ตอนที่18 เพิ่งรู้ใจตนเอง

“พี่สาวบอกว่าเป็นบ่าวรับใช้ที่จวนนายอำเภอลั่วหยางหรือเจ้าคะ?”

“ใช้ที่นี่เป็นเขตอำเภอลั่วหยาง”

“แล้วพี่สาวพอจะรู้หรือไม่ว่าที่นี่ห่างจากเมืองหลวงมากน้อยเพียงใด?”

สตรีผู้นั้นทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตอบขึ้นมา “ที่นี่อยู่ไกลจากเมืองหลวงมากประมาณ500ลี้เห็นจะได้(250กิโลเมตร)”

อันฉีไม่คาดคิดว่าพวกนางจะมาไกลถึงเพียงนี้ แต่หากรู้เช่นนี้แล้วก็ไม่ยากที่จะหาทางกลับไปที่เมืองหลวง แต่ว่าก็คงต้องใช้เวลานานเลยทีเดียว

“พี่สาวชื่อว่าอะไรหรือเจ้าคะ?”

“ข้าชื่อว่าฮุ่ยอัน”

“ข้าชื่ออันฉีส่วนพี่สาวของข้าชื่อว่าหมิงเยว่เจ้าค่ะ พี่สาวข้าต้องการเดินทางไปเมืองหลวง ข้าต้องการเช่ารถม้าท่านพอจะช่วยข้าเรื่องนี้ได้หรือไม่?”

“ข้าช่วยพวกเจ้าได้แน่นอนแต่ว่าคงต้องรอให้ข้าดีขึ้นกว่านี้” อันฉีพอได้ยินก็รู้สึกผิดขึ้นมา

“ไม่ ๆ ข้าไม่ได้หมายถึงตอนนี้เจ้าค่ะ รอให้พี่สาวหายดีก่อนเจ้าค่ะ อืมว่าแต่…พี่ฮุ่ยอันท่านอยากเปลี่ยนแปลงชีวิตความเป็นอยู่ของท่านหรือไม่เจ้าคะ?”

“ข้าก็อยากเปลี่ยนนะแต่ว่าข้ายากจนมาก ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรเงินก็ไม่มีความรู้ก็ไม่มีติดตัวเลย”

“หากว่าพี่ฮุ่ยอันคิดจะเปลี่ยนข้าจะช่วยท่านเอง แต่ว่าข้าต้องไปถึงที่เมืองหลวงข้าถึงจะช่วยท่านได้” ฮุ่ยอันมองใบหน้าของอันฉีที่ดำเมี่ยมไม่ต่างจากองค์หญิงหมิงเยว่ ดูก็รู้ว่าพวกนางกำลังอำพรางตัวตน แต่นางก็ไม่คิดจะถามออกไป

“ที่ข้าพูดเช่นนี้เพราะข้าต้องการความช่วยเหลือ หากว่าพี่ฮุ่ยอันช่วยข้า ข้าก็จะช่วยพี่ฮุ่ยอันเช่นเดียวกัน” อันฉีเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ฮุ่ยอันครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา

“ได้ข้าจะช่วยพวกเจ้า” อันฉียิ้มออกมาอย่างพอใจ

“ถ้าเช่นนั้นรอให้พี่ฮุ่ยอันหายดีแล้วเราค่อยว่ากันอีกทีเจ้าค่ะ” ฮุ่ยอันพยักหน้าก่อนจะเอนตัวลงนอนอีกครั้ง

อันฉีและองค์หญิงหมิงเยว่ช่วยดูแลฮุ่ยอันอยู่ถึงสามวันเต็ม ๆ นางถึงเริ่มดีขึ้น อันฉีขุดมันเทศมาต้มจนหมด ตอนนี้ไม่มีอะไรให้กินแล้วแต่โชคดีที่ฮุ่ยอันอาการดีขึ้นแล้ว อันฉีจึงไม่ต้องกังวลมากนักเพราะอีกไม่นานนางจะเอาเครื่องประดับไปขาย จากนั้นค่อยซื้ออาหารกินตอนนี้ก็ทนหิวไปก่อน

ทางด้านเมืองหลวงแห่งแคว้นต้าหมิง ผ่านไปเจ็ดวันแล้วทุกคนก็ยังไม่มีข่าวคราวของอันฉีและองค์หญิงหมิงเย่ว ยามนี้ฮ่องเต้ทรงกังวลและเป็นห่วงความปลอดภัยขององค์หญิงเป็นอย่างมาก พระสนมกุ้ยเฟยก็ล้มประชวลเพราะเป็นห่วงองค์หญิง

เสนาบดีฟู่อันเฉิงก็ไม่ต่างกันนัก เขานั่งด้วยสีหน้าอมทุกข์อย่างไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ การที่ไม่มีข่าวคราวของนางเลย ทำให้ใจของเขาเจ็บปวดราวกับมีมีดมากรีดลงกลางใจของเขา เขาแทบไม่แตะข้าวปลาอาหาร จนองครักษ์คนสนิทนึกเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะล้มป่วยลง

เขาให้คนไปจับน้องชายของฟู่ฮูหยินและบุตรชายของฟู่ฮูหยินมาสอบปากคำ แต่ทุกคนก็บอกแบบเดียวกันกับที่ฟู่ฮูหยินสารภาพ เขาจึงได้แต่จับขังเอาไว้ก่อน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะยังไม่ลงมือ แต่ก็วางแผนเตรียมจะลงมือ ซึ่งถือว่าก็มีความผิดเช่นกัน

