31.พยายามมามากพอแล้ว

เวลาล่วงเลยมาสองเดือน ด้านนอกหน้าต่างมีพายุหิมะกำลังตกอย่างหนัก…

เบลล่าคิดว่าตอนนี้ชีวิตของเธอก็เหมือนกับพวกต้นไม้เหล่านั้นสินะ!! ต้องทนพายุหิมะที่กำลังพัดโหมกระหน่ำ

เธออยู่ที่คฤหาสน์เมบิลหลังใหม่ คฤหาสน์สีเขียวอ่อนขนาดสามสิบห้อง..ถึงจะมิได้ใหญ่เท่ากับโอเว่นหรือเคนเนดี้ (กับริชแมนอย่าหาเอาไปเทียบ)

แต่นี่ก็คือความพึงพอใจของเบลล่าแล้ว ที่ร้านตัดชุดของท่านแม่ก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก มากจนเบลล่ารู้สึกว่าเธอกลัว

พายุจะพัดโหมกระหน่ำก็ต่อเมื่อคลื่นลมในทะเลสงบ และตอนนี้มันก็ราวกับว่าจะเป็นเช่นนั้น เพราะแกรนด์ดัชเชสเมเบโล่มีความเคลื่อนไหวแปลกๆ

ส่วนเรื่องสมรสพระราชทานนั้นมีอันต้องยกเลิกเพราะโจลี่ดันไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับอาเชอร์

เบลล่ายกยิ้ม นี่คงจะเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้เธอยิ้มได้

ทว่าพอปรายตาไปมองกระดาษกองเท่าภูเขาในห้องรอยยิ้มของเธอก็ค่อยๆ จางหายไป

เธอใช้เวลาสองเดือนเต็ม ในการหาแผนการที่จะทำให้มิลาด้าหย่า แต่สตรีผู้นี้ก็ไม่มีจุดอ่อนใดๆ เลย…

เธอถือครองทรัพย์สินของริชแมนเกือบจะทั้งหมด และมันถูกยักย้ายถ่ายเทเปลี่ยนชื่อไปในนามของแมรี่…

หากว่าเธอไม่รีบทำอะไรสักอย่าง ริชแมนจะล่มสลายลง

เรื่องเงินท่านเคาน์ริชแมนนั้นคงจะไม่ได้เป็นห่วง เพราะทรัพย์สินในนามเอเซล่าก็มากมายจนเกือบจะเท่าริชแมน แต่เขาไม่อาจที่จะทำใจดูความล่มสลายของริชแมนได้…

ความยากเย็นมันอยู่ตรงที่แผนของสตรีผู้นั้นเฟอร์เฟคไปหมด เป็นครั้งแรกที่เบลล่าเจอคนที่เธอไม่อาจเอาชนะได้

มิลาด้าถือเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งมากจริงๆ

“เบล ข้ามาเอาค่าจ้าง!!”

เบลล่ากลอกตามองด้านบนอย่างเบื่อหน่าย

“เหตุใดต้องมาเอาเอง..ปกติเจ้าจะส่งคนมา…”

อาเชอร์ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ก่อนที่เขาจะร้องไห้…

“อย่าบอกว่านางด่าเจ้าอีกแล้ว?”

“สตรีที่กำลังท้องอยู่ราวกับมีปีศาจมาสิงร่างเลยเบล!! โจลี่ด่าแถมยังทุบตีข้า! นางโทษว่าเป็นข้าที่ขืนใจนาง ทั้งๆ ที่คืนนั้นเราต่างก็ช่วยกันทำ!!”

เบลล่ายกมือขึ้นมานวดที่ขมับของตัวเอง ปัญหาในชีวิตของเธอมันก็มากพอแล้ว เหตุใดเธอยังต้องมารับฟังปัญหาในชีวิตของพระเอกอีกนะ

“นี่ค่าจ้างของเจ้า รีบกลับไปดูนางเถิด”

“ไม่ คืนนี้ข้าจะขอนอนที่นี่!!”

“ไม่ได้อาเชอร์ กลับไปหาโจลี่เดี๋ยวนี้!!”

