ตอนที่ 14 มีคนวางแผนเหมือนกัน

ทางด้านฟู่ฮูหยินที่รอการมารายงาน ของคนที่นางให้ไปจับตัวคุณหนูฟู่เพื่อไปเรียกค่าไถ่ เวลาผ่านไปจนถึงเช้าก็ยังไม่มีใครมารายงาน ทำให้นางมีความกังวลและหวาดวิตกเป็นอย่างมากหรือว่าพวกเขาจะถูกจับได้ ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย นางนั่งกระสับกระส่ายด้วยความร้อนใจ

“นายหญิงขอรับ” ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งรีบเข้ามาอย่างลุกลี้ลุกลนแล้วมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง

“ว่าอย่างไร รีบพูดมา” นางเอ่ยอย่างร้อนใจ

“เหมือนจะมีคนคิดแผนจับตัวคุณหนูฟู่เหมือนกันกับพวกเราเลยขอรับ เพราะคนของข้าปลอมตัวเป็นคนทำอาหาร เห็นมีคนแบกคุณหนูฟู่และองค์หญิงออกไป” ฟู่ฮูหยินได้ยินก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

“มีคนวางแผนเหมือนกันกับเรา!”

“ใช่ขอรับแต่เท่าที่พวกข้าแอบดู ไม่น่าจะมีเพียงกลุ่มนั้นเพียงกลุ่มเดียวขอรับ เพราะมีคนของเราแล้วก็มีคนที่จับตัวคุณหนูฟู่ แล้วก็มีอีกกลุ่มที่เหมือนจะหัวเสียมาก ๆ ที่ถูกพวกเขาตัดหน้าชิงลงมือเสียก่อน”

“เป็นฝีมือใครกันนะ? เจ้ารีบหลบหนีไปให้ไกลรอเรื่องสงบแล้วค่อยกลับมา”

“ขอรับ”

ตำหนักองค์รัชทายาท

“เจ้าว่าอะไรนะ!!”

“ดูเหมือนว่าจะมีคนลงมือก่อนเราพ่ะย่ะค่ะ”

รัชทายาทหมิงเฟยหลงตกใจจนพระพักตร์ซีดเผือด มีคนลงมือก่อนคนของเขา? หมายความว่าอย่างไร? มีคนต้องการตัวนางเหมือนกันกับเขาอย่างนั้นหรือ? เขาคนนั้นเป็นใครกัน?

“ให้คนออกตามหาตามสืบให้ละเอียด”

“พ่ะย่ะค่ะ”

จวนสกุลเสิ่น

“เจ้าว่าอะไรนะมีคนลงมือตัดหน้าคนของเราอย่างนั้นรึ!” เสนาบดีมีสีหน้าตกใจกับเรื่องที่ได้รับการรายงาน จากนั้นก็หัวเราะและยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ มีคนต้องการลงมือกับคุณหนูฟู่เช่นเดียวกันกับเขาอย่างนั้นหรือ? พวกเขาเป็นใครกันนะ

แต่ว่าจะเป็นฝีมือใครก็ช่าง เขาก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่คนของเขาไม่ต้องลงมือเอง แต่เขาไม่เข้าใจว่าคนร้ายจะจับองค์หญิงหมิงเยว่ไปด้วยทำไม เลยกลายเป็นว่านอกจากจะเป็นเพียงเรื่องของตระกูลฟู่ ยังกลายเป็นเรื่องใหญ่สำหรับราชวงศ์หมิงที่องค์หญิงถูกลักพาตัว

“พวกเจ้าแยกย้ายกันไป”

“ขอรับ”

จวนหมิงอ๋อง

“ทูลท่านอ๋องไม่มีร่องรอยเลยพ่ะย่ะค่ะแปลกมากจริง ๆ เหมือนพวกเขาจะวางแผนมาอย่างดี”

หมิงอ๋องพยักหน้ารับรู้ด้วยใจที่แสนจะเจ็บปวด นึกเป็นห่วงพวกนางจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร เขาควรจะไปสารภาพความจริงกับเสนาบดีฟู่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขาดีหรือไม่นะ เขาคิดไปคิดมาอยู่หลายตลบก่อนจะตัดสินใจไปหาเสนาบดีฟู่

เมื่อมาถึงจวนตระกูลฟู่ หมิงอ๋องก็ตรงไปที่ห้องทำงานของเขาทันที พอหมิงอ๋องก้าวเข้าไปก็เห็นเสนาบดีฟู่นั่งสีหน้าเคร่งเครียดอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขาจึงตรงไปคุกเข่าต่อหน้าเขาทันที แล้วสารภาพความจริงทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและฟู่อันฉี

ฟู่อันเฉิงแม้จะตกใจแต่ก็ไม่แปลกใจเท่าใดนัก บุตรสาวของเขาเป็นคนมีความมั่นใจ และมีความคิดความอ่านเป็นของตัวเอง และหากว่าสิ่งที่หมิงอ๋องกล่าวมาเป็นความจริง เขาก็เชื่อมั่นในตัวนางว่า คงคิดและตัดสินใจมาอย่างดีแล้วที่เลือกจะคบหากับหมิงอ๋อง