ส่วนหมิงอ๋องก็นั่งจมอยู่กับกังวลและเป็นห่วง หน้าตาของเขาอิดโรยขอบตาดำคล้ำเพราะไม่ค่อยได้นอน เจ็ดวันผ่านไปแล้วยังคงไร้วี่แววใด ๆ สวรรค์ขออย่าให้พวกนางเป็นอะไรเลย แค่เพียงคิดใจของเขาก็เจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหวแล้ว

ทางราชสำนักให้ทหารไปติดรูปตามเมืองต่าง ๆ หากมีใครพบเห็นให้รีบแจ้งทางการทันที แต่ก็ยังไม่มีใครพบเห็นและแจ้งเข้ามาสักคน ยามนี้ทุกคนต่างทุกข์ใจและกังวลใจอย่างที่สุด ได้แต่ภาวนาไม่ให้พวกนางเป็นอะไร

“มีคนพบเจอบ่าวรับใช้ของคุณหนูฟู่หรือยัง?”

“ยังพ่ะย่ะค่ะ”

“ทางท่านเสนาบดีฟู่พบเบาะแสอะไรหรือไม่?”

“เขาให้คนมาแจ้งว่าให้คนคอยจับตามองแต่ละตระกูลก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติอันใดพ่ะย่ะค่ะ” หวังเหล่ยเอ่ยรายงานตามที่ได้รับแจ้งมา หมิงอ๋องถอนใจออกมาอย่างหนักใจ คนร้ายดูเหมือนจะวางแผนมาเป็นอย่างดี ไม่สร้างพิรุธและทิ้งร่องรอยเอาไว้เลย ตอนนี้เขามืดแปดด้านจริง ๆ

ส่วนแม่ทัพจ้าวยามนี้เพิ่งรู้ใจตนเองว่าชอบองค์หญิงหมิงเย่วก็เมื่อตอนที่นางถูกลักพาตัวไป เมื่อตอนที่มีนางมาตามตอแยและตามติดเขาเหมือนเงาตามตัว เขารู้สึกอึดอัดและรำคาญอย่างบอกไม่ถูก แต่พอนางมาหายไปเช่นนี้ใจเขากลับเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก องค์หญิงได้โปรดอย่าเป็นอะไรนะ ต้องโทษที่กระหม่อมรู้ใจตนเองช้าไป

รัชทายาทหมิงเฟยหลงต่างกังวลและเป็นห่วงพวกนางไม่ต่างกัน ตัวเขาให้คนไปจับตัวคุณหนูฟู่ไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายนางแต่อย่างใด เขาเพียงอยากพูดคุยกับนางและอยากเสนอตำแหน่งว่าที่พระชายาให้กับนางก็เพียงเท่านั้น

แต่ว่าวิธีการของเขาฟังดูแล้วมันก็ไม่เข้าท่าจริง ๆ พอเขามานั่งคิดทบทวนก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย หากว่าเขาจับนางมาจริง ๆ เรื่องราวคงบานปลายใหญ่โตกว่าที่เขาคิดเอาไว้ โชคดีที่คนของเขาไม่ได้จับนางมา เขาไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะรู้สึกชอบนางมากขนาดนี้ ชอบจนไม่อยากให้ใครได้นางไปครอบครองจนต้องทำเรื่องเหลวไหลขึ้นมา

เมื่ออาการของฮุ่ยอันดีขึ้นแล้ว นางก็นั่งทำใจอยู่นานที่จะต้องจากบุตรชายไปไกลถึงเมืองหลวง แต่พอคิดทบทวนอย่างละเอียดถี่ถ้วน นางก็คิดว่าจากไปเมื่ออนาคตที่ดี หากวันใดวันหนึ่งเขาเติบโตขึ้นมาแล้วรู้เรื่องเข้า เขาจะได้ไม่รู้สึกแย่จนเกินไปนักหากว่ามีมารดาเป็นแม่ค้าผู้หนึ่งไม่ใช่บ่าวรับใช้นายจวน

ฮุ่ยอันพาอันฉีและหมิงเยว่เดินลัดเลาะไปตามเส้นทางลัดเพื่อจะไปยังตัวอำเถอเมืองลั่วหยาง เพราะนางมีพี่ชายที่มีอาชีพขับรถม้าอยู่พอดีนามว่าฮุ่ยหมิ่น นางไม่รู้ว่าเขาจะสนใจไปกับนางที่เมืองหลวงหรือไม่ แต่ว่านางก็ไม่รู้จักใครแล้วนอกจากเขา

ฮุ่ยหมิ่นเช่าบ้านอยู่นอกเมืองลั่วหยางเพียงเล็กน้อย ดูเหมือนวันนี้เขาจะยังไม่ไปทำงาน เมื่อเขาเห็นฮุ่ยอันพาคนมาด้วยก็นึกแปลกใจ

“พี่ใหญ่พวกนางอยากว่าจ้างให้พาไปที่เมืองหลวง ท่านสนใจจะรับงานนี้หรือไม่?” ฮุ่ยหมิ่นคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างครุ่นคิด หากเดินทางโดยไม่เปลี่ยนม้าจะใช้เวลาราว ๆ 20วันเลยทีเดียว จะเร่งรีบไม่ได้เพราะม้าจะต้องพักกินน้ำกินหญ้าไปตลอดทาง

“ท่านจะคิดค่าจ้างมาได้เลยเจ้าค่ะข้ายินดีจ่าย” อันฉีรีบเอ่ยขึ้นเพราะกลัวว่าเขาจะไม่ไป

“200ตำลึง” เขาเอ่ยขึ้น