ตอนที่13 เมื่อคนใกล้ชิดมาหักหลัง

เสียงดอกไม้ไฟยังคงดังต่อเนื่องท้องฟ้าเต็มไปด้วยประกายไฟหลากสีอย่างสวยสดงดงาม อันฉีรีบกลับเข้าไปยังห้องครัวเพราะลี่จูมาบอกว่า พ่อครัวจู่ ๆ ก็เกิดอาการปวดท้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน องค์หญิงหมิงเยว่ที่ตามติดอันฉีไม่ว่าจะไปไหน ก็กลับเข้าไปพร้อมนางด้วยเหมือนกัน

อันฉีรีบเข้ามาที่ห้องครัวด้วยความเป็นห่วงและกังวลว่าเขาจะเป็นอะไรมากหรือไม่ แต่ปรากฏว่าภายในห้องครัวกลับว่างเปล่าไม่มีใครอยู่สักคน อันฉีหันมามององค์หญิงด้วยความแปลกใจ

แต่แล้วทันใดนั้นก็มีชายในชุดดำตรงเข้ามาใช้ผ้าตะปบที่จมูกของนางและองค์หญิงทันที สติของนางเริ่มรางเลือนและใกล้หมดสติเต็มที แต่ก่อนที่จะหมดสติไปนางได้ยินเสียงพูดอย่างชัดเจน

“ลี่จูจะให้ทำอย่างไรกับองค์หญิง?”

“พาไปด้วยกันนั่นแหละ”

อันฉีตกใจและเจ็บปวดใจเป็นที่สุดเมื่อคนใกล้ชิดมาหักหลังนางเช่นนี้ ลี่จูเจ้าทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร เสียแรงที่ข้าไว้ใจเจ้า จากนั้นสติสัมปชัญญะของอันฉีก็ดับวูบลง

ทางด้านหน้าหัวเรือจู่ ๆ ก็มีคนตกน้ำ คราวนี้ผู้คนต่างตื่นตกใจเป็นอย่างมาก ต่างระดมคนลงไปช่วยเหลือกันอย่างเร่งด่วน ความโกลาหลวุ่นวายเกิดขึ้น จนทุกคนไม่ได้ให้ความสนใจว่าเกิดอะไรขึ้นยังด้านใน ลี่จูรีบกลับไปที่จวนอย่างเร่งรีบ นางรีบตรงไปที่ห้องทำงานของอันฉีทันที

นางรีบค้นหาบัญชีกู้ยืมเงินที่อันฉีเก็บเอาไว้ จากนั้นก็รีบหากุญแจเพื่อเปิดตู้เก็บเงิน แต่ว่าหาอย่างไรก็หาไม่พบ ปกติคุณหนูก็วางกุญแจเอาไว้ตรงนี้เป็นประจำเหตุใดวันนี้ถึงไม่อยู่ที่นี่แล้วเล่า หรือว่านางจะรู้เลยนำไปซ่อนไว้ที่อื่น ไม่มีเวลาแล้วต้องรีบไป

ลี่จูรีบโยนสมุดบัญชีลงในกระถางไฟทันที ไม่ช้าไฟก็ลุกพรึ่บเผาไหม้สมุดบัญชีจนไม่เหลือ ลี่จูรีบวิ่งฝ่าความมืดออกไปอย่างรวดเร็ว

สถานการณ์บนเรือกลับมาปกติเมื่อช่วยคนตกน้ำได้แล้ว ทุกคนถอนใจอย่างโล่งอกที่ช่วยได้ทันเวลา จากที่ไต่ถามคนที่ตกน้ำลงไป เขาบอกว่าเหมือนมีคนผลักให้เขาตกลงไปเขาไม่รู้ว่าเป็นใครเพราะว่าไม่ทันได้มองให้ชัดเจน

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ ใครกันที่คิดแกล้งผู้อื่นเช่นนี้ แต่แล้วพ่อครัวในห้องครัวก็รีบเดินมาหาเสนาบดีฟู่ “นายท่านขอรับ ข้าตามหานายหญิงน้อยไม่เห็นเลย นายท่านรู้หรือไม่ว่านางอยู่ที่ใด?”

ฟู่อันเฉิงคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจ ก่อนจะลุกพรวดด้วยความกังวล “เจาเฉิงให้คนรีบตามหานาง”

“ขอรับ”

“เกิดอะไรขึ้น” หมิงอ๋องเห็นท่าทางเป็นกังวลของเสนาบดีฟู่จึงรีบเข้ามาถามอย่างเป็นห่วง

“ฟู่อันฉีหายตัวไปพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านว่าอะไรนะ!! หวังซู หวังเหล่ย ให้คนช่วยรีบตามหาคุณหนูฟู่”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” ฮ่องเต้เดินมาถามอีกคนด้วยความเป็นห่วง

