16.รับผิดชอบ

คิร่ายกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม เธอปรายตามองพี่ชายด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น

“เหตุใดถึงมองพี่เช่นนั้น?”

“ท่านพี่บอกว่าจะพาข้ากับเบลไปเที่ยวงาน แล้วท่านพี่…กลับ..!”

คิร่ายกมือขึ้นมากำแน่น ตอนนี้เธอรู้สึกโกรธท่านพี่มากๆ เธออุตส่าห์รีบกลับมาที่คฤหาสน์เพราะนัดกับเบลเอาไว้ พอมาถึงเธอก็พบกับเบลที่นอนสลบอยู่บนเตียงพร้อมกับหมอหลวงที่กำลังจับชีพจรนาง ในคราแรกเธอตกใจจนแทบสิ้นสติเพราะคิดว่าเบลเป็นโรคอะไร

ที่ไหนได้นางสลบเพราะท่านพี่รังแกนางมากเกินไปต่างหาก!!

“อย่าโกรธพี่นักเลย…พี่ก็แค่…”

“ท่านพี่ใช้คำว่าก็แค่งั้นเหรอคะ! หากเบลตื่นขึ้นมาข้าจะยุนางให้โกรธท่านพี่เสียให้เข็ด แล้วท่านพี่คิดเรื่องหลังจากนี้เอาไว้รึยัง เรื่องการจัดงานหมั้น วันแต่ง ยังจะไปพบท่านแม่ของนางอีก ท่านพี่เป็นผู้ชายที่รังแกนางแล้วควรจะรับผิดชอบนางด้วยเกียรติของเคนเนดี้นะคะ เบลต้องเป็นเคาน์เตสเท่านั้นมิเช่นนั้นข้าไม่ยอมเด็ดขาด!!!”

ไปกันใหญ่แล้ว โคลด์นั้นทำได้เพียงส่งยิ้มให้น้องสาวเท่านั้น

“เรื่องนี้ข้าจะไปคุยกับนางเอง วางใจเถอะ นี่เจ้าเห็นพี่เป็นคนยังไงกัน?”

“ท่านพี่ไม่รู้หรอกค่ะว่าเบลเสน่ห์แรงแค่ไหน ยังจะท่านดยุคโอเว่นอีก หากเบลไม่เลือกท่านพี่เพราะความโลภมากของท่าน ข้าก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว!!!”

นี่น้องสาว หรือว่าแม่กันแน่…

“นี่เจ้าไม่คิดจะเข้าข้างพี่สักหน่อยเหรอ..นี่พี่ชายของเจ้านะ!!”

คิร่าส่ายหน้าเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่ายก่อนที่เธอจะยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มอีกครั้ง

…….

ฮันน่าส่งยิ้มให้เจคอป ถึงเบลล่าจะบอกว่าเขาคือทหารรับจ้างแต่เธอดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่ เขาน่าจะเป็นพวกอัศวินหรือว่าขุนนางที่สืบราชการลับอะไรพวกนั้นมากกว่า

“ได้ยินจากเบลว่าท่านจะเปิดร้านตัดเสื้อ…”

“ค่ะ การตัดชุดสวยๆ เพื่อให้คนที่สวมใส่มีความสุข นั่นคืองานของข้า”

“ใบหน้าของเคาน์เตสนั้น ไม่เหมือนคนที่จะทำงานพวกนี้เลยนะครับ ท่านดูสูงส่งราวกับเจ้าหญิง…”

ฮันน่าหัวเราะเบาๆ

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ เมบิลไม่ได้มีพื้นฐานที่ร่ำรวย ข้าและลูกสาวกำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ต้องช่วยกันสร้างมันขึ้นมา….”

แม่กับลูก..ไม่เหมือนกันเลยแฮะลูกสาวน่ารักเฉลียวฉลาดอีกทั้งมากไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ส่วนแม่นั้นอ่อนหวาน อ่อนโยนแต่ทว่าในแววตานั้นมิได้อ่อนแอ

ท่าทางว่าสองแม่ลูกนี่น่าจะผ่านความเจ็บปวดมาอย่างแสนสาหัสสินะ ถึงได้แข็งแกร่งกันขนาดนี้

“ข้าพอจะรู้จักร้านขายผ้าไหมที่ราคาไม่แพง หากเคาน์เตสไม่รังเกียจข้าจะพาท่านไปชม..”

