15.ท่านโกหก ท่านบอกว่ามันไม่เจ็บ!!

โคลด์ยกมือขึ้นมาจับที่คางของเบลล่าให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา

ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงมาประทับริมฝีปากกับเธอ…เขาละเลียดชิมรสชาติของความหวานในปากเธอก่อนจะใช้ลิ้นของเขาเกี่ยวหวัดลิ้นของเธอเบาๆ

“อื้อ!!”

เธอร้องครางในลำคอเพราะโคลด์ออกแรงดันให้เธอนั้นล้มนอนลงบนเตียงโดยที่เขายังไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ

เรื่องราวมันชวนให้เธอนั้นปวดหัวและใช้ความคิดอย่างหนัก…เธอกำลังสับสนกับทุกอย่าง!!

คือท่านเคาน์รู้ว่าเธอทำงานให้ท่านดยุค แล้วเขาก็อนุญาตให้เธออยู่ที่นี่ต่อไปในฐานะเพื่อนของคิร่า แต่เธอต้องยอมให้เขาลงโทษเธอก่อน

จุมพิตที่แสนจะหวานล้ำนี้..มันคือการลงโทษอย่างนั้นหรือ?

กลิ่นกายของท่านเคาน์ลอยเข้ามาในจมูกของเธอจนมันทำให้เธอเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับเขา…เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเพื่อมองสายตาที่เร่าร้อนของเขาในระยะประชิด

เบลล่ายกมือขึ้นมาดันตัวของท่านเคาน์เอาไว้ราวกับว่าเธอกำลังอ้อนวอนและร้องขอให้เขาปล่อยเธอไป…

ทว่านั้นมันไร้ประโยชน์ เขาตอบกลับเธอด้วยสายตาที่ดุดัน..ว่าวันนี้ยังไงเธอก็ต้องแหลกสลายภายในกำมือของเขา

โคลด์คิดว่าในวันนี้เขาควรจะไร้เมตตา..ให้สมกับว่านี่คือบทลงโทษ!

เขาปล่อยให้ริมฝีปากของเบลล่าเป็นอิสระจากการพันธนาการของเขา…ใบหน้าที่งดงามของเธอขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ เธอละสายตาจากใบหน้าของเขาเพื่อมองไปทางอื่นราวกับว่าเธอนั้นกำลังเขินอาย

“…ท่านไม่ควรกระทำเช่นนี้”

“เหตุใดถึงไม่ควรทำ ข้าไม่คู่ควรที่จะครอบครองเจ้างั้นหรือ?”

เธอส่ายหน้าเบาๆ

“เป็นข้าต่างหากที่ไม่คู่ควร แม้แต่อนุภรรยาของท่านข้ายังไม่คู่ควรจะเป็นเลย…”

“เบล เคนเนดี้มีกฎที่ข้าและทุกคนที่มีสายเลือดนี้ต้องรักษาเอาไว้ นั่นคือเราจะต้องมีภรรยาคนเดียว ข้าไม่คิดจะมอบตำแหน่งอนุให้เจ้าหรือว่าให้ใครทั้งนั้น เพราะข้าจะมีเจ้าเพียงคนเดียว”

หัวใจของเบลล่าเต้นแรงไปกับคำกล่าวและใบหน้าที่จริงจังของท่านเคาน์

“อย่าทำเช่นนี้เลย ข้าไม่คู่ควรกับท่าน…”

“คนที่คู่ควรกับเจ้าคือดยุคโอเว่นงั้นหรือ? เป็นเคาน์เตสมันต่ำต้อยไปสำหรับเจ้าใช่ไหม ขอโทษด้วยที่ข้าไม่มีตำแหน่งดัสเชสมอบให้เจ้า!”

ใบหน้าของเขาดูผิดหวัง จนเขาลุกขึ้นนั่งหันหลังให้เธอ

และนี่เป็นครั้งแรกที่เบลล่าไม่รู้ว่าเธอควรจะทำยังไงต่อไป…ทีแรกเขายังบอกว่าจะทำโทษเธออยู่เลยไม่ใช่รึไง แล้วไปๆ มาๆ ทำไมมันดราม่าได้ขนาดนี้!!

เบลล่าลุกขึ้นนั่งบนเตียง เธอขยับเข้าไปนั่งข้างท่านเคาน์

“…ข้าไม่ได้หวังตำแหน่งอะไรเลยนะคะ ข้าคิดว่าเราอาจจะกำลังเข้าใจผิด”

เขาหันมามองเธอก่อนจะก้มลงมาจนหน้าผากของเรามันชนกัน

“เป็นข้าไม่ได้งั้นเหรอ?”

ก็ไม่ได้นะสิ!! ท่านเคาน์เป็นชายหนุ่มที่ตรงตามความต้องของเธอเลย หล่อและรวย!!

