14.ชายที่แสนดี (หรือเปล่านะ)

เบลล่ากลับมาถึงคฤหาสน์เมบิลแล้ว เธอจัดการนำเงินหนึ่งแสนเหรียญไปฝากเรียบร้อย เธอยืนมองคฤหาสน์เมบิลเงียบๆ อย่างใช้ความคิด

เบลล่าเคยถามคิร่าว่าทำไมเคนเนดี้จะต้องสร้างคฤหาสน์ที่ใหญ่โตขนาดหลายร้อยห้อง ทั้งๆ ที่ก็มีแค่คิร่าและท่านเคาน์พักอยู่สองคน

คิร่าบอกมาว่า นี่คือการอวดความแข็งแกร่งของเคนเนดี้ได้ง่ายที่สุด…

ชนชั้นสูงสมองทึบพวกนั้นมองแค่ภายนอกสินะ…นั่นก็มีส่วนดีอยู่บ้างตรงที่คฤหาสน์เมบิลของเธอมันเล็กนิดเดียวชนชั้นสูงทั้งหลายก็จะมองข้ามเธอไปราวกับเธอไม่มีตัวตน การทำอะไรต่างๆ ก็จะง่ายขึ้น

พรุ่งนี้ท่านลุงจะมาที่นี่ เธอจะได้ถือโอกาสถามข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลริชแมน…

แค่ชื่อก็ดูโคตรจะรวย เคาน์เตสจ่ายเงินค่าจ้างหนึ่งล้านเหรียญราวกับเป็นเรื่องสบายๆ แค่นั้นมันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าตระกูลริชแมนรวยแค่ไหน!!

ในอดีตตอนที่เธออยู่แลนเดอร์ท่านพ่อยังเคยจะขายเธอเป็นนางบำเรอของท่านเคาน์เลย อีกทั้งท่านเคาน์ยังรับซื้อสตรีเพื่อมาเป็นนางบำเรอเรื่อยๆ…

เบลล่าส่ายหน้า อ่า..ชายผู้นี้ช่างมักมากเสียจริง

ท่านลุงเจคอปมาที่เมบิลแต่เช้าตรู่ พร้อมกับรถม้าสามคัน

“ขบวนของท่านลุง มันจะสะดุดตาไปไหมคะ?”

“เมบิลถือว่าทำเลดีนะ ตั้งอยู่ชานเมืองแต่เดินไปนิดเดียวก็ถึงตลาดแล้ว อีกทั้งรอบๆ ยังไม่มีบ้านใครอีกต่างหาก นี่มันสะดวกในการใช้เป็นฐานลับเลยไม่ใช่รึไง”

เจคอปกระโดดลงจากหลังม้าพร้อมกับเดินเข้ามาหาเบลล่า เขายกมือขึ้นมาลูบผมของผมของเธออย่างเอ็นดู

“…หากจะให้ข้าเดาจากรอยยิ้มของท่านลุง ท่านก็คงจะขายเพชรได้ราคาดีเยี่ยมเลยใช่ไหมคะ?”

เบลล่ายกยิ้มก่อนจะพาเจคอปเข้าไปในคฤหาสน์ ส่วนท่านลุงคนที่เหลือกำลังยกหีบเหรียญทองเข้ามาให้เธอ

“ห้าสิบล้านเหรียญ…และนี่เป็นยี่สิบห้าล้านของเจ้า”

พระเจ้า!!! ใครมันบ้าใช้เงินห้าสิบล้านเพื่อซื้อเพชรก้อนเดียวกันนะ บ้าไปแล้ว!

แล้วนี่เงินยี่สิบห้าล้านเหรียญ! เบลล่าคิดว่าเธอกำลังจะเป็นลม! นี่สินะเงินที่พระเอกเอาไปซื้อที่ดินบนภูเขาเออเกรย์ เท่ากับเธอขาดเงินอีก สี่ล้านเก้าแสนเหรียญเท่านั้น!!

เบลล่าไม่อยากจะเชื่อเลย ไม่อยากเชื่อจริงๆ ว่าความฝันของเธอมันจะเดินทางเข้ามาใกล้ขนาดนี้!!

เธอจัดการให้เซนเดอร์นำเงินทั้งหมดไปฝาก

“ท่านแม่ใกล้กลับมารึยังมิเกล..”

