29.คิดไปเอง

เลโอมองหน้าของเบลล่านิ่งๆ เขายกมือขึ้นจับเส้นผมที่นุ่มสลวยของเธอเบาๆ

“ผิดแล้ว ข้ามิใช่คนที่อ่อนโยนด้วยนิสัยของข้าแล้ว ความอ่อนโยนนั้นเป็นเพียงสิ่งที่ฉาบเอาไว้ที่เปลือกนอกเท่านั้น..”

เบลล่ายกยิ้ม เธอยกมือขึ้นมาโอบกอดเขา

“ท่านจะบอกว่าความอ่อนโยนของท่าน เอาไว้ใช้ล่อลวงข้างั้นหรือคะ?”

เขาก้มหน้าลงจูบที่เส้นผมของเธอ

“แล้วหากว่าเป็นเช่นนั้น เจ้าจะรับได้รึเปล่า? หากว่าในครั้งต่อไปข้าไม่คิดจะอ่อนโยนอีกแล้ว?”

ใบหน้าที่งดงามของเบลล่านั้นขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ เพราะเธอรู้ว่าสิ่งที่เลโอกำลังพูดถึงนั้น มันหมายถึงอะไร

“มันอาจจะแย่สักหน่อยที่ท่านไม่คิดจะอ่อนโยน แต่หากว่านั้นคือความต้องการของท่าน และมันจะทำให้ข้าได้รู้จักอีกด้านที่ท่านซ่อนเอาไว้ข้าก็…ไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องทนรับมัน”

“เบล ข้ามิใช่คนใจกว้าง เจ้ารู้นิสัยของข้าดีกว่าใคร ที่ข้ายอมทำเป็นมองไม่เห็นเรื่องเคาน์ทั้งสองคนเพราะข้าเชื่อมั่นในตัวของเจ้า ข้าหวังอย่างยิ่งว่าจะไม่มีใครมายุ่มย่ามกับเจ้าอีกแล้ว”

น้ำเสียงที่เจือปนไปด้วยความโกรธของเขา มันทำให้เบลล่ารู้สึกสุขใจ

เช่นนั้นในครั้งนี้ เธอควรจะตอบแทนความใจกว้างของเขาสักหน่อย

เบลล่ายกมือขึ้นมาโอบคอของเลโอเอาไว้ ก่อนที่เธอจะเริ่มจุมพิตเขาก่อน เลโอมองเธอด้วยสายตาที่ตื่นเต้นและนึกสนุก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาถูกใจการเริ่มก่อนของเธอแค่ไหน

“เบล นี่บนโซฟา เราควรจะไปที่เตียง…”

เบลล่าถอดกางเกงของเขาออก เธอเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองใบหน้าของเลโออย่างเย้ายวน

“วันนี้ข้าคิดว่าเตียงมันกว้างเกินไป ข้าอยากสัมผัสท่านตรงนี้…”

เลโอแสยะยิ้มขึ้นมา

อ่า..นี่คือเบลล่าในมุมที่เขาไม่รู้จักสินะ

เขาทำความเข้าใจได้ไม่ยาก ว่าเธอจะแสดงด้านที่เขาไม่รู้จักออกมาในตอนที่เขานั้นเชื่อฟังและยอมเธอ…

เช่นนั้นเขาควรจะเชื่อฟังเธอไปตลอดเลยใช่ไหม?

……..

อาเชอร์กระชับเสื้อคลุมนักบวชของเขาแน่น เพราะเขากำลังจะเดินเข้าไปในพระราชวังเพื่อทำพิธีประสาทพรให้กับองค์หญิงที่เกิดจากพระสนมเนเดียร์

และวันนี้เขาก็เห็นในภาพนิมิต ว่าเขาจะได้พบเจอกับโจลี่ สตรีผู้นั้นมีใบหน้าที่งดงามและอ่อนหวาน แต่ในความคิดของอาเชอร์ เขาชอบสตรีที่งดงามและดูฉลาดแถมยังแกมโกงหน่อยๆ อย่างเบลล่ามากกว่า

แต่สตรีผู้นั้นมีคนรักที่ดูจะน่ากลัว อาเชอร์คิดว่าเขาสู้บรรดาสามีทั้งหลายของเบลล่าไม่ได้แน่

เขาจึงไม่คิดเอาชีวิตไปเสี่ยงกับความรักที่ดูท่าทางว่าจะมีจุดจบคือความตายแน่นอน !!

เพราะฉะนั้นในตอนนี้ก็ควรจะทำตามพรหมลิขิตในชีวิตเขาเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

“โอเว่นมิใช่ตระกูลที่จะทำตามราชโองการโดยง่าย…”

“มีผู้ใดที่กล้าขัดคำสั่งของพระองค์ด้วยหรือเพคะ?”

เสียงหัวเราะขององค์จักรพรรดิดังขึ้น

“คนอื่นข้าไม่รู้ แต่หากว่าเป็นเจ้าตัวแสบเลโอแล้วละก็ เขารู้ว่าข้าจะไม่ทำอะไรเขายังไงล่ะ!!”

