30.พยายามอย่างหนัก

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา เบลล่ายกมือขึ้นมาเพื่อสัมผัสหิมะที่หนาวเย็นนั้น

เธอยืนอยู่บนถนนในเมือง วันนี้อากาศค่อนข้างจะหนาวเย็นเป็นพิเศษ ท่านลุงเจคอปบอกเอาไว้ก่อนที่เธอจะออกมาจากคฤหาสน์แล้วว่าให้นั่งรถม้า

แต่เธอเลือกที่จะเดินมาเอง คฤหาสน์เคนเนดี้มิได้ไกลมากนัก อีกทั้งวันนี้เบลล่าก็รู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เธอมองที่แหวนเพชรบนนิ้ว…

เธอยังจำได้ดีถึงในคราวที่ได้ส่วนแบ่งจากท่านลุงเจคอป เมื่อตอนที่เธอบอกที่ซ่อนของเพชรเม็ดใหญ่ ท่านลุงขายได้ห้าสิบล้าน ส่วนเธอได้ส่วนแบ่งมายี่สิบห้าล้าน

เบลล่าในตอนนั้นเธอสงสัยว่าใครเป็นคนซื้อเพชรนั้นไป…เธอพึ่งมารู้คำตอบก็ตอนที่เลโอส่งกล่องไม้ให้เธอ ด้านในกล่องนั้นบรรจุสร้อยเพชรขนาดใหญ่เอาไว้ และจี้ของสร้อยนั้นก็คือเพชรที่ราคาห้าสิบล้านเหรียญที่ท่านลุงเจคอปขายไป..

เบลล่ายกยิ้ม…

สุดท้ายเธอก็มิได้รับสร้องเพชรที่อลังการงานสร้างนั้นมา เพราะมันมีมูลค่ามากเกินไป แต่เลโอก็ยืนยันว่าเขาอยากจะมีสิ่งของแทนใจสักชิ้นให้เธอ เบลล่าก็เลยเลือกแหวนเพชรเม็ดเล็กนี้มา

ถึงเธอจะเป็นเจ้าของเหมืองเพชร แต่เพชรมากมายพวกนั้นมิสามารถเทียบกับแหวนวงนี้ได้เลย…

เบลล่ายกยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุข เธอเงยหน้ามองหิมะที่กำลังตกลงมา

“….ดูท่าทางว่าชีวิตของเจ้านั้นจะมีเรื่องดีๆ งั้นสินะ?”

เธอหันไปตามเสียงก็พบกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นของซีโน่…เบลล่าก้าวถอยหลังช้าๆ ในขณะที่ใบหน้าของเธอยังคงยิ้มแย้ม

“ท่านพี่ดูแปลกไปจากเดิมเยอะเลยนะคะ?”

“เจ้าเองก็ดูมีความสุขมากกว่าเดิม…มากจนน่าอิจฉา!”

ไร้ความหวาดกลัวบนใบหน้าที่งดงามของเธอ เบลล่าถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

เธอนึกเอาไว้แล้วว่ามันจะต้องมีสักวันที่ใครสักคนในแลนเดอร์จะมาวุ่นวายกับชีวิตของเธอ และเบลล่าก็ได้เตรียมการรับมือเรื่องพวกนี้เอาไว้แล้ว…

“ข้ามีความสุข แล้วอย่างไร? ในเมื่อข้ามิใช่แลนเดอร์แล้ว!!”

“เจ้าวางแผนให้โสเภณีผู้นั้นมาแต่งงานกับท่านพ่อ ทุกอย่างมันเป็นแผนการที่แสนต่ำทรามของเจ้า!!”

เบลล่ายกยิ้มขึ้นมา

“ท่านพี่จะมาโวยวายตอนนี้ให้มันได้อะไรขึ้นมางั้นหรือคะ จะใช่แผนการของข้าหรือไม่มันก็ไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้อยู่แล้ว ข้ามิใช่แลนเดอร์ และข้ากับท่านแม่ก็ไม่คิดกลับไปให้พวกท่านใช้งานอีกแล้ว!!”

ซีโน่กำมือแน่น!!

“แสดงว่าเรื่องราวทั้งหมด มันเป็นแผนการของเจ้ามาตลอดงั้นจริงๆ สินะ!! เสียแรงที่ข้าและท่านแม่ช่วยกันเลี้ยงดูเจ้าเป็นอย่างดี”

เดี๋ยวนะ ไอ้เวรนี่พูดเรื่องอะไร เลี้ยงดูอย่างดีงั้นเรอะ!!

“ที่ไม่ให้ข้าทำงานหนัก ก็เพราะพวกท่านคิดจะขายข้าไปเป็นนางบำเรอของเคาน์ริชแมนไม่ใช่รึไง!! เลี้ยงอย่างดีงั้นหรือ กล้าพูดออกมาได้ยังไงกัน ข้าทนอยู่ที่นั่น..ท่านแม่ของข้าต้องทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูท่านพี่กับแม่รอง และท่านพ่อสารเลวนั่น!!”

“แล้วยังไง ที่แม่เจ้าต้องทำงานหาเลี้ยงพวกเราก็เพราะความโง่ของแม่เจ้าเองไม่ใช่เรอะ!! เป็นเลดี้สูงส่งที่บูชาความรักเหอะ! ว่าแต่เจ้าเถอะ ระวังตัวเองไว้ให้ดี อย่าโง่ซ้ำซากเหมือนแม่เจ้าก็แล้วกัน”

เบลล่ากำมือแน่น กับคนผู้นี้ บางทีสันติก็มิใช่ทางออกสินะ..

“ข้ากำลังจะไปที่คฤหาสน์ริชแมน…บางทีในอนาคตเราอาจจะต้องเจอหน้ากันบ่อยขึ้น…หรืออาจจะไม่เจอหน้ากันเลยเพราะเจ้าอาจจะหายตัวไปก่อน!”

เบลล่ายกยิ้ม เป็นยิ้มที่เธอตั้งใจปั้นมันขึ้นมาให้งดงามที่สุด…

“หวังเช่นนั้นเหมือนกันค่ะ เราอาจจะไม่ต้องเจอกัน เพราะท่านพี่คงจะหายตัวไปเช่นกัน แต่หากท่านพี่จะหายตัวไป ข้าจะพาแม่รองของท่านไปด้วย…เพราะข้ากลัวว่าท่านพี่จะเหงา….”

“ข้ามาเตือนเจ้าก็เพราะยังเห็นแก่ที่เราเป็นพี่น้อง!!”

“มาขู่ฆ่าข้าแล้วยังมาลำเลิกบุญคุณ แบบนี้ยังสามารถเรียกว่าพี่น้องงั้นหรือคะ น่าขำเกินไปแล้ว”

เบลล่ายกมือขึ้นมาปิดปากก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมา

“ข้าจะถือว่าวันนี้ เจ้าได้ตัดขาดความเป็นพี่น้องกับข้าไปแล้ว!! เช่นนั้นต่อไปนี้ข้าก็จะไม่เห็นเจ้าเป็นน้องเช่นกัน!!”

เบลล่าปรายตามองซีโน่

“ผิดแล้วค่ะ ข้าไม่คิดว่าคนสารเลวเช่นท่าน เป็นพี่มาโดยตลอด…จะดีมากหากเจ้าไม่เรียกชื่อข้าราวกับว่าเราสนิทสนมกัน…”

ซีโน่แสยะยิ้ม

“ข้าขอกล่าวคำสาบานเอาไว้เลยว่าจะกระชากเจ้าลงมาจากหอคอยที่สูงส่งนั่นให้ได้..ด้วยมือของข้าคนนี้!!”

…….

การเจอซีโน่ทำให้วันดีๆ ของเบลล่าถูกทำลายลงไปทันที เธอถอนหายใจก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม นี่เธอกลายเป็นคนขี้เมาไปแล้วแน่เลย!!

แต่ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าทุกครั้งที่ได้จับแก้วขึ้นมาดื่มมันทำให้เรื่องที่กำลังเป็นปัญหาในหัวได้ผ่อนคลายลงไปบ้าง

เธออยู่ที่คฤหาสน์เคนเนดี้ ตอนนี้กำลังรอคิร่าเรียนกับบารอนเนสจบ จะได้พูดคุยเรื่องราวต่างๆ ที่อัดอั้นอยู่ในใจ..

โคลด์เปิดประตูเข้ามา เขานั่งลงตรงข้ามเบลล่าก่อนจะมองเธออย่างเป็นห่วง

“ข้าพึ่งเคยเห็นเจ้าดื่มเหล้าตอนกลางวัน?”

“คงจะเพราะช่วงนี้มีเรื่องราวให้คิดมากกว่าเดิม….”

โคลด์ยังคงส่งยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนเช่นเคย

“ว่าแต่ท่านเคาน์จะทำยังไงคะ? เรื่องของคิร่าและเคาน์เตสริชแมน…”

โคลด์ถอนหายใจก่อนที่เขาจะแย่งแก้วเหล้าในมือของเธอไปดื่ม

“ทำได้เพียงตั้งรับเท่านั้น ข้าไม่คิดจะทำลายใครก่อน…”

“เรื่องบารอนเนสเอเลเกอร์? …”

“เบล เรื่องบารอนเนสข้ามองดูห่างๆ แต่สิ่งที่นางทำมากที่สุดก็คือจิกกัดคิร่าด้วยคำพูด ข้าเองก็ไม่พอใจมากๆ แต่นี่คือก้าวที่ยิ่งใหญ่ที่จะทำให้นางแข็งแกร่งขึ้น หากว่านางสามารถผ่านมันไปได้ด้วยตัวของนางเอง”

เบลล่ารู้สึกชื่นชมสองพี่น้องเคนเนดี้มากนะ คนน้องก็ทำเพื่อพี่ชายขนาดที่ยอมทิ้งชีวิตอิสระเสรี เข้าไปแต่งงานในพระราชวัง เธอรู้ดีว่าคิร่าต้องการปกป้องโคลด์จากชนชั้นสูงที่คอยแต่จะดูถูกเคนเนดี้

ส่วนโคลด์เองก็กำลังปกป้องคิร่าจากภัยอันตรายในเงามืดอย่างหนัก เธอเชื่อเหลือเกินว่าไม่ได้มีเพียงเคาน์เตสริชแมนเท่านั้นที่ต้องการทำลายเคนเนดี้ ตำแหน่งจักรพรรดินี ไม่มีตระกูลชนชั้นสูงตระกูลไหนที่ไม่อยากได้ ทุกคนล้วนแล้วแต่ต้องการอำนาจด้วยกันทั้งนั้น

“ข้าเอง ก็ยินดีจะปกป้องนางเช่นกันค่ะ จะคิดว่าข้ากำลังสำนึกผิดเรื่องดยุคแม็คซิมัสอยู่ก็ได้…”

เบลล่าส่งยิ้มให้โคลด์

“นั่นไม่ใช่ความผิดของเจ้าแม้แต่น้อย เป็นความผิดของข้าที่ให้นางเดินเส้นทางนั้นเอง ข้าคิดว่าหากนางได้อยู่ในแม็คซิมัสนางจะปลอดภัยภายใต้อำนาจที่มากล้นของท่านดยุค แต่ไม่เลย…”

เธอยกขวดเหล้าขึ้นมากรอกใส่ปาก…

“หากจะนับกันจริงๆ เราต่างก็ทำผิดต่อนาง มาช่วยกันเป็นโล่ป้องกันให้นางเถอะค่ะ”

โคลด์ส่งยิ้มให้เบลล่า

“คงจะดีหากเจ้ายอมมากอดข้า เหมือนที่กอดท่านดยุคโอเว่น”