“ท่านอ๋องลุกขึ้นเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเชื่อพระองค์และเชื่อมั่นในตัวของอันฉี หากว่าทั้งสองจะคบหากันกระหม่อมก็ไม่มีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าตอนนี้กระหม่อมมืดแปดด้านจริง ๆ ไม่มีร่องรอยและเบาะแสให้ตามหาเลยพ่ะย่ะค่ะ” ฟู่อันเฉิงเอ่ยด้วยเสียงอันสั่นเทา เขารู้สึกเป็นห่วงบุตรสาวของเขามากเหลือเกิน

“ปล่อยข้า! ปล่อยข้านะเจ้าคนชั้นต่ำ ข้าเดินเองได้ไม่ต้องจับ! ”เสียงร้องเอะอะโวยวายดังลั่นของฟู่ฮูหยินสะใภ้ใหญ่ของตระกูลฟู่ที่ถูกเจาเฉิงไปจับตัวมาที่นี่ ฟู่อันเฉิงลุกขึ้นอย่างช้า ๆ พร้อมก้าวออกไปยังลานหน้าจวนอย่างมั่นคง

เจาเฉิงผลักร่างของนางลงไปคุกเข่าต่อหน้าเสนาบดีฟู่เฉิงทันที หมิงอ๋องก้าวออกมายืนเคียงข้างกับเสนาบดีฟู่ เขาพอจะนึกเรื่องราวในวันก่อนได้ สตรีผู้นี้ได้มาขอร้องให้อันฉีและเสนาฟู่ช่วยเหลือ แต่เขาและอันฉีก็ปฏิเสธไป อย่าบอกนะว่านางให้คนมาจับอันฉีและองค์หญิงไป เพราะแค้นเคืองที่พวกเขาไม่ช่วยเหลือ

“เจ้าได้ให้คนมาจับอันฉีและองค์หญิงไปหรือไม่?” น้ำเสียงของฟู่อันเฉิงเยียบเย็นอย่างน่ากลัว นัยน์ตาที่มองสตรีตรงหน้าเต็มไปด้วยไอสังหาร หมิงอ๋องไม่คาดคิดว่าเขาจะได้เห็นมุมนี้ของท่านเสนาบดีฟู่

“ท่านพูดเรื่องอะไรข้าไม่รู้เรื่อง! จู่ ๆ ก็ให้คนไปจับข้ามา ท่านจะเบ่งอำนาจเกินไปแล้ว บ้านเมืองมีขื่อมีแป อ่อ…หรือเพราะว่าท่านเป็นคนถือกฎหมายเอาไว้เองท่านกรมยุติธรรม ถึงคิดจะทำอะไรกับใครก็ได้”

หมิงอ๋องที่ได้ยินก็ทนไม่ไหว เพราะหากเป็นนางที่จับอันฉีและองค์หญิงไปจริง ๆ เขาจะเป็นคนถลกหนังนางเอง

“สตรีท่านนี้ปากดีจริง ๆ ข้าชอบ หวังซู หวังเหล่ยตบปากนางให้หายปากดี” หมิงอ๋องเอ่ยขึ้นมาเพราะเขาทนฟังสตรีปากกล้าพูดจาไม่เข้าหูไม่ไหวแล้ว

ฟู่ฮูหยินที่คราแรกไม่ได้สังเกตว่ามีหมิงอ๋องมายืนอยู่ด้วยเพราะมัวแต่โมโห แต่เมื่อได้ยินเขาพูดขึ้นมาก็ตกใจจนหน้าซีด

“ท่านอ๋อง…หม่อมฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ เพคะ ท่านอ๋องได้โปรดไว้ชีวิต หม่อมฉันไม่รู้เรื่อง!”

“เจาเฉิงเอานางไปขังไว้ก่อน” เสนาบดีฟู่เอ่ยขึ้น

“ขอรับ”

“ฟู่อันเฉิง! เจ้าจะทำแบบนี้กับข้าไม่ได้นะ ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดข้าไม่รู้เรื่อง”

“ท่านเสนาฟู่ข้าจะสืบสวนนางเอง” ฟู่ฮูหยินพอได้ยินว่าหมิงอ๋องจะสืบสวนด้วยตัวเองก็หวาดกลัวจนฉี่ราดออกมา ชื่อเสียงหมิงอ๋องมีใครไม่รู้บ้าง ทำอย่างไรดีนางไม่อยากตาย

“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตด้วยเพคะ หม่อมฉันยอมพูดแล้วเพคะ” หมิงอ๋องดึงกระบี่ออกมาจากมือของหวังซูแล้วจ่อไปตรงหน้าของฟู่ฮูหยิน

“พูดมา”

“ที่จริงหม่อมฉันมีแผนให้คนไปจับตัวคุณหนูฟู่เพื่อมาเรียกข้าไถ่ แต่ว่าไม่ได้มีความคิดจะทำร้ายนางแต่อย่างใดนะเพคะ แต่ว่าคนของหม่อมฉันบอกว่าเมื่อคืน คนที่มาจับคุณหนูฟู่กับองค์หญิงเป็นคนอีกกลุ่มหนึ่ง พวกเขาแอบมองอยู่จึงเห็นว่า”

“นอกจากกลุ่มที่จับตัวคุณหนูฟู่และองค์หญิงแล้ว ยังมีอีกกลุ่มที่เตรียมจะมาจับคุณหนูฟู่เช่นกัน เพราะได้ยินพวกมันพูดว่ามีคนตัดหน้าไปแล้ว คนของหม่อมฉันไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนนี้มีกี่คนกันแน่ที่จะมาจับตัวคุณหนูฟู่เพคะ”

“เอานางไปขังไว้ก่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ”