ตอนที่32 ใครจะสูงใครจะต่ำ

“เชอะ! จะเป็นใครไปได้นอกจากคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างไรล่ะ”

อันฉีได้ฟังก็นึกสมเพชที่นายอำเภอเมืองลั่วหยางมีหลานสาวที่ไร้การอบรมเช่นนี้ ดูถูกคนอื่นยกตนเหนือกว่าผู้ใด ช่างน่าละอายและน่าขายหน้าจริง ๆ วันนี้นางจะสั่งสอนนางให้ได้หลาบจำ รวมถึงท่านนายอำเภอที่ปล่อยให้หลานสาวมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมเช่นนี้

“งั้นเรามาดูกันว่าใครจะสูงแล้วใครจะต่ำ พี่หวังลู่รบกวนไปที่ว่าการอำเภอ บอกนายอำเภอว่าข้าเรียนเชิญ”

“ขอรับ”

“เจ้าเป็นใครกันแน่?” ถังเหม่ยฮวามองอันฉีด้วยสายตาหวาดระแวงสงสัย อันฉีไม่ตอบแต่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ชายเจ้าร้านบะหมี่ไปยกมาให้นั่ง ผ่านไปไม่นานหวังลู่ก็เดินนำหน้าท่านนายอำเภอ พามายังจุดที่คนยืนมุงกันอยู่ ถังห่าวซวนเมื่อมาถึงก็กวาดตามองทุกคนโดยรอบอย่างสำรวจ

หวังลู่ไปแจ้งเขาว่าหลานสาวของท่านจินเฟยหลางเชิญให้มาพบ ไม่คาดคิดว่าจะเชิญมาพบบนถนนที่มีผู้คนรายล้อมมากมายเช่นนี้ แล้วนั้นบรรดาหลานสาวของเขามาทำอะไรกัน “คนไหนคือหลานสาวท่านจินเฟยหลาง?”

“เป็นข้าเอง” อันฉีรีบยืนขึ้นมาทันที ที่นางให้หวังลู่แนะนำนายอำเภอเช่นนั้นเพราะนางอยากจะดูท่าทีของเขาเช่นกันว่าจะปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างไร ถังเหม่ยฮวาเมื่อเห็นคนเป็นอามาถึงก็ยิ่งลำพองตนรีบใส่ไฟให้ดูเกินจริงทันที

“ท่านอานางว่าข้าเป็นหลานสาวนายอำเภอได้อย่างไร กิริยามารยาทอย่างกับแม่ค้าขายปลา นางพูดเช่นนี้ก็เหมือนว่าท่านไม่สั่งสอนและอบรมข้าให้ดี ท่านอาต้องสั่งสอนนางนะเจ้าค่ะ”

นายอำเภอถังห่าวซวนหันมามองอันฉีอย่างไม่พอใจ คิดว่าเป็นหลานสาวของท่านจินเฟยหลางแล้วจะพูดจาไม่เกียรติใครก็ได้อย่างนั้นรึ เขาไม่คิดเลยว่าท่านจินเฟยหลางจะมีหลานสาวที่ไร้มารยาทเช่นนี้

“คุณหนูฟู่ถึงท่านจะเป็นหลานสาวของท่านจินเฟยหลาง ก็อย่าคิดว่าจะพูดจาอย่างไรก็ได้ เรื่องนี้ข้าคงต้องแจ้งถึงท่านตาของท่านให้รับรู้”

อันฉีมองสำรวจชายตรงหน้าอย่างพิจารณา เขาจับฉลากได้เป็นนายอำเภอหรืออย่างไรโง่งมสิ้นดี ฟังความข้างเดียวก็หลงเชื่อแล้ว คนแบบนี้จะมาปกครองคนทั้งเมืองได้อย่างไร

“ท่านเป็นนายอำเภอที่ไร้ประโยชน์เสียจริง ๆ ฟังแค่หลานสาวบอกก็เชื่อแล้วหรือ ไม่ไต่ถามอะไรเลย ข้าคิดว่าตำแหน่งนายอำเภอคงไม่เหมาะกับท่านหรอก”

“นี่เจ้าอย่าให้มันมากไปนัก!” ถังห่าวซวนโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แต่ก็พยายามข่มอารมณ์เอาไว้ ก่อนจะมองอันฉีอย่างกับจะฉีกออกมาเป็นชิ้น ๆ

“ข้าพูดขนาดนี้ท่านยังไม่รู้ตัวเลยหรือว่าทำผิดพลาดอันใดไป ถ้าเช่นนั้นเฒ่าแกเชิญเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นทีเจ้าค่ะ” ชายเจ้าของร้านบะหมี่จึงเริ่มเล่าตั้งแต่ต้น พอนายอำเภอถังห่าวซวนฟังจบก็ตกใจจนหน้าซีด เขาควรจะไต่ถามเรื่องราวทั้งหมดเสียก่อน ไม่ใช่ฟังความข้างเดียวอย่างที่นางพูด แย่แล้ว!

“ตำแหน่งนายอำเภอลั่วหยาง ท่านได้มาอย่างไรนั้นคงต้องตรวจสอบให้ชัดเจน” พอเขาได้ยินจากที่กำลังตกใจเปลี่ยนมาโกรธอีกครั้ง

“เจ้าเป็นเพียงหลานสาวท่านจินเฟยหลางมีสิทธิ์อะไร!” เขาตวาดออกมาอย่างเหลืออด มองอันฉีด้วยสีหน้าถมึงทึง

“หากว่านางเป็นบุตรสาวของเสนาบดีกรมยุติธรรมละพอจะมีสิทธิ์หรือไม่?”