ใบหน้าที่งดงามของโจลี่นั้นฉายแววไม่พอใจ

“บุรุษในราชอาณาจักรมากมาย เหตุใดถึงไปรักคนบ้าเช่นเลโอ”

โจลี่คือเด็กหญิงที่เมเบโล่รับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม แกรนด์ดัชเชสเมเบโล่นั้นสนิทกับองค์จักรพรรดิมาก ถือเป็นพระสหายกันเลยก็ว่าได้

ทุกครั้งที่แกรนด์ดัชเชสมาที่พระราชวังก็จะพาโจลี่มาด้วย ทำให้องค์จักรพรรดิเอ็นดูและสนิทสนมกับดรุณีน้อยผู้นี้

“ก็ท่านดยุคเท่มากนี่คะ !!”

องค์จักรพรรดิยกยิ้ม

“ความรักของเด็กสาวนี่ดูจะมีพลังล้นเหลือเลยนะ ฮะ ฮ่า!!”

อาเชอร์ยกมือขึ้นมาประสาทพรให้องค์หญิงน้อยโดยที่เขาได้ยินเสียงขององค์จักรพรรดิพูดคุยกับโจลี่อย่างชัดเจน

อาเชอร์เงยหน้าขึ้นมาก็สบสายตากับโจลี่โดยบังเอิญ เขาส่งยิ้มที่ดูมีมารยาทให้กับสตรีที่งดงามผู้นั้น

โจลี่มองเขาอยู่ เธอยังคงจับจ้องที่ใบหน้าของเขาด้วยความสงสัย

นี่มันจังหวะตกหลุมรักชัดๆ สตรีผู้นั้นกำลังตกหลุมรักเขาอยู่!!

อาเชอร์ยกยิ้ม พร้อมทั้งส่งสายตาไปให้โจลี่อีกครั้ง

โจลี่ขมวดคิ้ว ก่อนที่เธอจะหันไปคุยกับองค์จักรพรรดิต่อ

“ถึงยังไงพระองค์ก็ต้องทำให้ท่านดยุคแต่งงานกับหลานให้ได้นะเพคะ…”

“โจลี่ ชายหนุ่มที่หล่อเหลาและดีพร้อมรอบๆ ตัวของเจ้ายังมีอีกมาก ลองมองหาคนอื่นดูก่อนเถิด การแต่งงานถ้าหากว่าต้องเริ่มจากการบังคับ เจ้าก็จะต้องบังคับเขาไปตลอด มันไม่มีทางที่จะเป็นความรักขึ้นมาได้หรอกนะ…”

โจลี่ถอนหายใจ ก็เธอรักท่านดยุคไปหมดหัวใจแล้ว จะไปรักใครได้อีก!

เธอละสายตาจากใบหน้าขององค์จักรพรรดิไปมองทางอื่น ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอก็คงจะเป็นนักบุญผู้หนึ่งที่กำลังขยิบตาให้เธอ…

หน้าตาของเขาก็จัดว่าอยู่ในขั้นที่หล่อเหลา แต่เขาทำตัวแปลกไปสักหน่อย!

หลังเสร็จสิ้นพิธีเธอก็ลุกขึ้นเพื่อจะกลับไปยังคฤหาสน์เมเบโล่ ทว่านักบุญผู้นั้นก็เดินเข้ามาหาเธอ

“ข้ารู้ว่าเจ้าตกหลุมรักข้า แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้!!”

อาเชอร์กล่าวพร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองอย่างเขินอาย

“ใครจะไปตกหลุมรักท่านกัน ประสาท!!”

“ไม่เป็นไรหรอกเลดี้ ข้าเข้าใจถึงการเป็นเลดี้ชนชั้นสูง จังหวะที่เราสบตากันมันเป็นจังหวะตกหลุมรักชัดๆ”

โจลี่ขมวดคิ้วก่อนที่เธอจะรีบเดินให้ไวขึ้นเพราะเธอไม่อยากจะคุยกับนักบุญที่ดูแปลกประหลาดผู้นี้

“ข้าไม่ได้ตกหลุมรักท่าน ที่ข้ามองท่านตอนที่อยู่ในพิธี ก็เพราะข้าเห็นตาขยิบตารัวๆ มันดูน่าตลกท่านเข้าใจไหม? ข้ามองเพราะมันทุเรศดี ไม่ได้มองเพราะตกหลุมรักท่าน!!”

นี่เธอกล้าบอกว่า ท่าขยิบตาพิชิตใจหญิงของเขาทุเรศงั้นเรอะ!!

อาเชอร์ไม่ทันได้กล่าวคำใด โจลี่ก็ขึ้นรถม้าไปเสียแล้ว

“ข้าจะแนะนำอะไรให้นะ หากว่าท่านนักบุญชอบสตรีสักคนท่านแค่ทำหน้าตาเฉยๆ อยู่นิ่งๆ ก็พอ ไม่ต้องทำท่าขยิบตาและจะให้ดีไม่ต้องพูดคำใดออกมาเลยจะดีมาก!!”