แต่เธอไม่อาจที่จะใช้เขาเพื่อขึ้นไปยังจุดที่เธอต้องการ หากว่าเธอจะรักใครสักคนเธอก็อยากจะขึ้นไปยืนเคียงข้างเขาอย่างมีเกียรติด้วยความพยายามของเธอเอง…

“หากว่าเจ้าไม่ตอบ ข้าจะถือว่าเจ้าตกลง…”

เขาโน้มใบหน้าเข้ามาหาเธออีกครั้ง เบลล่าหลับตาลงก่อนที่เธอจะรับจูบที่แสนอ่อนโยนจากเขา

โคลด์แปลกใจเล็กน้อยที่เธอไม่ปฏิเสธแถมยังจูบเขาตอบ

“นี่คือจูบมัดจำค่ะ…เอาไว้ข้าคู่ควรกับท่านเมื่อไหร่ ท่านเคาน์ค่อยมารับส่วนที่เหลือไปนะคะ”

โคลด์ขมวดคิ้ว

ได้ที่ไหนกัน!! เรื่องแบบนี้เมื่อมันเริ่มมาแล้วก็มีแต่ต้องทำให้มันจบเท่านั้น!! จะมาหยุดกลางคันได้อย่างไร!

“ข้าคิดว่าเพียงจูบเดียวมันน้อยไป…อีกทั้งอย่าลืมว่าข้ากำลังทำโทษเจ้าอยู่ นักโทษที่ดีไม่ควรที่จะขัดขืนสิ”

“ท่านเคาน์กำลังเอาเปรียบข้านะคะ…”

เขาถอดกระดุมเสื้อเธอออกอย่างรวดเร็ว โคลด์รู้สึกดีมากๆ ที่ในตอนนี้เป็นตอนกลางวันเพราะว่าเขาจะได้มองเห็นความงามทุกสัดส่วนของร่างกายเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ข้าไม่เอาเปรียบเจ้าแน่นอน เพราะข้าก็จะถอดเสื้อผ้าออกเช่นกัน”

เขากล่าวพร้อมกับถอดเสื้อตัวเองออก เบลล่ากำลังจะดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกของเธอเอาไว้ แต่โคลด์ไวกว่า เขาโยนผ้าห่มทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

การต่อสู้เล็กๆ จึงเกิดขึ้นบนเตียง…จะเรียกว่าการต่อสู้ก็คงจะไม่ได้เพราะเบลล่าแทบจะไม่ได้สู้เลย

โคลด์ใช้เวลาไม่นานก็สามารถถอดเปลื้มองผ้าของเธอและเขาออกจนหมด

“เราต่างก็เปลือยเปล่า…เช่นนี้เจ้าจะกล่าวหาว่าข้าเอาเปรียบไม่ได้แล้วนะ”

แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาด้านในห้องอย่างชัดเจนเพราะนี่คือเวลากลางวัน ไม่ต้องบอกว่าเธอนั้นเห็นร่างกายของเขาไปทุกรูขุมขนเลยก็ว่าได้..โดยเฉพาะแก่นกายที่ตื่นตัวของเขา

“ท่านเคาน์…”

“โคลด์..เรียกชื่อข้าสิเบล”

เขาจับมือของเธอ ไปกอบกุมที่ตัวตนของเขา

“ข้าไม่มีทางจะหยุดจนกว่ามันจะเข้าไปในร่างกายของเจ้า…”

เธอมองหน้าของท่านเคาน์อย่างหวาดกลัว ปกติแล้วเขาจะเป็นคนที่อ่อนโยนกับเธอมากกว่าใครๆ แต่วันนี้เขาดูน่ากลัวและโหดร้ายในเวลาเดียวกัน

เขาขยับเข้าไปใกล้เธอก่อนจะจุมพิตเธออีกครั้ง เราทั้งสองกอดกันแน่นจนไร้ช่องว่าง เขาไม่ยอมให้เธอได้มีโอกาสหนีแม้แต่นิดเดียว

เขายกมือขึ้นมากอบกุมเนินอกของเธอเอาไว้ ก่อนจะบีบมันเบาๆ โคลด์ใช้ทุกวินาทีอย่างมีค่าเขาก้มลงไปดูดกลืนยอดอกของเธอ แล้วใช้ลิ้นของเขาเลียลงมาจนถึงหน้าท้องและสะดือของเธอ

เบลล่าหลับตาพริ้ม ร่างกายของเธอมันบิดเร่าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาใช้ลิ้นชิมรสของเธอจนถึงจุดกึ่งกลาง โคลด์ยังคงใช้ลิ้นของเขาตวัดเบาๆ ที่ด้านบนสลับลงมาดูดน้ำหวานที่ไหลเยิ้มด้านล่าง เขาใช้นิ้วสอดเข้าไปด้านในช้าๆ

“จะ..เจ็บ!!”

