ตอนที่19 ตาหลานพบหน้า

“ได้แต่ว่าข้าต้องรบกวนพี่ชายพาข้าไปที่โรงจำนำทีเจ้าค่ะ” เขาได้ยินก็พยักหน้า ก่อนจะรีบไปจูงม้ามาแล้วประกอบเข้ากับตัวรถม้า เขาแอบมองอันฉีและหมิงเยว่ที่เนื้อตัวมอมแมมใบหน้าดำเมี่ยมอย่างแปลกใจ เหตุใดพวกนางถึงปล่อยให้ตนเองมีสภาพน่าเกลียดเช่นนี้กันเล่า

“พวกเจ้าอยากจะล้างเนื้อล้างตัวก่อนหรือไม่?” เขาเอ่ยขึ้นด้วยความหวังดี แต่อันฉีหันไปมององค์หญิงก่อนจะกันมาตอบ

“พวกข้ามีความจำเป็นที่ต้องทำอย่างนี้เจ้าค่ะ” ฮุ่ยหมิ่นพยักหน้าเข้าใจก่อนจะบอกให้พวกนางขึ้นรถม้า ส่วนฮุ่ยอันไปนั่งคู่กับพี่ชาย

เมื่อมาถึงโรงจำนำขนาดใหญ่ อันฉีก็รีบก้าวเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว เฒ่าแก่เจ้าของโรงจำนำมองพวกนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แต่ว่าเขาก็สมควรจะมองอย่างนั้นอยู่หรอก เพราะสภาพของพวกนางไม่ต่างอะไรกับขอทานเลยสักนิด

“เฒ่าแก่ข้าอยากขายเครื่องประดับ”

“ได้ ๆ เข้ามานั่งตรงนี้ก่อน” ชายชราพาพวกนางไปนั่งที่โต๊ะรับรองอย่างมีอัธยาศัยดี

“ข้าขอดูเครื่องประดับหน่อยขอรับ”

อันฉีหยิบกำไลของนางและขององค์หญิงขึ้นมาวางบนโต๊ะ เฒ่าแก่เจ้าของโรงจำนำหยิบแว่นขยายออกมาเพื่อจะตรวจดูให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เขาหยิบกำไลที่เป็นขององค์หญิงมาตรวจดูเป็นชิ้นแรก ก่อนจะชะงักด้วยความตกใจ

กำไลหยกวงนี้เนื้อดีมากไม่ใช่เพียงแค่เนื้อดี แต่ว่ากำไลหยกวงนี้เป็นหยกจักรพรรดิที่สั่งทำขึ้นเพื่อราชวงศ์เพียงเท่านั้น เขารีบหันมามองสำรวจอันฉีและองค์หญิงหมิงเยว่อย่างพิจารณาอีกครั้ง

ใบหน้าดำเมี่ยมเหมือนถูกทาบางอย่างเอาไว้ เสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ก็สกปรกไม่ต่างอะไรกับขอทาน แต่ว่าหากพิจารณาให้ดีพวกนางก็งดงามไม่น้อย คาดว่าคงพยายามอำพรางตัวตนที่เป็นอยู่ ก็ไม่แปลกที่ต้องอำพรางแค่กำไลหยกชิ้นเดียวก็บอกได้แล้วว่านางเป็นใคร

จากนั้นเขาก็หยิบกำไลที่เป็นของอันฉีขึ้นมาดู ก่อนจะตกใจจนแทบสิ้นสติ นี่มัน!! เป็นไปไม่ได้!

“พวกเจ้าเป็นอะไรกับจินเฟยเซียน?” อันฉีได้ยินก็สะดุ้งตกใจ ชายผู้นี้รู้จักมารดาของนางอย่างนั้นหรือ

“นางคือมารดาของข้าเจ้าค่ะ” อันฉีตอบออกไปตามความจริง จินเฟยหลางเมื่อได้ฟังก็ถึงกับร่างกายสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและดีใจ

“ข้าคือบิดาของจินเฟยเซียน หากว่าเจ้าเป็นบุตรของนางนั้นก็หมายความว่า เจ้าคือหลานของข้าอันฉี” อันฉีตกใจเป็นอย่างมาก ไม่คาดคิดว่าโลกมันจะกลมมากขนาดนี้ นางพยายามทบทวนความทรงจำของร่างนี้เกี่ยวกับท่านตาแต่ว่าแทบไม่มีเลยแปลกจริง

“คารวะท่านตาเจ้าค่ะ ท่านตานางคือองค์หญิงหมิงเยว่เจ้าค่ะ” อันฉีรีบทำความเคารพก่อนจะแนะนำให้เขารู้ว่านางคือใคร

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ”

จากนั้นเขาก็พาพวกนางไปที่ห้องทำงานของเขา บนฝาผนังยังมีรูปของมารดาของนางห้อยเอาไว้ และยังมีรูปของใครอีกหลายคนที่อันฉีไม่รู้จัก

อันฉีเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ท่านตาฟังอย่างละเอียด พอเขาฟังจบก็ถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ พวกมันมีเหตุผลอะไรถึงไปจับพวกนางมากันนะ เพราะเท่าที่ฟังเรื่องราว พวกเขาเพียงจับตัวมาเฉย ๆ ยังไม่ได้ทำอะไร แต่เป็นเพราะพวกนางคิดหนีเลยตัดสินใจกระโดดหน้าผา

จินเฟยหลางเขียนบางอย่างลงในกระดาษก่อนจะส่งให้กับคนสนิท “ส่งด่วนถึงเสนาบดีฟู่”

“ขอรับนายท่าน”