อาเชอร์ถึงกับอ้าปากค้าง เขามองรถม้าที่เคลื่อนตัวไปด้วยความเดือดดาลในใจ!!

…..

สิ่งที่ทำให้เบลล่าอารมณ์ดีมากที่สุดในตอนนี้ก็คือเหมืองเพชรของเธอ!!

เธอกำลังเปิดดูรายละเอียดเกี่ยวกับผลประกอบการที่พ่อบ้านเซนเดอร์ จัดการเขียนรายงานมาให้

เลโอยกมือขึ้นมาเท้าคางมองรอยยิ้มที่แสนสุขของเบลล่า

“ข้าคิดว่าเจ้าควรจะซื้อคฤหาสน์ใหม่สักหลัง”

เลโอกล่าวพร้อมกับมองไปที่เบลล่า

“ข้าก็..คิดอยู่เหมือนกันค่ะ คงจะต้องซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่ๆ สักหลังเพราะต้องประกาศศักดาของเมบิลบ้าง!”

เขาก้มหน้าลงไปจูบที่หน้าผากของเบลล่าเบาๆ เลโอชอบที่เรานอนอ่านเอกสาร งานต่างๆ บนเตียง ร่างกายของเรายังคงแนบชิดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ท่ามกลางอากาศที่เหน็บหนาว เขายังคงเป็นไออุ่นให้เธอได้เป็นอย่างดี

“เจ้าไม่คิดจะไปเอาเมเบโล่คืนมางั้นหรือ?”

“….ไม่เลยค่ะ หากเกี่ยวกับเมเบโล่ในตอนนี้ข้าคิดเพียงแต่ว่าอยากจะทำลายที่นั่นให้ล่มสลายลงไป”

“เบล เมเบโล่นั้นคือตระกูลที่เก่าแก่และมีอำนาจมาอย่างยาวนาน ข้าพูดได้เลยว่าการจะทำให้เมเบโล่ล่มสลายนั้นดูจะเป็นไปได้ยาก…”

“ข้าไม่ชอบที่แกรนด์ดัชเชสมาดูถูกท่านแม่ของข้า….”

“หากสตรีผู้นั้นดูถูก เจ้าก็แค่พาแม่เจ้าขึ้นไปให้สูงเทียบเคียงหรือว่าสูงกว่าเมเบโล่ซะก็สิ้นเรื่อง”

เธอวางกระดาษเหล่านั้นลงบนเตียงแล้วโอบกอดเลโอเอาไว้ เบลล่าหลับตาลงช้าๆ ราวกับว่าเธอกำลังต้องการคำปลอบโยนของเขา

“การแต่งงานเป็นดัชเชสของโอเว่นก็ถือเป็นการป้องกันไม่ให้เมเบโล่มาดูถูกได้..ข้าก็แค่อยากจะฝากไว้ให้คิด”

เบลล่าหัวเราะร่า

“….อ่า ข้าควรจะเก็บข้อเสนอที่น่าสนใจนี่ไปคิดให้ดีเสียแล้ว”

เลโอยกยิ้มเขาโอบกอดเบลล่าเอาไว้แน่น ก่อนจะหลับตาลงเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทรา

…….

“ราชโองการงั้นรึ เจ้าฟังมาผิดรึเปล่า!!”

ซี่โน่วางแก้วเหล้าลง เขากล่าวถามลูกน้องของเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าสตรีที่เขารัก สตรีที่งดงามและดีพร้อม จะต้องไปอยู่กับไอ้คนสารเลวอย่างดยุคโอเว่น

ไม่ได้ ไม่ได้! ไม่ได้!!

เขาไม่อาจปล่อยโจลี่ไปได้จริงๆ เขาหลงรักเธอไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าจะหายใจต่อไปได้ยังไงหากว่าไม่มีเธอ หากว่าเธอไปแต่งงานกับคนอื่น

เธอเอง…ก็รักเขาเช่นกันไม่ใช่รึไง!!

เราต่างก็รักกัน…เช่นนั้นเขาควรจะพาเธอหนีสิ

เราจะหนีไปสร้างครอบครัว และอยู่ด้วยกัน…

“เจ้าคือซี่โน่ แลนเดอร์ใช่รึเปล่า?”

ซี่โน่เงยหน้าขึ้นมองข้างบนก็เห็นใบหน้าของสตรีที่แลดูงดงามและสูงส่ง เสื้อผ้าและเครื่องประดับที่เธอสวมใส่บ่งบอกได้ดีว่าเธอนั้นคือชนชั้นสูงที่แสนจะร่ำรวย

“ข้าเคาน์เตสริชแมน ยินดีที่ได้พบ เจ้าสนใจจะทำงานให้ข้ารึเปล่า?”