เธอร้องขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาจากหางตา โคลด์ชะงักเล็กน้อยก่อนที่เขาจะยกยิ้ม คืนนั้นที่เขาลงทุนวางเพลิงไปก็ถือว่าไม่เสียเปล่า..ดยุคโอเว่นยังไม่ได้แตะต้องเธอสินะ

เขาสบตากับสายตาที่เธอมองมาที่เขาอย่างอ้อนวอน ร้องขอให้เขานั้นปล่อยเธอไป และนอกจากเขาจะไม่คิดปล่อยเธอไปแล้ว โคลด์ยังเริ่มขยับข้อมือในจังหวะที่เนิบช้าเพื่อให้นิ้วของเขาเข้าไปด้านในจนสุด

ขนาดใส่นิ้วเขาไปเธอยังคบแน่นและตอดรัดขนาดนี้ คิดไม่ออกเลยว่าหากใส่ตัวตนของเขาเข้าไปจะสุขสมขนาดไหนกัน!!

เบลล่าขยับถอยหนีจากมือของเขาจนหัวของเธอชนกับขอบเตียง น้ำตาของเธอไหลออกมาเพราะคราวแรกที่นิ้วของเขาลุกล้ำเข้าไปนั้นมันเจ็บ แต่พอเขาเริ่มขยับนิ้วความเจ็บมันก็ค่อยๆ จางหายไป…

เธอกลัว…ว่าหากเธอไม่หยุดการกระทำของเขาในตอนนี้มันจะเลยเถิดกันไปใหญ่

“ท่านเคาน์..ปะ..ปล่อยข้าไปเถอะนะคะ….”

“เบล เจ้ากังวลเรื่องใดกัน?”

“อื้อ!!..ข้าเพียงหวาดกลัว”

โคลด์นั้นเริ่มขยับนิ้วในจังหวะที่ไวขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะใส่นิ้วเข้าไปเพิ่มอีกนิ้ว ขาของเบลล่านั้นเริ่มสั่นเทา…

เรื่องความเจ็บปวดนั่นมันบังคับกันไม่ได้แต่เขาก็กำลังพยายามทำให้เธอพร้อมเพื่อเวลาตอนที่เธอรับเขาเข้าไป เธอจะได้เจ็บปวดน้อยที่สุด

“หากว่าเจ้ากลัวเรื่องที่ข้าจะบังคับให้เจ้าอยู่ภายใต้การปกครองของข้า เจ้าหยุดกังวลไปได้เลย…ไม่ว่าเจ้าจะทำยังไงหลังจากนี้ข้าล้วนแล้วแต่ตามใจเจ้า หากเจ้าอยากจะจัดงานแต่ง ข้าจะจัดงานแต่งที่ยิ่งใหญ่เท่าที่เจ้าต้องการ แต่หากเจ้ายังไม่มั่นใจในตัวของข้า ยังไม่มั่นใจในความรู้สึกที่ข้ามีต่อเจ้า เจ้าจะขอเวลาขอก็ยินดีให้….เบลข้าให้เจ้าได้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ….เพียงแค่เจ้าเอ่ยมันออกมา..”

อ่า..พระเจ้า!! คำหวานล้ำพวกนี้เธอเคยอ่านมาบ่อยๆ ในนิยาย แต่พอมาได้ยินเองมันยังไงไม่รู้ เธอสบตาของเขาสายตาของท่านเคาน์นั้นไม่ได้โกหก มันยืนยันได้ดีว่าทุกคำที่เขากล่าวออกมา มันมาจากใจเขาจริงๆ

เขามิได้กล่าวลอยลมเพื่อต้องการเพียงตัวเธอ…

“ข้า..กลัวเจ็บ…”

เธอกล่าวพร้อมกับหลับตาลง ซ่อนความเขินอายเอาไว้

โคลด์หัวเราะเบาๆ ก่อนที่เขาจะดึงเบลล่าขึ้นมานั่งบนตักของเขา

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาข้ายังอ่อนโยนกับเจ้าไม่พอรึไง?”

“ก็วันนี้ ท่านเคาน์ดูน่ากลัวมากกว่าทุกวัน…”

“ที่ข้าโมโหก็เพราะเจ้าปฏิเสธข้าต่างหาก ข้าเจ็บปวดเมื่อรู้ว่าเจ้าทำงานให้ชายผู้นั้น เจ็บปวดและอิจฉาที่คิดว่าเขาได้กอดและจุมพิตเจ้า…”

เบลล่ามองหน้าของท่านเคาน์ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นมาลูบที่สันกรามของเขา

“…ท่านเคาน์ชอบข้างั้นหรือคะ?”