ฮันน่ายกยิ้ม

“ข้าชื่อฮันน่าค่ะ ดูจากที่เบลเรียกท่านว่าท่านลุงหมายความว่านางคงจะไว้วางใจในตัวท่านเจคอประดับหนึ่ง ท่านเรียกข้าว่าฮันน่าเถอะค่ะ เมบิลไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดที่ท่านจะต้องเรียกข้าว่าเคาน์เตสหรอก ฟังดูห่างเหินเปล่าๆ”

“ได้ครับ..เช่นนั้นเราไปกันเลยไหม ฮันน่า”

“ด้วยความยินดีค่ะ”

เจคอปเดินนำฮันน่าออกมาเพื่อจะพาเธอไปขึ้นรถม้า..

การกระทำทุกอย่างของคนทั้งสอง…อยู่ในสายตาของเซ็ดดริกทั้งหมด เขายืนมองฮันน่าเดินเคียงคู่กับชายหน้าบากผู้นั้น เธอเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะงดงาม….

……

“มีหมอหลวงไปรักษาเบลล่าที่เคนเนดี้อย่างนั้นหรือ? รีบไปเชิญตัวหมอหลวงผู้นั้นมาพาข้าเดี๋ยวนี้!!!”

เซอร์เฮลการ์ดก้มหน้าลงก่อนจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องทำงานของเลโอเย็นเยียบจนอับบาสไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกไป เขาวางแก้วน้ำชาลงบนโต๊ะก่อนจะรีบเดินออกมา

“เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าอับบาส?”

แกรนด์ดัชเชสที่ได้ยินเลโอทำเสียงดัง กล่าวถามพ่อบ้านที่กำลังเดินมา

“เซอร์เฮลการ์ดรายงานเกี่ยวกับเลดี้เมบิลครับ..”

แกรนด์ดัชเชสถอนหายใจอย่างโล่งอก

“โล่งอกไปทีนึกว่ามีเรื่องอะไรร้ายแรง”

“ท่านหญิงมั่นใจแล้วใช่ไหมครับ ว่าเลดี้เมบิลคือสตรีที่ท่านดยุคเลือก”

หญิงชราหัวเราะ

“ผิดแล้วอับบาส เลโอไม่ได้เลือกเบลล่าหรอก ดูท่าทางกระสับกระส่ายเช่นนั้นข้าก็รู้ได้เลยว่าแม่หนูเบลล่าจะต้องอยู่กับชายอื่นเป็นแน่ ดีเหมือนกันให้เจ้าตัวแสบนั่นรู้จักเจ็บปวดกับความรักซะบ้าง”

พ่อบ้านขมวดคิ้ว

“ท่านดยุคไม่ได้เลือกเลดี้เมบิล แต่ท่านดยุคกำลังรอให้เลดี้เมบิลมาเลือกท่านใช่ไหมครับ?”

“คนอย่างเลโอ เขาอดทนกับอะไรไม่เป็นหรอก…ข้าว่าอีกไม่นานเขาจะต้องทำอะไรสักอย่างกับเคนเนดี้ พอรู้เช่นนี้เรื่องไฟไหม้ที่กาสิโนก็คงหนีไม่พ้นฝีมือของเคนเนดี้แน่นอน”

“อ่า..หนุ่มสาวสมัยนี้หยอกกันรุนแรงเหมือนกันนะครับ”

หญิงชราหัวเราะร่ากับคำกล่าวของอับบาส

“แล้วนั่นใครนั่งอยู่ที่ริมสระน้ำ..ไปดูหน่อยสิอับบาส”

พ่อบ้านวัยหกสิบปีพยายามเดินแบบที่เขาคิดว่ารวดเร็วที่สุดไปยังสระน้ำ เพราะชายที่ยืนอยู่ริมสระน้ำทำท่าราวกับว่าเขาจะกระโดดลงไป

“ให้ตายเถอะเซ็ดดริก!!! เหตุใดถึงมานั่งหมดอาลัยตายอยากเช่นนี้!!”

พอเซ็ดดริกเงยหน้าขึ้นมา พ่อบ้านก็ต้องตกใจอีกครั้ง

พระเจ้า!!! นั่นเซ็ดดริกร้องไห้งั้นรึ!!

หมอหลวงกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดเพื่อไปหาท่านดยุคโอเว่น

“รายงานอาการของเบลล่ามาอย่างละเอียด อย่าให้ขาดแม้แต่นิดเดียว!!”

หมอหลวงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดยุคโอเว่นนั้นขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมอยู่แล้ว หากว่าเขาพูดไม่ถูกใจอาจจะไร้ชีวิตที่จะกลับไปหาลูกและภรรยาได้ เขารีบหยิบสมุดจดประวัติการรักษาขึ้นมาอ่าน

“เลดี้เมบิล มีอาการเหนื่อยล้าครับ นางเป็นลมเพราะว่าร่างกายของนางถูกใช้งานอย่างหนัก…”

“ใช้งานหนักยังไง! ใครมันกล้าใช้เธอทำงาน!”

“คะ..คือว่าไม่ใช่ทำงานหนักครับ…”

“แล้วมันใช้งานหนักแบบไหนเล่า!”

เลโอถึงกับลุกขึ้นจากเก้าอี้เพราะเขารู้สึกโมโหกับท่าทีอึกอักของหมอหลวงผู้นี้ซะเหลือเกิน

“คือว่า..คะ..คือว่า..นะ..นาง…”

“หากเจ้ายังพูดติดอ่างอีกข้าจะตัดลิ้นเจ้าซะ!!!”

เลโอดึงดาบออกมาก่อนจะจ่อไปที่คอของหมอหลวง

“นางถูกร่วมรักเป็นเวลานานครับ นางกับท่านเคาน์เคนเนดี้ทำเรื่องอย่างว่ากันมากเกินไป!”

“เคร้ง!!!!!”

เสียงดาบหล่นลงที่พื้นดังสนั่น พร้อมกับใบหน้าที่ราวกับว่าสติของเลโอได้หลุดออกไปจากร่างแล้ว… เซอร์เฮลการ์ดรีบเข้ามาพาหมอหลวงออกไป พร้อมทั้งก้มเก็บดาบเอาไปไว้ที่เดิม…

เขาเหลือบมองท่านดยุคที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมอย่างเป็นห่วง

“จะรับไวน์สักแก้วไหมครับ?”

“เฮลการ์ด…ไปเผาเคนเนดี้”

“อะไรนะครับ?”

“ข้าบอกให้เจ้าไปเผาเคนเนดี้ซะ!!”

…………

กว่าเบลล่าจะตื่นก็คือเช้าวันรุ่นขึ้น เธอลุกขึ้นมาก็พบว่าท่านเคานมานอนอยู่ข้างๆ เบลล่าจะเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา ทว่าเธอก็ต้องชะงักเมื่อก้าวขาลงจากเตียง

เจ็บ!!

ความเจ็บปวดที่จุดกึ่งกลางโจมตีเธอทันทีที่เธอเดินลงจากเตียง เบลล่ามองไปที่ท่านเคาน์อย่างโกรธแค้น!! โคลด์รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาราวกับจะฆ่าเขา นี่แสดงว่าเบลล่าตื่นแล้วแน่นอน เขาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ

“ตื่นแล้วงั้นเหรอ?”

เบลล่าเลือกที่จะไม่ตอบเขา เธอลุกขึ้นเพื่อเดินไปที่ห้องน้ำอีกครั้ง โคลด์รีบเดินเข้าไปหาเบลล่าก่อนที่เขาจะช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้ม

“ข้าเป็นคนทำให้เจ้าใช้ชีวิตลำบาก ให้โอกาสข้ารับผิดชอบหน่อยน่า วันนี้จะโกรธหรือไม่พูดกับข้าก็ได้แต่ต้องยอมให้ข้าดูแลเจ้า ตกลงไหม?”

เบลล่าไม่ได้ตอบอะไรเขา….แต่คำพูดของเขา..มันกำลังเข้าไปสั่นคลอนหัวใจของเธอช้าๆ

คิร่ามองหน้าท่านพี่ของเธอที่เอาแต่ตักอาหารใส่จานเบลแบบไม่หยุดไม่หย่อน ส่วนเบลก็มองไปทางอื่นบ้าง กินน้ำบ้างแต่ไม่ยอมพูดกับท่านพี่เลย

คิร่ายกยิ้มจางๆ…นี่มันก็ น่ารักดีแฮะ ท่านพี่และเบล ในมุมที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

โคลด์อุ้มเบลล่ามาส่งที่ห้องเรียนของคิร่าก่อนที่เขาจะเดินออกไป

“ให้ตายเถอะ..ข้าไม่คิดเลยว่าท่านพี่จะมุมนี้ด้วย…”

“เปิดหนังสือไปหน้าสามเถอะน่า…”

“ข้าไม่มีอารมณ์จะเรียนแล้ววันนี้ ขอคุยกับเจ้าก่อน ท่านพี่ขอเจ้าแต่งงานรึยัง?”