เบลล่ากล่าวพร้อมกับชี้ไปที่ประตู

“…แม้แต่เจ้าก็ยังผลักไสข้า!!”

“ฟังนะอาเชอร์ เจ้าควรจะกลับบ้านไปปรับความเข้าใจกับนาง นางเคยเป็นสตรีที่งดงาม วันนี้กลับไม่เป็นเช่นเคยเพราะนางกำลังตั้งครรภ์ลูกของเจ้า จากที่เคยทานอาหารต่างๆ ได้ ในตอนนี้เพียงแค่เห็นนางก็รู้สึกอยากอาเจียน…”

“เหตุใดเจ้าถึงรู้เรื่องในบ้านข้าดีขนาดนี้!!”

เบลล่าถอนหายใจ

“ข้าก็เป็นสตรีเช่นกัน ทำไมข้าจะไม่รู้ห๊ะ!! หยุดทำตัวเป็นสามีห่วยแตกแล้วกลับไปง้อนางซะ!! ไอ้ทีตอนอยากได้นางมานี่หลอกล่อสารพัด แล้วพอได้นางมาแล้วเจ้ากล้าคิดจะทอดทิ้งนางงั้นเรอะ!!”

“อะ!!..โอ๊ย!! อย่าตีข้า!!”

เบลล่ายืนหายใจหอบเหนื่อย!! เพราะเธอกำลังทุบที่หลังของอาเชอร์อย่างแรง

ให้ตายเธอดันเอาความโกรธทั้งหมดไปลงที่อาเชอร์ซะได้!!!

อาเชอร์มองเบลล่าด้วยความรู้สึกผิด…

“ข้า..ขอโทษ!!”

“ไปขอโทษโจลี่นุ้น!!”

อาเชอร์ยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม…

“ชีวิตข้าหลังจากรับโจลี่มาอยู่มันมิได้สวยงามอย่างที่คิดเอาไว้ ใบหน้าของนางยังคงงดงามเช่นเดิม แต่นางกลับด่าทอข้าทุกวัน ข้ารู้ดีว่านางยังตัดใจจากท่านดยุคไม่ได้…”

เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา แล้วแย่งแก้วเหล้าในมือของอาเชอร์มาดื่ม

“ฟังนะอาเชอร์ หากว่าข้าเป็นนาง ข้าจะไม่แค่ด่าเจ้าแน่นอน แต่ข้าจะยกดาบขึ้นมาแทบไปที่ตัวเจ้าซ้ำๆ จนกว่าทุกส่วนของร่างกายเจ้าจะเต็มไปด้วยรูดาบของข้า!!”

“เจ้าก็…กล่าวเกินไป!”

“เจ้าไปล่อลวงนางตอนที่นางกำลังเมามายไร้สติ ถึงนางจะร่วมกันทำรักกับเจ้า แต่นางในตอนนั้นไม่มีสติ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่านั่นเป็นแผนการของเจ้าที่ให้คนมากมายในงานบุกเข้าไปในห้องที่เจ้ากับนางกำลัง…กัน ตอนที่สมองทึบๆ ของเจ้าคิดแผนการออกมาเจ้าเคยคิดถึงชื่อเสียง คิดถึงเกียรติของนางบ้างไหม? ตอนนี้กลับกลายเป็นนางมีชีวิตอยู่อย่างสตรีที่ไร้เกียรติ นางเคยเป็นถึงดรุณีน้อยที่องค์จักรพรรดิเอ็นดูนะ…ชนชั้นสูงมากมายต่างก็ต้องการนางไปเป็นลูกสะใภ้”

“ใครว่าข้าคิดเอง แผนการทั้งหมดดยุคโอเว่นเป็นคนคิดต่างหาก เจ้าควรจะไปด่าเขาแทนที่จะมาด่าข้า!!”

เบลล่าชะงัก เธอมองที่อาเชอร์อย่างตกใจ

“เขาไม่ได้บอกข้าด้วยซ้ำว่าจะพาคนมากมายเข้ามาในห้อง ข้าก็อายเป็นนะ ป่านนี้พวกชนชั้นสูงพวกนั้นเห็นก้นข้ากันหมดแล้ว!!”