“เหตุใดสตรีที่ฉลาดทุกเรื่องถึงได้โง่งมเรื่องความรักกันนะ หากว่าข้าไม่สนใจเจ้าข้าจะพยายามใกล้ชิดเจ้าทำไม เจ้าคิดว่าที่ข้าเข้าไปนอนกอดเจ้าในคืนนั้น ข้าทำไปเพราะนึกสนุกรึไง?”

“ก็ข้าไม่เคยมีความรักมาก่อน…”

โคลด์ดึงมือของเบลล่ามาจับที่ตัวตนของเขาอีกครั้ง…ก่อนที่เขาจะก้มลงไปละเลงลิ้นที่หน้าอกของเธอ

เบลล่าใช้นิ้ววนเบาๆ ตรงส่วนปลายที่มีน้ำเหนียวๆ ไหลซึมออกมา..ขนาดของมันราวกับข้อมือเด็กอีกทั้งมันยังอุ่นและร้อน

“ข้าต้องการเจ้าแล้วเบล ต้องการสัมผัสเจ้ามากกว่านี้”

เขาวางเธอลงบนเตียง แล้วกางขาของเธอออก โคลด์กดที่ปลายหัวหยักของเขาเพื่อให้มันมุดเข้าไปช้าๆ

“อื้อ!!.”

เบลล่าจับที่มือแขนของโคลด์ก่อนที่เธอจะจิกลงไปเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดที่เธอได้รับ…

โคลด์ไม่ได้กล่าวห้ามที่เธอกำลังจิกเล็บลงไปในเนื้อของเขา..เขามองดูตัวตนที่ค่อยๆ หายเข้าไปในตัวของเธอช้าๆ อย่างใจเย็น น้ำตาของเธอเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง จนเขาต้องก้มหน้าลงไปจูบซับน้ำตาให้เธอ

“….เข้าไปครึ่งหนึ่งแล้ว”

เธอรู้สึกเจ็บจนร้าวไปหมดเขาบอกว่ามันพึ่งเข้าไปได้ครึ่งเดียวเนี่ยนะ!!

“ท่านโกหก!!..ท่านบอกว่ามันจะไม่เจ็บ..”

เอาล่ะ..โคลด์คิดว่าปัญหาระหว่างเขากับเธอมันเกิดขึ้นมาแล้ว เพราะใบหน้าที่งดงามของเธอมันบอกว่าเธอกำลังโกรธเคืองเขาอยู่ เขาเองก็ไม่ใช่คนที่ถนัดเรื่องพวกนี้ด้วยสิ! เขาไม่รู้จะแก้ปัญหานี้ยังไงก็เลยก้มลงไปจุมพิตเธอเพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลายความตึงเครียดนี้ลง

โคลด์ออกแรงดันช้าๆ ถี่ๆ เพื่อให้ตัวตนของเขาค่อยๆ มุดเข้าไปจนเธอสามารถรับเขาเข้าไปด้านในจนหมด..โคลด์แช่ไว้อย่างนั้นสักพักจนใบหน้าของเธอนั้นผ่อนคลายลงเขาจึงเริ่มขยับเอว…

เบลล่ารู้สึกว่าไม่ดีขึ้นเลยเธอยังคงเจ็บ ถึงจะมีความรู้สึกอย่างอื่นปนมาด้วยแต่เธอก็ยังเจ็บปวดอยู่ดี ตรงข้ามกับใบหน้าของท่านเคาน์เลย เพราะเขากำลังทำหน้าราวกับว่าเขามีความสุขมากๆ…เบลล่าจึงเลือกจะหลับตาลง

เธอจะลองปล่อยใจไปกับเขาสักครั้งเผื่อความเจ็บปวดนี้มันจะน้อยลงบ้าง…

“อ๊ะ..อ๊า!!! พอแล้วค่ะ”

ตอนนี้ความเจ็บปวดของเธอมันจางหายไปหมดแล้ว มีเพียงความรู้สึกดีขึ้นมาแทนที่ เธอถึงฝั่งฝันไปไม่รู้กี่ครั้งแต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดทำสักที!!! และเธอก็ร้องขอให้เขาหยุดไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแต่มันก็ราวกับว่าคำพูดของเธอนั้นส่งไปไม่ถึงเขาเลย

“หากว่าท่าน..อื้อ!!.ไม่หยุด ข้าจะหนีไปอยู่กับท่านดยุคโอเว่น…”

โคลด์ชะงักก่อนจะพลิกตัวของเบลล่ามากอดเอาไว้

“ไม่ได้!!..ข้าไม่ยอม!!”

“เช่นนั้นท่านก็ควรจะพอสักที! ข้าไม่ไหวแล้ว”

เธอไม่ได้โกหกเลยให้ตาย!! ขาของเธอมันกำลังสั่นเทา เบลล่ารู้สึกว่าตัวเธอในตอนนี้กำลังถูกเขาสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้นทั้งร่างกาย