้สมกับคุณหมอปลาทูหน่อยดีไหม” “แบบนี้ดีที่สุดแล้วค่ะ แค่นี้ปลาทูก็ชอบมากแล้ว ชอบทุกอย่าง ชอบที่นี่ ชอบผู้คนที่นี่ แล้วก็ชอบคุณกำนันของทุกคนด้วยค่ะ” “หลงผัวไม่ไหว” “เดี๋ยวเถอะ” ปลาทูหัวเราะ “แต่ก็จริง ที่พี่พูดก็ถูก หลงจริงนะ” ปลาทูกอดเขาแน่น จุ๊บ! ตรงกลางหน้าอกแกร่ง “พี่ทำอะไรลงไปเนี่ย ทำไมถึงได้ชอบพี่นักล่ะ ทั้งที่ตอนแรกเกลียดขี้หน้าที่สุด” ปลาทูเงยหน้าแล้วยิ้มให้เขา “มีดีตั้งเยอะ เคยบอกไปแล้วนี่ เราก็บอกว่าพี่หลงตัวเอง คราวนี้เป็นไงล่ะ โดยเข้าแล้ว ไปไหนไม่รอด” ฉลามจูบหน้าผากสวยยิ้มให้ “ชิ! แล้วตัวเองล่ะ จะไปไหนอีกไหม” “ใครจะไปไหนรอดเมียสวยขนาดนี้” “ปากหวานก็เป็น” “เมียเก่งมากด้วย แถมรู้ใจ สู้มืออย่
ฉลามบดจูบแรงๆ และตอกลำหนาเข้าใส่แรงๆ เช่นกัน ปลาทูแอ่นสะโพกลอยขึ้นรับแรงกระแทกของเขาอย่างสู้มือ ฉลามถอนจูบ รวบลำคอสวย ส่งนิ้วโป้งเข้าปากเล็ก ปลาทูดูดนิ้วเขาเล่นระบายความเสียว ท่าทางยั่วยวนอย่างไม่ตั้งใจของเธอทำเอาเขาแทบคลั่งตาย ลิ้นเล็กที่ปัดป้ายดูดนิ้วเขาทำเขาเสียวซ่านจนแทบบ้า “อ๊า!…,”เงยหน้าส่งเสียงครางระบายความเสียวซ่านออกมา “ชอบจูบไปเอาไปด้วยใช่ไหม” เขาถามเสียงแหบพร่า มองคนที่ยังดูดนิ้วเขาอยู่แบบนั้น “ชอบค่ะ พี่จูบเก่งมาก” ฉลามถึงกับยกยิ้มมุมปาก “แล้วชอบให้พี่กระแทกแรงๆ ด้วยใช่ไหม” “ใช่ค่ะ ชอบแรงๆ มันเสียวดี แต่จะเสร็จง่ายถ้าพี่ทำแรงๆ” “ก็เสร็จสิ เราเสร็จได้ตลอด ผู้หญิงเสร็จก็เอาต่อได้เลย ไม่ใช่ปัญหา อยากเสร็จแล้วใช่ไหม เราเสร็จก่อนได้เลย พี่อยากเอาท่าหมาอีกท่าแล้วค่อยเสร็จ” ปลาทูพยักหน้าเพราะตัวเองจะไม่ไหวแล้ว โดนกระแทกเข้าจุดเสียวไม่พักเลยแบบนี้ ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ฉลากตอกถี่รัว กดลำหนาเข้าใส่จนสุดโคนทุกครั้ง ไม่นานคนตัวเล็กก็ตาลอยตัวกระตุก ร่างเล็กสั่นระริกไปทั้งร่าง แล้วก็ค่อยๆ สงบลง ฉลามปล่อยแช่นิ่งไว้ พอปลาทูสงบลงก็ถอนลำหนาออก จับเธอเปลี่ยนท่าเป็นนอนคว่ำ