“และหากว่าเป็นบุตรสาวเสนาบดีกรมยุติธรรมยังไม่มีสิทธิ์ แล้วหากว่านางเป็นพระชายาของข้าเล่า ท่านนายอำเภอคิดว่านางมีสิทธิ์หรือไม่?”

สองบุรุษต่างวัยที่หล่อเหลาสง่างามไม่ต่างกันปรากฏกายขึ้น นายอำเภอถังห่าวซวนแม้จะไม่เคยเห็นเสนาฟู่และหมิงอ๋อง แต่คำว่าพระชายามันทำให้ร่างของเขาเย็นเยียบ ชายชราจินเฟยหลางที่ก้าวเข้ามาแนะนำให้ทุกคนได้ยินอีกครั้ง

“คนแรกคือท่านเสนาบดีกรมยุติธรรมฟู่อันเฉิง ส่วนท่านนี้คือหมิงอ๋อง และนางก็คือพระชายาของหมิงอ๋อง”

คราวนี้ทุกคนที่ยืนอยู่ต่างรีบทำความเคารพกันแทบไม่ทัน รวมถึงชาวบ้านที่ยืนมุงดูด้วย ไม่คาดคิดว่าราชวงศ์จะมาเยือนถึงเมืองลั่วหยาง พวกเขาไม่ได้เตรียมตัวรับเสด็จเลย

“ถวายบังคมท่านอ๋อง”

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบแม้แต่เสียงหายใจยังไม่ได้ยิน นายอำเภอถังห่าวซวนเหงื่อแตกซิกงานเข้าเขาเต็ม ๆ ส่วนถังเหม่ยฮวาและคุณหนูคนอื่น ๆ ร่างกายสั่นเทาด้วยหวาดกลัวความผิด สตรีผู้นี้เป็นพระชายาของหมิงอ๋อง แย่แล้วพระชายาต้องไม่ให้อภัยพวกนางแน่

“ท่านนายอำเภอข้าคิดว่าท่านควรกลับไปสำนึกพฤติกรรมของตัวท่านเองว่า เหมาะสมจะเป็นนายอำเภอต่อไปหรือไม่ ส่วนพฤติกรรมของหลานสาวท่าน ข้าคิดว่าควรอบรมเสียใหม่และให้คัดบทจริยธรรมคนละ100หน้า”

“ทุกคนเกิดมาเท่าเทียมกันมีความเป็นคนเหมือนกัน การเคารพและให้เกียรติซึ่งกันและกันสำคัญมาก ยศถาบรรดาศักดิ์เป็นส่วนประกอบที่ทำให้คนเคารพนับถือ แต่ก็อย่าลืมความเป็นคน”

อันฉีร่ายยาวให้ทุกคนฟัง ทำเอาพวกเขาสำนึกกันแทบไม่ทัน ส่วนคนที่มายืนฟังต่างประทับใจกับคำพูดของนาง เหมาะสมอย่างยิ่งแล้วที่จะมาเป็นพระชายาของท่านอ๋อง คำว่าอย่าลืมความเป็นคนฟังแล้วมันกินใจจริง ๆ

หมิงอ๋องเองก็ภูมิใจในตัวของนางมาก จนยิ้มออกมาเต็มใบหน้าอย่างมีความสุข ฟู่อันเฉิงก็แสนจะภาคภูมิใจที่นางสั่งสอนผู้อื่นได้ดี

“ข้าและท่านอ๋องจะอยู่ที่นี่สักระยะ หากข้ายังเห็นพฤติกรรมเช่นนี้อีก แน่นอนว่าตำแหน่งนายอำเภอคงเปลี่ยนคน”

“ข้าจะปรับปรุงตัวขอรับ ขอบคุณว่าที่พระชายาที่ช่วยชี้แนะ” นายอำเภอถังห่าวซวนเอ่ยอย่างสำนึกผิด

นายอำเภอถังห่าวซวนรีบพาหลานสาวและคนอื่นจากไปทันที ฮุ่ยอันแอบมองเขาอยู่ห่าง ๆ เพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่านางยืนอยู่ที่นี่ เขาคือบิดาของลูกชายฝาแฝดที่นางให้กำเนิด แต่เพราะนางเป็นเพียงแม่อุ้มบุญจึงไม่อาจแสดงตัว เพราะนางยอมรับข้อตกลงแต่โดยดีและรับข้อเสนอ นางควรจะรักษาคำพูดตามข้อตกลงโดยไม่เข้าไปยุ่งแต่อย่างใด

อันฉีหันมาเห็นฮุ่ยอันที่ยืนแอบมองอยู่ก็พอจะเข้าใจ ก่อนจะเดินไปจับมือของนางบีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ ก่อนเถ้าแก่ร้านบะหมี่จะเข้ามาโค้งขอบคุณอย่างนอบน้อม “พระชายาขอบคุณมากพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าผ่านมาทางนี้เลยแวะมาดูกิจการของท่านเสียหน่อย แต่ดูเหมือนว่าร้านท่านจะขายทีเดียว”

“เป็นเพราะได้รับการชี้แนะจากพระชายา ขอบคุณอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ” อันฉีพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปหาบิดา ท่านตาและหมิงอ๋องที่ยืนรอนางอยู่

“หิวกันหรือไม่? ร้านบะหมี่ลูกค้าเยอะ เราไปหาร้านอื่นนั่งกันเถอะเจ้าค่ะ” อันฉีคว้ามือของหมิงอ๋องมากุมเอาไว้ ก่อนจะพากันเดินไปยังถนนที่มีร้านค้ามากมายเปิดให้บริการ