เธอถึงกับอ้าปากค้างกับคำกล่าวของอาเชอร์

“แล้วเขาก็ไม่ได้บอกด้วยว่านางจะท้อง!! เพราะว่าข้าไม่ได้คิดจะแต่งงานกับโจลี่เป็นเรื่องเป็นราวเช่นนี้ ข้าเพียงอยากจะเอาชนะใบหน้าที่อวดดีของนางเท่านั้น นี่ต้องเป็นแผนตลบหลังของดยุคโอเว่นเป็นแน่ ข้าเพียงแค่ชมว่าเจ้างดงามต่อหน้าเขาครั้งเดียวเอง ชีวิตอันแสนสุขของข้าเลยต้องเป็นเช่นนี้!!”

เธอยกขวดเหล้าขึ้นมาดื่มอีกครั้ง ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนโซฟา

เธอควรจะต้องรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้กันฟะ!! แล้วหน้าของอาเชอร์ตอนนี้มันก็น่าตลกมาทีเดียว

แต่เธอจะหัวเราะออกมาตอนนี้ก็จะดูเป็นการทำร้ายจิตใจเขาเกินไป

“เหตุใดถึงได้ยกยิ้มเช่นนั้น!!”

“ฮะ..ฮ่า!!! อาเชอร์ข้าขอโทษ ฮะ!! ฮ่า!!”

…..

เอซมองหิมะที่กำลังตกลงมาผ่านหน้าต่างของรถม้า เขายกยิ้มขึ้นมาเพราะรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

เขากำลังนั่งรถม้าไปหาเบลล่า เพราะมีนัดกินข้าวกับเธอ

ตอนนี้บางอย่างก็เริ่มจะเข้าที่เข้าทางแล้ว เอซเองก็เริ่มจะเข้าใจตัวเองมากขึ้น

ริชแมน เป็นเพียงแค่ชื่อเท่านั้น ต่อริชแมนล่มสลายลงไป เขาก็ยังคงมีชีวิตอยู่

ทุกธุรกิจของเอเซล่าในตอนนี้ก็กำลังก้าวกระโดดอย่างมาก นั่นหมายถึงต่อให้ไม่มีริชแมน

เขาก็ยังคงมีเอเซล่าที่เขาสร้างเอาไว้…

แล้วเหตุใดจะต้องทนทุกข์กับสตรีผู้นั้นอีก…

เหตุใดจะต้องยึดติดกับความเจ็บปวดเหล่านั้น

เขาไม่ได้ยอมแพ้ต่อมิลาด้า แต่เขาเลือกจะหยุดเพราะเขาต้องการรักษาความสุขของตัวเองเอาไว้

และความสุขหนึ่งเดียวที่เขาค้นพบก็คือเบลล่า…

เขาตักเนื้อแกะใส่จานของเบลล่า พร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ

“หน้าของเจ้ากำลังแดง…”

“อ่า..นั่นเพราะว่าข้าดื่มเหล้ามา”

“แล้วเริ่มรู้สึกเมารึยัง อยากกลับเลยรึเปล่า?”

เบลล่าส่งยิ้มให้เขา

“น่าเสียใจที่ข้าต้องตอบว่าเหล้าเพียงหนึ่งขวดไม่มีความสามารถพอที่จะให้เบลล่าคนนี้เมา หากว่าข้าไม่เมา ท่านเคาน์ยังจะอยากไปส่งข้ารึเปล่าคะ?”

“เบล ข้าจัดการให้เซอร์โรเจอร์ไปฝากเงินให้เจ้าแล้ว สิบล้านตามที่ตกลงกันเอาไว้…”

“….แต่ว่างานของข้ายังไม่เสร็จ”

“ไม่แล้วเบล..ข้าจะยอมปล่อยให้ริชแมนล่มสลาย..”

วันนี้…มันจะมีเรื่องให้เธอตกใจเยอะเกินไปแล้ว!!

“ข้าไม่อยากให้ท่านยอมแพ้..”