เธอบอกท่านแม่ไปว่าจะมีทหารรับจ้างมาเฝ้าคฤหาสน์และจะมาช่วยดูแลความปลอดภัยของท่านแม่ด้วย ท่านแม่ก็ตื่นเต้นและตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อจะจัดเตรียมมื้อเช้าต้อนรับพวกทหารรับจ้าง

“ข้าอยากรู้เกี่ยวกับข้อมูลของริชแมนค่ะ ทั้งท่านเคาน์และเคาน์เตส “

เจคอปยกยิ้ม

“ถูกว่าจ้างมาให้ไปทำลายงานแต่งรึไง?”

เบลล่าชะงักเล็กน้อย

“ข้อมูลของคนที่ขายดีที่สุดในจักรวรรดิก็คือตระกลูริชแมน ข้าต้องส่งคนของเราไปเป็นคนรับใช้ที่ตระกูลนั้นเพื่อสืบหาข้อมูลเลย”

“แสดงว่าท่านเคาน์เป็นคนมากรักจริงๆ งั้นหรือคะ?”

เจคอปยกมือขึ้นมาขยี้หัวของเบลล่า

“เรื่องนั้นยังเป็นปริศนาถึงขนาดที่ว่าข้ายังหาคำตอบไม่ได้เลย ตระกูลริชแมนรวยมากที่สุดในจักรวรรดิด้วยธุรกิจสองร้อยอย่างในนามของริชแมน และอีกกว่าห้าสิบอย่างในนามของเอเซล่า ท่านเคาน์ริชแมนเป็นคนที่ทำธุรกิจประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่าจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปซะหมด…ปัญหาหนึ่งเดียวในชีวิตชายผู้ร่ำรวยคือเคาน์เตส”

เบลล่าขมวดคิ้ว

“ข้าเห็นในภาพวาด เคาน์เตสริชแมนก็ดูงดงาม…”

“ความงดงามไม่ได้มีส่วนช่วยให้ชีวิตคู่มีความสุขหรอกนะ ในวันแต่งงานท่านเคาน์และเคาน์เตสไม่ได้เข้าหอกัน เรื่องนั้นทำให้เคาน์เตสเสื่อมเสียเกียรติมากจนเกิดเป็นสงครามระหว่างสามีภรรยา ท่านเคาน์ไม่ได้มานั่งทะเลาะกับภรรยาแต่เขาทำมากกว่านั้นคือเริ่มรับสตรีเข้ามาเป็นอนุภรรยาเรื่อยๆ”

อ่า..เบลล่าคิดว่าเธอเจอปัญหาใหญ่เข้าให้ซะแล้ว

“เคาน์เตสจ้างคนให้ไปทำลายงานแต่งครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่เคยทำสำเร็จ เจ้าลองทายสิว่าเพราะอะไร”

คำตอบนั้นมันอยู่ในคำถามแล้วไงล่ะ

“เพราะท่านเคาน์รู้นะสิคะ ว่าเคาน์เตสจะต้องว่าจ้างให้คนไปทำลายงานแต่ง…ท่านก็เลยไม่สนใจและตั้งหน้าตั้งตาแต่งงานอย่างเดียว เพื่อจะเอาชนะเคาน์เตส”

เจคอปยกยิ้ม เด็กน้อยผู้นี้ถือว่าฉลาดใช้ได้

“ว่าแต่เจ้าได้รับค่าจ้างมาเท่าไหร่?”

“หนึ่งล้านค่ะ”

“ก็ลองคิดดูแล้วกันว่าจะใช้แผนไหน แต่การใส่ร้ายเจ้าสาวเพื่อล่มงานแต่ง อันนี้ไม่ได้ผลนะเพราะถูกใช้บ่อยที่สุด เดี๋ยวข้าจะส่งข้อมูลของเจ้าสาวในครั้งนี้มาให้แล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ ข้าก็ไม่คิดจะใช้แผนนั้นอยู่แล้ว”

หลังจากที่เราคุยกับจบท่านแม่ก็มาพอดี

“ขอโทษด้วยนะคะ!!..ข้าตั้งใจจะทำอาหารต้อนรับแต่กลับกลายเป็นว่ามาช้ากว่าแขกไปซะได้..”

“….”

เจคอปเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของน้ำเสียงที่หวานล้ำ…เขามองใบหน้าที่งดงามของสตรีผู้หนึ่งที่กำลังยืนอยู่หน้าประตู เธอส่งยิ้มให้เขาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะรังเกียจเลย

“….”

