ตอนที่17 เราคงต้องแปลงร่างก่อน

อันฉีและองค์หญิงหมิงเย่วนั่งพิงผนังหินแล้วพากันหลับไป ส่วนตรงด้านหน้าคือกองไฟขนาดใหญ่ที่ยังคงลุกโชน พอรู้สึกตัวตื่นก็รีบเติมฟืนลงไปเพิ่มจากนั้นก็กลับไปนอนต่อ พวกนางทำแบบนั้นอยู่ทั้งคืนจนกระทั่งเช้าวันใหม่มาเยือน

เมื่อท้องฟ้าสว่างเต็มที่อันฉีก็สำรวจไปรอบ ๆ อีกครั้ง ที่นี่งดงามมากน้ำตกไหลลงมาอย่างแรงกลายเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่ ฝูงปลามากมายแหวกว่ายไปมาอย่างอิสระ บนพื้นดินรอบ ๆ บริเวณก็มีดอกไม้กำลังออกดอกบานสะพรั่ง ผีเสื้อหลากหลายสีสันบินไปบินมาอย่างสวยงาม

“เราคงต้องออกเดินทางแล้ว แต่ว่าเราคงต้องแปลงร่างก่อนเพคะ”

“แปลงร่าง?”

“ใช่แล้วเพคะ” อันฉีเขี่ยถ่านออกมาจากกองไฟ จากนั้นก็ไปเด็ดใบไม้ แล้วนำไปตักน้ำมาราดถ่านร้อน ๆ ให้ดับ จากนั้นก็ปล่อยให้เย็นแล้วนำไปบดให้แหลกบนโขดหินเรียบ ๆ

“หน้าตาของพวกเรางดงามเกินไปต้องอำพรางตัวตนก่อนเพคะ เพื่อป้องกันคนชั่วที่คิดไม่ดีและคนร้ายที่อาจจำพวกเราได้เพคะ”

“ข้าละนับถือในความฉลาดและรอบคอบของเจ้าจริง ๆ ข้าอยู่กับเจ้าแล้วได้เรียนรู้หลายอย่างเลย”

อันฉีช่วยองค์หญิงทำผมเป็นมวยสูงปักด้วยกิ่งไม้ จากนั้นก็นำผงถ่านมาทาใบหน้าลำคอและแขน เมื่อเสร็จจากองค์หญิง อันฉีก็แปลงร่างตัวเองบ้าง พอทั้งสองหันมามองหน้ากัน ก็พากันหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

“เราเดินตามลำธารสายนี้ไปอย่างน้อยถึงไม่มีอาหารแต่เรามีน้ำดื่มเพคะ” องค์หญิงพยักหน้ารับฟังอย่างตั้งใจ บางทีการมาติดอยู่ในป่าก็ไม่แย่จนเกินไปนัก เพราะว่ามันทำให้นางได้เรียนรู้การใช้ชีวิตมากขึ้น และยังได้ความรู้จากอันฉีที่ค่อยสอนสิ่งต่าง ๆ รอบตัวไปด้วย

พอเดินไปตามลำธารไปได้สักพัก อันฉีก็มองเห็นกล้วยป่าที่ลูกกำลังสุกเหลืองง่อม นางฉีกยิ้มออกมาอย่างดีใจ “พี่หญิงเรามีของกินแล้วเพคะ”เอ่ยจบอันฉีก็พุ่งไปที่กล้วยป่าที่ต้นไม่สูงมากนัก

นางรีบเด็ดแล้วส่งมาให้องค์หญิง องค์หญิงจึงรับมากินอย่างรวดเร็ว “อร่อย”

“กินให้อิ่มเลยเพคะ”

“อืม” องค์หญิงพยักหน้ากัดกินกล้วยป่าจนแก้มตุ่ย

เมื่อกินจนอิ่มอันฉีก็ฉีกชายกระโปรงอีกครั้ง แล้วนำมาทำเป็นห่อผ้า แล้วเก็บกล้วยป่าใส่ลงไป จากนั้นก็นำมาสะพายบนบ่าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะพากันออกเดินทางอีกครั้ง

พวกนางพากันเดินแบบไม่พักเพราะต้องการให้ผ่านพ้นป่าทึบเร็ว ๆ ผ่านไปราว ๆ 3 ชั่วยาม(6ชั่วโมง) พวกนางก็เดินมาพ้นเขตป่าที่รกทึบกลายเป็นป่าทั่วไป พวกนางยังคงเดินลัดเลาะไปตามลำธารสายเล็ก ๆ ไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็พ้นเขตป่ามาเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี พวกนางหันมายิ้มให้กันอย่างดีใจ

พวกนางยังคงเดินต่อไปจนมาพบกับบ้านหลังหนึ่งที่ปลูกอยู่ริมลำธาร สภาพบ้านเก่าจนแทบพังลงมา อันฉีรีบเดินไปสำรวจดูรอบ ๆ ว่ามีใครอยู่หรือไม่ แต่ก็ไม่พบใครสักคน

อันฉีตัดสินใจร้องถามออกไป “มีใครอยู่หรือไม่เจ้าคะ?”

เงียบไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ อันฉีจึงเดินไปเปิดประตูบ้านออกดู กลิ่นอับโชยมากระทบจมูกจนนางต้องยกมือมาปิดจมูก ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นสตรีร่างผายผอมนอนอยู่บนเตียง

อันฉีรีบตรงเข้าไปแล้วใช้มืออังที่จมูกนาง ยังมีชีวิต แต่ดูเหมือนว่านางกำลังป่วยอย่างหนัก ถึงนอนอย่างไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ อันฉีใช้มือแตะที่หน้าผากของนาง ก่อนจะสะดุ้งด้วยความตกใจ ตัวร้อนมากและกำลังมีไข้สูง

อันฉีรีบออกไปหาที่ใส่น้ำและหาผ้ามาเช็ดตัวให้นางอย่างเร่งรีบ “พี่หญิงช่วยนางเช็ดตัวทีเจ้าค่ะ”อันฉีคิดว่าควรเปลี่ยนวิธีการพูด เพราะมาอยู่ข้างนอกเช่นนี้อาจจะไม่ปลอดภัย หากว่าคนรู้สถานะที่แท้จริง

“ได้ ๆ ข้าช่วยเจ้าเอง”

“อันฉีรีบไปที่ครัวที่แทบไม่มีอะไรเลย ก่อนจะก่อเตาเพื่อต้มน้ำ จากนั้นก็ออกไปเดินสำรวจรอบบ้านอีกครั้ง บ้านหลังนี้แทบไม่มีอะไรเลยสตรีผู้นี้อยู่ได้อย่างไรกันนะน่าสงสารเสียจริง

แต่แล้วสายตาของอันฉีก็เหลือบไปเห็นต้นมันเทศ ไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นเป็นคนปลูกเอาไว้หรือไม่ แต่ว่านางขอถือวิสาสะขุดมันขึ้นมาทำกินก่อนละกัน

ไวเท่าความคิดอันฉีวิ่งกลับมาที่ห้องครัว เพราะนางจำได้ว่ามีจอบและเสียมวางอยู่มุมหนึ่ง นางรีบคว้าเสียมแล้ววิ่งกลับไปที่ต้นมันเทศอย่างรวดเร็ว นางเริ่มขุดและดึงต้นมันเทศออกมา

หัวมันเทศใหญ่บ้างเล็กบ้างติดออกมาพร้อมต้นมันเทศ อันฉียกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเดินสำรวจให้ละเอียดอีกครั้งแต่ก็ไม่พบอะไร กินมันต้มกับกล้วยป่าไปก่อนแล้วกัน

อันฉีนำมันเทศไปล้างที่ลำธารจากนั้นก็นำไปต้ม ระหว่างที่รอก็ตรวจดูของในครัวว่ามีอะไรบ้าง ก่อนจะพบว่ามีข้าวสารอยู่ก้นถังนอกจากนั้นไม่มีอะไรเลย

“อันฉีนางเริ่มรู้สึกตัวแล้วและดูเหมือนนางมีอะไรจะพูด”

อันฉีรีบตรงเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้มือสัมผัสบริเวณหน้าผากว่าไข้ลดลงไปแล้วหรือไม่ ปรากฏว่าความร้อนดูเหมือนจะลดลงแล้ว สตรีผู้นั้นทำท่าจะลุกขึ้นมานั่ง อันฉีจึงช่วยประคองอย่างระมัดระวัง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“พี่สาวอยู่ที่นี่คนเดียวหรือเจ้าคะ?”

“ข้าอยู่คนเดียวเจ้าค่ะ” สตรีผู้นั้นตอบด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย อันฉีเอื้อมมือไปจับมือของนางแล้วบีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ

“ที่จริงข้าเป็นบ่าวรับใช้อยู่ที่จวนนายอำเภอลั่วหยางที่อยู่ห่างจากที่นี่ราว2ลี้(1กิโลเมตร) ครอบครัวข้าเป็นหนี้ตระกูลลั่วหลายร้อยตำลึง ลั่วฮูหยินที่ไม่สามารถมีบุตรได้จึงให้ข้าเป็นแม่อุ้มบุญชดใช้หนี้สิน ข้าจึงตกลงยอมเป็นแม่อุ้มบุญ”

“หลังจากข้าคลอดบุตรออกมาเป็นบุตรชายฝาแฝด พวกเขาก็ห้ามให้ข้าเข้าใกล้คุณชายและห้ามแสดงตัวโดยเด็ดขาด มีอยู่วันหนึ่งคุณชายที่อายุครบห้าขวบได้วิ่งเล่นจนมาถึงเรือนของบ่าวรับใช้”

“และสะดุดล้มได้รับบาดเจ็บข้าเห็นจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วย พอบ่าวที่ดูแลองค์ชายเห็นก็รีบไปฟ้องลั่วฮูหยินว่าข้าทำให้คุณชายได้รับบาดเจ็บ ข้าจึงถูกเรียกไปโบยและถูกส่งให้มาอยู่ที่นี่เจ้าคะ ที่ข้าทนอยู่เพราะไม่อยากจากลูกไปไหนถึงแม้ว่าข้าจะไม่มีสิทธิ์เป็นแม่ของพวกเขาก็ตาม” เอ่ยจบนางก็ร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ องค์หญิงจับมืออีกข้างแล้วบีบเพื่อให้กำลังใจ

อันฉีได้ฟังแล้วก็นึกถึงละครหลังข่าวเรื่องอีเย็น เป็นมารดาที่คลอดบุตรออกมาแต่ไม่มีสิทธิ์แสดงตัว