“เสด็จพ่อคุณหนูฟู่หายตัวไปพ่ะย่ะค่ะ” หมิงอ๋องรีบเอ่ยกับฮ่องเต้ แต่แล้วหวังซูก็รีบวิ่งมารวยงานด้วยสีหน้าแตกตื่น “ท่านอ๋องดูเหมือนองค์หญิงก็หายตัวไปพร้อมกับคุณหนูพ่ะย่ะค่ะ”

“ตามหาให้ทั่ว!”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“แม่ทัพจ้าวคุ้มกันฮ่องเต้กลับวัง” หมิงอ๋องรีบหันมาสั่งแม่ทัพจ้าวซีฮั่นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ยามมีใจเขาร้อนแทบเป็นไฟเพราะเป็นห่วงอันฉีและน้องสาวของเขา

“พ่ะย่ะค่ะ”

ข่าวการหายตัวไปของคุณหนูฟู่และองค์หญิงกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว สร้างความตื่นตกใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก บรรดาแขกเหรื่อที่มาร่วมงานรีบทยอยกลับจวนกันอย่างตื่นตระหนก

แม่ทัพจ้าว หมิงอ๋อง เสนาบดีฟู่ สั่งคนออกตามหาอย่างเร่งด่วนจวบจนถึงเช้าก็ยังไม่พบแม้แต่ร่องรอย สร้างความเจ็บปวดใจให้กับเสนาบดีฟู่และหมิงอ๋องเป็นอย่างมาก

ฟู่อันเฉิงรีบมาที่ห้องทำงานของอันฉีเพื่อตรวจหาสิ่งผิดปกติ ก่อนจะพบว่าห้องทำงานถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย เพราะของหล่นอยู่เต็มพื้น เขารีบหยิบบัญชีต่าง ๆ ขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าบัญชีกู้ยืมเงินหายไป เขาเริ่มจะเดาเรื่องราวได้บ้างแล้ว แต่ทุกอย่างก็เป็นเพียงการคาดเดา คงต้องหาหลักฐานอย่างอื่นมาประกอบอีก

จากนั้นเขาก็รีบเดินไปที่เก็บซ่อนของกุญแจ ที่อันฉีบอกเขาว่านางซ่อนกุญแจเอาไว้ที่ใด ปรากฏว่ามันยังอยู่ที่เดิม เขายกยิ้มอย่างเย้ยหยันพวกมันคงหาไม่พบสินะ

อันฉีบอกเขาว่าก่อนนอนนางจะนำกุญแจมายัดไว้ในหมอน ที่นางทำช่องเอาไว้เล็ก ๆ สำหรับซ่อนกุญแจ นางบอกว่าเรื่องนี้ไม่เคยบอกใครนอกจากเขาคนเดียว

พอเขาคิดมาถึงตรงนี้ก็ฉุกคิดขึ้นมา แล้วบ่าวรับใช้ของนางก็หายตัวไปด้วยอย่างนั้นหรือ คนร้ายจับตัวพวกนางทั้งสามคนไปหมดเลยหรือ

“เจาเฉิงไปตรวจดูเรือนสาวใช้ของคุณหนูฟู่”

“ขอรับ”

เจาเฉิงรีบวิ่งออกไปตรวจเรือนของลี่จูที่อยู่ติดกับเรือนของอันฉีอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็วิ่งกลับมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นายท่านดูเหมือนของใช้ส่วนตัวจะหายไปรวมทั้งเสื้อผ้าอาภรณ์ก็หายไปด้วยเช่นกันขอรับ”

“นังสารเลวเลี้ยงไม่เชื่อง!” เขาขบกรามเข้าหากันจนเป็นเส้นนูน ดวงตาของเขาเข้มขึ้นมาอย่างน่ากลัว ใจของเขาคุกรุ่นไปด้วยไฟโทสะ เขาสาบานเลยว่าไม่ว่าอย่างไร เขาต้องจับนังบ่าวรับใช้สารเลวมาสับให้เป็นหมื่น ๆ ชิ้น รวมทั้งคนที่ร่วมมือกันจับบุตรสาวของเขาไป พวกมันต้องไม่ตายดี!!

“เอาอย่างไรดีขอรับ?”

“ตอนนี้ยังสรุปอะไรไม่ได้ว่ามีใครพัวพันกับเรื่องนี้บ้าง เพราะสมุดบัญชีกู้ยืมเงินหายไป นี่เป็นหลักฐานสำคัญที่จะโยงใยคนบงการของเรื่องนี้ แต่ตอนนี้คนที่ข้าสงสัยที่สุดคือ พี่สะใภ้ของข้า!!”

เสนาบดีฟู่แม้จะยังไม่ได้นอนเลย แต่เขาก็ไม่ง่วงเลยสักนิดเพราะความเป็นห่วงอันฉี ยิ่งเวลาผ่านไปความเป็นห่วงก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เขาได้สัญญากับมารดาของนางว่าจะดูแลนางอย่างดีที่สุด แต่สุดท้ายก็เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมาจนได้ เขาคิดไม่คาดคิดเลยว่าคนใกล้ตัวอย่างบ่าวรับใช้จะกล้าทำเรื่องเช่นนี้