เบลล่ามองหน้าท่านลุงเจคอป ก่อนที่เธอจะขมวดคิ้ว

“นี่ท่านแม่ของข้าเองค่ะ..ที่คุยกันว่าจะให้ท่านคุ้มกัน…ท่านลุง…ท่านลุงคะ!!!”

เจคอปตกใจเสียงของเบลล่าเขาจึงทำทีว่าเข้าใจ

“อืม..เข้าใจแล้ว”

“แล้วท่านลุงจะหน้าแดงทำไม?”

ฮันน่ายกมือขึ้นปิดปากเพื่อหัวเราะเบาๆ เธอส่งของในมือให้คนรับใช้ไปจัดโต๊ะอาหาร เธอมัวแต่แวะคุยกับคุณยายขายไวน์นานไปหน่อย ก็เลยคิดว่าซื้อของมาทำอาหารคงจะไม่ทันแล้ว ฮันน่าจึงซื้อเนื้อย่างและเครื่องเคียงอีกสองสามอย่างมา

“ข้าชื่อฮันน่าค่ะ ขอบคุณที่ท่านเมตตาเบลนะคะ”

“ขะ..ข้าเจคอปครับ”

เบลล่ายกยิ้ม ให้ตาย!! นี่มันอะไรกันเนี่ย!!

สายตาที่ท่านลุงมองท่านแม่นั่นมันจังหวะตกหลุมรักในนิยายชัดๆ

“เช่นนั้นวันนี้ท่านลุงก็มาคอยคุ้มกันท่านแม่ได้เลยนะคะ เพราะว่าวันนี้ข้าจะต้องไปสอนหนังสือที่เคนเนดี้..หากท่านลุงมีเรื่องด่วนอะไรก็ส่งจดหมายไปที่เคนเนดี้ได้เลย”

“อืม..”

เจคอปส่งยิ้มให้เบลล่า

“เบลจะไม่ทานข้าวก่อนหรือ?”

“ไม่ค่ะ..ข้าคิดถึงคิร่าแล้ว”

เธอกล่าวพร้อมกับขยิบตาให้เจคอป ก่อนจะเดินไปขึ้นรถม้า เธอมีเวลาทั้งหมดสี่วัน ในการคิดหาหนทางทำลายงานแต่งของเคาน์ริชแมน แต่ตอนนี้ต้องไปที่คฤหาสน์เคเนดี้ก่อน!!

พอเบลล่ามาถึงเธอก็ถือกระเป๋าไปไว้ให้ห้องเช่นเดิม เจนบอกว่าคิร่ามีธุระต้องไปข้างนอกกับท่านดยุคแม็คซิมัส กว่าจะกลับมาก็ตอนเย็น คิร่าสั่งเอาไว้ว่าให้เธอเตรียมตัวเพราะคืนนี้ท่านเคาน์จะพาไปเที่ยวงาน

ในตอนนี้เบลล่าก็เลยว่าง

“เอาล่ะ ไหนดูซิว่าตอนนี้คิดแผนอะไรออกบ้าง”

ใส่ร้ายเจ้าสาว ตัดออกไปได้เลย หาผู้ชายมาปลอมตัวเป็นสามีของเจ้าสาว เอออันนี้น่าสนใจแต่เธอไม่มีเวลาเพราะต้องอยู่ที่เคนเนดี้สามวัน!!

เธอก็ไม่มีเวลาเลยไม่ใช่รึไงเพราะเธออยู่ที่นี่สามวัน วันที่สี่ก็คืองานแต่งเลย….นี่ก็คือซูเปอร์ความยุ่งยากในชีวิตของเธอเลยใช่ไหม

เธอจะพลาดหนึ่งล้านเหรียญนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด…ใจเย็นๆ เบลล่าค่อยๆ คิด

“กินข้าวมารึยัง?”

เบลล่ารีบขยำกระดาษที่เธอเขียนแผนการล้มงานแต่งอย่างรวดเร็ว…

“ยะ..ยังค่ะ”

เบลล่าส่งยิ้มให้ท่านเคาน์…ไม่นะ เขาน่าจะไม่สงสัยอะไรหรอกมั้ง

โคลด์ปิดประตูก่อนจะเลิกคิ้วมองเบลล่า เขาเดินเข้ามาหาเธอ แล้วยกยิ้ม

“ซ่อนอะไรไว้ด้านหลัง?”