“พักอยู่กับตาไปก่อนนะรอให้พ่อของเจ้าส่งคนมารับ ระหว่างอยู่ที่นี้ตาจะให้คนคอยคุ้มกัน อยู่นานหน่อยก็ได้ตาไม่ได้เห็นเจ้านานแล้วคิดถึง แต่เพราะว่าอยู่ไกลเลยขี้เกียจเดินทาง อีกอย่างพออายุมากขึ้นก็ไม่ค่อยอยากเดินทางไปไหนมาไหนแล้วอะนะ”

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะอยู่นาน ๆ ให้ท่านตาเบื่อข้าไปเลยดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“ฮ่าฮ่าคนที่จะเบื่อคือเจ้ามากกว่ากระมัง” เขาเอ่ยอย่างรู้ทัน เพราะที่นี่แตกต่างจากเมืองหลวงถึงแม้จะเจริญมากก็ตาม

“ท่านตาข้าขอยืมเงินหน่อยเจ้าค่ะ”

“อืมได้สิ ไม่ต้องยืมถือว่าเป็นของขวัญจากตาที่ได้พบหน้ากันอีกครั้ง” อันฉียิ้มออกมาอย่างรู้สึกขอบคุณ นางตรงเข้าไปสวมกอดชายชราอย่างตื้นตันใจ

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

อันฉีและองค์หญิงหมิงเยว่ออกมาพบกับฮุ่ยอันที่ยืนรออยู่ “พี่ฮุ่ยอันข้าไม่ต้องเดินทางไปเมืองหลวงแล้วเจ้าค่ะ พอดีว่าเจ้าของโรงจำนำคือท่านตาของข้าเจ้าค่ะ”

“จริงเหรอดีจริง” ฮุ่ยอันเอ่ยออกมาด้วยความดีใจ นางเป็นถึงหลานสาวของท่านจินเฟยหลางเลยหรือ ไม่อยากจะเชื่อเลย

“ถึงแม้ว่าพี่ฮุ่ยอันจะไม่ได้พาข้าไปที่เมืองหลวง แต่น้ำใจที่พี่แสดงออกมาข้าซาบซึ้งมาก ข้ายังคงยืนยันคำเดิมว่าจะช่วยเพราะฉะนั้นข้าก็ช่วยให้ถึงที่สุด พี่ฮุ่ยหมิ่น พี่ฮุ่ยอัน ข้าให้พวกท่านคนละ100ตำลึง เก็บเอาไว้เป็นทุนนะเจ้าคะ ในระหว่างที่ข้ายังอยู่ที่นี่ ข้าจะช่วยพี่เปิดกิจการสักอย่าง ข้าจะลงทุนให้ก่อนพอได้กำไรค่อยนำมาคืนข้าแบบนี้ดีหรือไม่?”

ปึก! สองพี่น้องรีบคุกเข่าลงทันทีด้วยความซาบซึ้งใจ ไม่คาดคิดเลยว่านางจะมีน้ำใจงามเช่นนี้

“คุณหนูข้าไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดีขอบคุณมากเจ้าค่ะ” ฮุ่ยอันรีบเปลี่ยนคำเรียกต่ออันฉีทันทีเมื่อรู้ว่านางคือหลานท่านจินเฟยหลาง

“พี่ฮุ่ยอันไปหาหมอและพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ายังอยู่ที่นี่อีกนานมีอะไรก็มาหาข้าเจ้าค่ะ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

จินเฟยหลางให้คนของเขาเรียกสุดยอดฝีมือมาคอยเป็นองครักษ์ให้กับอันฉีและองค์หญิงจำนวนสี่คนเป็นหญิงสองชายสอง ในระหว่างที่พวกนางอยู่ที่นี่เขาต้องการความมั่นใจว่าพวกนางจะต้องปลอดภัยจริง ๆ จนกว่าทางวังหลวงจะส่งคนมารับกลับ

จินเฟยหลางให้คนพาพวกนางมาพักที่จวน จากนั้นก็ให้คนไปซื้อเสื้อผ้าอาภรณ์แล้วนำไปให้พวกนางได้เลือกใส่ องครักษ์หญิงนามว่าเจียวจูและเลี่ยงหลิงมาช่วยดูพวกนางอย่างใกล้ชิด ส่วนบุรุษนามว่าลี่ฉุนและหวงลู่คอยดูแลอยู่ด้านนอก

อันฉีแช่น้ำอุ่นอย่างมีความสุข นางหลับตาลงอย่างผ่อนคลายโชคดีจริง ๆ ที่นางมาพบท่านตาที่นี่ ในนิยายนางจะถูกกำจัดจากฝีมือฮองเฮาและฮ่องเต้ แต่เมื่อเรื่องราวเปลี่ยนไปไม่รู้ว่าใครคิดจะกำจัดนาง แต่ว่าเหมือนพวกเขาจะจับพวกนางมาเฉยไม่ได้คิดจะทำร้าย คนที่จับพวกนางมาคิดจะทำอะไรกันแน่นะ แล้วลี่จูนางหายไปไหน

องค์หญิงหมิงเยว่ความรู้สึกก็ไม่แตกต่างจากอันฉีเท่าใดนัก ไม่คิดเลยว่าการได้แช่น้ำอุ่นจะมีความสุขมากเช่นนี้ นางจะขอแช่ให้ตัวเปื่อยไปเลย

เมื่อได้อาบน้ำชำระร่างกายและใส่ชุดใหม่ พวกนางก็กลับมางดงามอีกครั้ง สององครักษ์หญิงมองด้วยสายตาชื่นชม พวกนางงดงามมากจริง ๆ นับว่าพวกนางฉลาดมากที่คิดอำพรางตัวจนโดยการใช้ผงถ่านมาทาปิดบังใบหน้าที่แท้จริง