“ข้ามิได้ยอมแพ้ แต่ข้าคิดว่าข้าเสียเวลามามากพอแล้ว กว่าสิบปีที่ข้าขึ้นเป็นผู้นำตระกลูริชแมน เด็กชายอายุสิบห้าที่ไร้เดียงสาต้องต่อสู้เพียงลำพัง..ข้าคิดว่าตัวเองสู้มาพอแล้ว ตอนนี้เอเซล่าก็กำลังไปด้วยดี ข้าจะปล่อยมือจากริชแมนแล้ว…เจ้าจะไปร่วมสร้างเอเซล่าด้วยกันกับข้าได้รึเปล่า…แต่เจ้าคงจะต้องคิดมากหน่อย เพราะเอเซล่านั้นไร้ยศถาบรรดาศักดิ์ เป็นเพียงตระกลูพ่อค้าเล็กๆ เท่านั้น”

“….หากว่าท่านตัดสินใจเช่นนั้น ข้าก็ยินดีด้วย ท่านจะได้ยิ้มออกมา ด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขจากหัวใจของท่าน”

“เช่นนั้นคืนนี้..อยู่กับข้าได้รึเปล่า?”

ให้ตายเถอะ!! เขาขอร้องเธอด้วยใบหน้าเช่นนั้นแล้วเธอจะกล่าวปฏิเสธออกไปได้ยังไง!!

เธอตั้งใจว่าวันนี้จะไปบ่นเลโอสักหน่อย ที่เขาวางแผนให้อาเชอร์ต้องรับผิดชอบโจลี่เช่นนั้น

แต่เธอก็ไม่อาจจะกล่าวปฏิเสธใบหน้าเช่นนี้ของท่านเคาน์ได้เลย!!

อ่า..ตอนนี้เธอคงจะเป็นพวกที่หลงใหลรูปลักษณ์ไปเรียบร้อยแล้วสินะ!

……

“มันออกจะแย่ไปสักหน่อยที่หัวใจของข้าในตอนนี้มันดันไม่เต้นแรงเมื่อยืนอยู่ข้างเจ้าแล้ว….”

“….พระองค์เป็นคนบังคับให้ข้าแต่งงานแล้วเหตุใดถึงได้มากล่าวเช่นนี้”

วัลโด้หลับตาลงก่อนจะถอนหายใจ

“เจ้ามันน่าเบื่อมากกว่าที่คิด..”

คิร่ากำมือแน่น เธออยากจะเดินไปตบหน้าเขาแรงสักที

“เช่นนั้นท่านก็ยกเลิกงานแต่งนี้ซะ!!”

“…ทุกอย่างถูกเตรียมการเอาไว้หมดแล้ว ไม่สามารถที่จะยกเลิก อีกอย่างอย่าลืมสิว่าการแต่งงานในครั้งนี้เคนเนดี้ได้ประโยชน์อย่างมาก…”

“องค์รัชทายาท โชคดีที่ท่านกล่าวคำที่ท่านคิดมาตั้งแต่เนิ่นๆ อย่างน้อยในตอนนี้ข้าก็ยังไม่ได้รักท่าน เช่นนั้นนับจากนี้ต่อให้ท่านจะพาสตรีเข้ามากี่คนข้าก็จะไม่ขัดขวางท่าน เราจะใช้ชีวิตต่างคนต่างอยู่และข้าจะเป็นเพียงพระชายาในนามเท่านั้น!”

วัลโด้ยกยิ้ม…

“ดี..เจ้าเข้าใจง่ายเช่นนี้ก็ดีแล้ว…”

เขาเดินออกมาจากห้องพร้อมกับยกมือขึ้นมากุมหัวใจ

ไม่ได้รักเขางั้นหรือ เหตุใดถึงได้กล่าวเช่นนั้นออกมา!!

ที่เขาต้องทำเป็นหมางเมินต่อเธอก็เพราะว่านี่คือแผนการของเอซ เพื่อปกป้องเธอเอาไว้….

ให้ตายเถอะ เขาควรจะส่งคนไปกำจัดสตรีผู้นั้นให้จบๆ ไปซะ!!