ฉิบหายแล้วไง!!

“ไม่มีค่ะ!!..ไม่มีอะไรเลย”

เขารวบเบลล่าเอาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะจับข้อมือของเธอเอาไว้แล้วแย่งกระดาษออกมาจากมือเธอ

“แผนการล้มงานแต่ง? ..งานแต่งใครงั้นหรือ?”

เบลล่าเม้มปากแน่น โชคดีที่ตอนนี้เขาโอบกอดเธอเอาไว้เธอก็เลยถือโอกาสซบลงที่อกของเขาซะเลย เธอไม่อยากให้ท่านเคาน์เห็นหน้าของเธอในตอนนี้เลยให้ตาย!!

โคลด์ยกยิ้ม เพราะเบลล่ากำลังซบลงที่อกของเขา นี่มันไม่ต้องเดาเลยไม่ใช่รึไง เธอเขียนเลขสี่เอาไว้ที่หัวกระดาษนั่นก็คือเหลือเวลาอีกสี่วัน

งานแต่งเคาน์ริชแมน..

“เบล เจ้าทำงานให้ดยุคโอเว่นใช่ไหม?”

หัวใจของเบลล่านั้นหล่นไปที่ตาตุ่มทันที เธอรีบเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของท่านเคาน์ด้วยความตกใจ

“จะรับสารภาพเอง หรือจะให้ข้าเปิดโปง…”

แล้วมันเหลือทางเลือกให้เธอรึไงกัน…แต่ถ้าเธอสารภาพออกไป..ท่านเคาน์จะเกลียดเธอไหมนะ?

ยังจะคิร่าอีก

โคลด์ที่เห็นเบลล่าเงียบไป..พอเขามองหน้าเธอก็พบว่าน้ำตาของเธอกำลังไหลลงมา

“…ข้า..ขอโทษค่ะ ข้าทำงานให้ท่านดยุคโอเว่น ข้ามาที่นี่ก็เพราะคำสั่งของท่านดยุค…”

เบลล่าก้มหน้าลง เธอยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเอง จบสิ้นแล้ว…

มือของเธอนั้นสั่นเทา เบลล่าเดินออกมาจากอ้อมกอดของท่านเคาน์ เธอเดินมาเพื่อเก็บข้าวของต่างๆ ในห้องใส่กระเป๋า

“ข้าจะรีบออกไปจากที่นี่ให้ไวที่สุด..หรือหากว่าท่านเคาน์ไม่พอใจ…”

“ใครอนุญาตให้เจ้าออกไปจากเคนเนดี้?”

“….ก็..คือ..ในเมื่อท่านรู้ความจริง…”

โคลด์เดินเข้ามาหาเบลล่า ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอ

“หากว่าข้าบอกว่าข้ารู้ตั้งแต่วันแรกที่เจ้าเข้ามาที่นี่ล่ะ”

เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ดูราวกับว่าเขากำลังโกรธเธอนิดๆ

“แล้วเหตุใดถึงยังยอมให้ข้าเข้ามาในเคนเนดี้”

“เพราะแววตาที่งดงามของเจ้า..มันคุ้มที่ข้าจะเสี่ยง เบลแววตาของเจ้ามันไม่ใช่แววตาของคนที่เลวร้ายเลย การตามดูทุกการกระทำของเจ้าที่มีต่อคิร่า..เจ้าไม่เคยคิดจะทำร้ายนางด้วยซ้ำ..”

เธอเม้มปากแน่นก่อนจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง..โคลด์ยกยิ้มก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด

“ในเมื่องานที่ดยุคโอเว่นสั่งจบลงแล้ว เจ้าก็อยู่ที่นี่ต่อไปในฐานะเพื่อนที่แท้จริงของคิร่าเถอะ”

“ข้าอยู่ได้จริงๆ งั้นหรือคะ!!”

“จริงสิ..อยู่ที่นี่ต่อได้แน่นอน…”

เบลล่าถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอมองที่ใบหน้าของท่านเคาน์อย่างซาบซึ้งและขอบคุณ

เขาเป็นคนดีมากจริงๆ ด้วยสินะ ขอบคุณพระเจ้าที่ส่งเธอมาเจอคนดีๆ เช่นนี้!!

“แต่หลังจากที่ข้าลงโทษเจ้าเสร็จแล้วนะ…”

“!!!!”