เบลล่าส่ายหน้าเบาๆ คิร่ารีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ข้าจะไปคุยกับท่านพี่ให้เอง”

เบลล่ารีบคว้ามือของคิร่าเอาไว้

“ไม่ใช่แบบนั้นคิร่า ข้ายังไม่อยากแต่งงานตอนนี้..”

“จะไม่แต่งได้ยังไงกัน ท่านพี่ล่วงเกินเจ้าไปแล้ว!! ข้าไม่ยอมหรอกนะ!!”

“คิร่า ข้าในตอนนี้ไม่คู่ควรกับท่านเคาน์หรอก อีกอย่างเรื่องราวที่มันเกินเลยมานี้บางทีมันอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของข้าและท่านเคาน์ ข้าอยากจะแต่งงานในตอนที่ข้าพร้อมทุกอย่าง ระหว่างนี้เราทั้งสองคนจะได้ใช้เวลาทบทวนความรู้สึกที่มีต่อกันไปด้วย…”

“ให้ตาย…ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่ข้าเคารพการตัดสินใจของเจ้านะ “

เบลล่ายกยิ้ม

“ขอบคุณมากๆ”

เธอสอนคิร่าอย่างหนัก ในสองวันที่เหลือ เพราะถือเป็นการชดเชยวันแรกที่ขาดเรียน เย็นวันนี้เธอมารอรับเงินเดือนกับท่านเคาน์เพราะวันนี้เธอต้องกลับบ้าน

“นี่เป็นเงินเดือนของเจ้า ข้าได้สั่งกัสปาไปฝากใส่บัญชีของเจ้าแล้ว”

เบลล่าหยิบกระดาษมาดูก็พบว่าเงินสามล้านถูกฝากไปที่บัญชีของเธอ

“ท่านเคาน์ นี่มันมากไปค่ะ!!”

ปกติค่าสอนพิเศษจะอยู่ที่ หลักพันเท่านั้น สามล้านนี่มันเยอะเกินไปมากทีเดียว!!

“ถือว่าเป็นค่าดูแลที่ข้าควรจะให้เจ้า…เบลข้าเป็นคนมีความรับผิดชอบมากนะ ถึงทางกฎหมายเจ้าจะยังไม่ใช่ภรรยาของข้า แต่ในทางปฏิบัติเจ้าถือเป็นภรรยาของข้าแล้ว สามีที่ดีก็ควรดูแลภรรยาสิ”

“ถึงอย่างนั้น….”

“หากคิดว่ามันมากไป ก็ตอบแทนข้าด้วยการอยู่ที่นี่อีกสักคืนสิ…”

“ไม่มีทาง!..ขอบคุณสำหรับค่าจ้างค่ะ ข้าขอตัวก่อน..”

“กล่าวปฏิเสธทันทีเช่นนี้ ใจร้ายจังน้า~”

เบลล่ารีบเดินออกมาโดยไม่สนใจเสียงตัดพ้อของโคลด์เลย…

สามล้านเหรียญทอง..เขาจะให้ด้วยเหตุผลอะไรก็ช่างแต่ก็ถือว่าเขาให้มาแล้ว อ่า..ความฝันของเธออยู่อีกไม่ไกลแล้วสินะ อีกเพียงแค่หนึ่งล้านเก้าแสนเหรียญเท่านั้น!!

หากเธอบอกคนอื่นว่าเธอมีความฝันเอาไว้ว่าจะซื้อที่ดินบนภูเขาเออเกรย์ด้วยเงินสามสิบล้านเหรียญคนที่ได้ยินก็คงจะหัวเราะ…

เงินสามสิบล้านสามารถซึ่งที่ดินในเมือง ทำโรงแรมหรือว่าร้านอาหารขนาดใหญ่ได้สบายเลย แต่เธอเลือกจะเอาไปซื้อที่บนภูเขาเช่นนั้น…อาจจะดูเหมือนคนโง่อยู่บ้าง

เบลล่าไม่เคยบอกใครถึงที่ดินบนภูเขาเออเกรย์…เพราะเธอกลัวว่ามันจะมีคนล่วงรู้ถึงความลับว่าที่นั่นคือภูเขาที่มีแต่เพชรเต็มไปหมด…

รออีกหน่อยนะเพชรจ๋า พี่สาวคนนี้จะไปครอบครองเจ้าเอง!!!