“กำนันมีเรือไว้ทำเรื่องนี้เหรอคะ” อดแซวเขาไม่ได้ “ไม่ใช่เลย ที่จริงซื้อไว้เพราะช่วยคน เขามาขายต่อเพราะอยากปลอดภาระ พี่แทบจะไม่ค่อยมีเวลาได้ใช้ด้วยซ้ำ นี่เป็นครั้งที่สองเองมั้ง ถ้าไม่รวมทดลองขับก่อนซื้อ” เขาอธิบาย “แล้วครั้งแรกละคะมากับใคร” “มากับพี่สิงโต ขับเล่นตกปลาแล้วก็กลับ ยังไม่เคยพาใครมานอนค้างครับคุณหมอ ที่บ้านก็เหมือนกัน ยังไม่เคยนอนกับใคร ไม่นับที่ยี่หวามานอนคนเดียวนะ พี่ไม่ได้นอนด้วย นี่ก็สั่งเปลี่ยนทุกอย่างให้หมดแล้ว เปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดครับ” ปลาทูยิ้มให้ “พี่น่ารักมากนะ” “น่ารักแบบนี้ พอจะเลื่อนสถานะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้รึยังครับ” “ถ้าไม่ได้คืนนี้พี่ก็คงไม่ยอมหรอกจริงไหม” “ก็จริง แต่พี่ก็อยากให้ปลาทูเต็มใจด้วย” ปลาทูกอดเขาซบแก้มลงบนแผงอกกว้าง “เมื่อไหร่พี่จะเริ่มสักทีละคะ” ฉลามหัวเราะลั่น อุ้มกระเตงคนตัวเล็กไปนั่งลงบนเตียง ดันคนตัวเล็กให้เอนตัวลงนอน เขาจัดการถอดเสื้อผ้าตัวเองออกทุกชิ้น แล้วก็หันมาจัดการถอดชุดของปลาทู ใช้สายตามองรูปร่างสวยงามปราศจากเสื้อผ้า ด้วยเลือดในกายฉีดพล่านไปหมด “ยังจะมองอีก พี่เห็นหมดแล้วนะ” ปลาทูพูดเพราะเขินอายที่เขาเอาแต่จ้องม
ด้านสิงโต “ก้ามปูตรงนี้เราต้องไปทางขวารึซ้าย” สิงโตถามเนวิเกเตอร์ของเขา “คือหนูไม่แน่ใจค่ะ เขาลูกนี้หนูก็เพิ่งเคยมาครั้งแรก” ก้ามปูพูดไปตามตรง “อ้าว! เราไม่เคยมาหรอกเหรอ” “ไม่เคยค่ะ แต่เราดูแผนที่ก็ได้นะคะ หนูช่วยดูค่ะ” ก้ามปูช่วยดูแผนที่ในมือของสิงโต “ทางซ้ายค่ะ ตรงนี้เดินต่อไปต้องเป็นทางลาดลงค่ะ ทางซ้ายถูกแล้วค่ะ” สิงโตยิ้มให้ “เก่งดีนะ ไปสิเราเป็นคนนำทางดีกว่า” ก้ามปูออกเดินนำสิงโตมาเรื่อยๆ “เราเดินไปคุยไปดีไหม จะได้เพลินหน่อย” สิงโตชวนคุย “ได้ค่ะ คุยอะไรดีคะ” “เหมือนพี่จะเคยเจอเราตอนเด็กนะ และตอนนี้ ฉลามบอกว่าเราใกล้จะเรียนจบแล้ว” “ค่ะ ปีสี่แล้วค่ะ” “ฉลามบอกว่าอยากให้พี่ช่วยดูเรื่องงานให้เราด้วย ก้ามปูอยากทำตำแหน่งอะไรเหรอ” “หนูเรียนบริหารมาค่ะ พอจะมีตำแหน่งอะไรว่างบ้างไหมคะ ที่เกี่ยวกับที่หนูจบมา” “ไว้ดูเช็กให้นะ พี่จะบอกมาอีกครั้ง” “ขอบคุณนะคะ ก้ามปูไม่อยากตกงาน ถ้าจบแล้วมีงานทำเลยจะดีมากเลยค่ะ เพราะก้ามปูอยากเรียนต่อปริญญาโทรค่ะ”ก้ามปูพูดด้วยความยินดี เมื่อได้ยินสิงโตรับปากเรื่องงาน “ถ้าไม่เกี่ยงงานก็ไม่ตกงานหรอก” สิงโตยิ้มให้ มองคนสวยที่แก้มแดงเป็นพวงเพรา