เธอหัวเราะเบาๆ

“ความสัมพันธ์ที่แสนจะยุ่งเหยิงนี้ ให้เวลาข้าหน่อยเถอะค่ะ เอาไว้คิร่าได้ขึ้นเป็นจักรพรรดินีเมื่อไหร่ เราค่อยมาคุยกันเรื่องนี้”

“อ่า..เหตุใดถึงจะต้องรอนานเช่นนั้น”

โคลด์ทำท่าจะลุกขึ้นมาหาเบลล่า

“หากท่านเคาน์จะมาเก็บมัดจำกับข้าอีก ข้าจะไม่พูดกับท่านไปสักพักนะคะ”

ทำไม…ถึงรู้ทันกันนะ!!

“ข้าเจอกับพี่ชายตอนที่เดินทางมาที่นี่ เขาน่าจะทำงานให้เคาน์เตสริชแมน เขาไม่ใช่คนที่น่ากลัวแต่ทว่าก็ประมาทไม่ได้ ข้าอยากให้ท่านเพิ่มคนคุ้มกันคิร่าหน่อย…”

โคลด์พยักหน้า

“ข้าจะส่งคนไปคุ้มกันเจ้าด้วย…”

“ขอบคุณค่ะ แต่รอบๆ ตัวของข้ามีคนของกิลข้อมูลแฝงตัวอยู่แล้ว คงจะไม่ต้องรบกวนท่าน”

โคลด์หน้ามุ่ย

“ยังดีที่เป็นคนของกิลข้อมูล เพราะหากว่าเจ้าบอกว่าเป็นคนของโอเว่นละก็ หัวใจของข้ามันอาจจะเจ็บปวดจนเกินกว่าจะรับไหว!!”

เบลล่าไม่ได้กล่าวคำใดออกมา เธอเพียงมองไปที่ด้านนอกหน้าต่างเพื่อดูหิมะที่กำลังโปรยลงมาเท่านั้น

“เบล!! คิดถึงจังเลย!!”

คิร่าวิ่งเข้ามาหาเธอก่อนจะกางแขนเพื่อโอบกอดเบลล่าเอาไว้

“เรียนเหนื่อยไหม?”

คิร่าพยักหน้า

“มันค่อนข้างจะเหนื่อย ข้าพึ่งรู้สึกเหนื่อยล้ากับการเรียนเป็นครั้งแรก”

เบลล่ายกมือขึ้นมาลูบผมของคิร่า

“คิร่า นี่คือก้าวสุดท้ายของเจ้า หากเจ้าสามารถผ่านมันไปได้ จะไม่มีใครที่สามารถดูหมิ่นเคนเนดี้และท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าได้อีก ทุกคนจะเทิดทูนเคนเนดี้ เพราะตระกลูนี้ได้ให้กำเนิดจักรพรรดินีที่งดงามและเพียบพร้อม…บารอนเนสเอเลเกอร์ถึงจะเป็นคนต่ำช้า แต่นางถูกส่งมาจากพระราชวัง นางกำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะทำลายเจ้า การฆ่าสตรีแก่ผู้นี้เป็นเรื่องง่ายด่ายเพียงกวัดแกว่งดาบ แต่ทุกอย่างที่เราสร้างมามันจะพังทลายลงทั้งหมด และคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ก็จะหัวเราะเยาะ เพราะนางสามารถทำลายเจ้าได้สำเร็จ ที่กล่าวมายืดยาวนี้ ข้าเพียงแต่จะบอกเจ้าว่า อย่ายอมแพ้….”

เบลล่ายกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่หางตาของคิร่า…

“ข้า…กำลังพยายาม…พยายามอย่างหนักที่จะเอาชนะคนพวกนั้น จะไม่มีใครมาทำลายข้าและเคนเนดี้ได้!!”

เบลล่ายกยิ้มก่อนจะพยักหน้าให้คิร่า

“วางใจ เจ้าไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง…”