ตอนที่33 แผนลอบสังหาร

อันฉีเดินมองแต่ละร้านอย่างให้ความสนใจ ดูเหมือนแต่ละร้านจะดูคึกคักลูกค้าเยอะกันแทบทุกร้าน แต่ว่าอันฉีไม่คิดจะเข้าไปนั่งร้านที่มีลูกค้ามากมาย นางไม่อยากไปเบียดเสียดกับใคร นางอยากหาที่นั่งเงียบ ๆ กินไปคุยไปมากกว่า

“ท่านอ๋องร้านนั้นน่าสนใจดีเพคะคนไม่ค่อยพลุกพล่าน” กล่าวจบอันฉีก็ดึงมือเขาเข้าไปทันที ตามมาด้วยชายชราจินเฟยหลางและเสนาบดีฟู่ ทางร้านตกแต่งโดยให้มีต้นไม้ดอกไม้ในกระถางอย่างร่มรื่น แต่ละนั่งแยกกันอย่างเป็นสัดส่วน

อันฉีเดินเข้ามาอย่างร่าเริง แต่แล้วนางก็ต้องชะงักเมื่อบทสนทนาของโต๊ะหนึ่งดังแว่วเข้ามา นางมองไม่เห็นเพราะมีฉากกันและต้นไม้ประดับตั้งบังเอาไว้ เพราะว่าบทสนทนาอันฉีต้องรีบหยุดยืนฟังอย่างตั้งใจ ทำให้หมิงอ๋อง เสนาบดีฟู่ และชายชราจินเฟยหลางหยุดฟังตามไปด้วย

“พี่ใหญ่อีกคนบอกกำจัดให้หมด ส่วนอีกคนบอกกำจัดเพียงคุณหนูฟู่และเสนาบดีฟู่ หากเป็นแบบนี้แล้วเราจะทำตามคำสั่งใครละพี่”

“กำจัดหมดทุกคนนั่นแหละง่ายดี ใครไปแยกแยะถูกช่วงชุลมุน”

“อ้าว! นายท่านเหตุใดมายืนอยู่ตรงนี้ขอรับ เชิญทางนี้ขอรับ” พนักงานของร้านที่เดินมาเห็นรีบเชื้อเชิญพาอันฉีไปนั่งที่โต๊ะ ทำให้กลุ่มคนที่กำลังคุยกันตกใจที่เผลอพูดเรื่องสำคัญออกมา พวกเขาจึงรีบใช้วิชาตัวเบากระโดดพุ่งออกไปจากร้านทันที

ยามนี้ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที มีคนต้องการกำจัดพวกเขา พวกเขาเป็นใครกันนะ

“การเดินทางกลับเมืองหลวงคงไม่ใช่เรื่องง่ายเสียแล้ว” เสนาบดีฟู่เอ่ยขึ้นหลังจากนั่งลง

“จากที่ฟังดูเหมือนจะมีคนจ้างนักฆ่าสองคน คนแรกบอกให้ฆ่าทุกคน ส่วนอีกคนบอกฆ่าเฉพาะเสนาบดีฟู่และอันฉี” หมิงอ๋องเริ่มวิเคราะห์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด กำจัดหยวนอ๋องไปแล้วก็ยังมีคนอื่นอีกสินะ

“พวกเขาจะต้องลงมือในระหว่างที่พวกเราเดินทางกลับเมืองหลวงแน่ ตอนที่กระหม่อมนั่งรถม้ามาที่นี่สังเกตว่ามีจุดอันตรายหลายจุดเลยทีเดียว หากคนร้ายจะลงมือคงต้องลงมือตามจุดนี้แน่พ่ะย่ะค่ะ”

“ถ้าเช่นเรารีบกินแล้วรีบกลับดีกว่าเพคะ พวกเราคงต้องปรึกษาเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย แต่ว่ายามนี้ทุกคนก็รู้สึกกินอะไรไม่ลงแล้ว เพราะมีเรื่องให้คิดอย่างมากมาย อันฉีเห็นเช่นนั้นก็เรียกพนักงานของร้านมาเก็บเงิน เพราะตัวนางเองก็กินอะไรไม่ลงเช่นเดียวกัน

เมื่อกลับมาถึงจวน หมิงอ๋องก็รีบบอกแม่ทัพจ้าวซีฮั่นและองค์หญิงให้ไปรวมตัวกันที่ห้องโถง จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องที่ได้ยินมาให้เขาฟัง แม่ทัพจ้าวซีฮั่นใบหน้าแข็งกร้าวขึ้นมาทันที เป็นใครกันที่คิดจะกำจัดพวกเขาเช่นนี้ จะเหิมเกริมกันเกินไปแล้ว คิดว่าพวกเขาไร้ฝีมือหรืออย่างไร

“เจ้าว่าเป็นฝีมือใคร?” หมิงอ๋องหันไปถามสหายรักอย่างจ้าวซีฮั่น

“เดาได้หลายทาง หนึ่งอาจเป็นองค์รัชทายาทที่เจ็บแค้นเจ้าก็เลยพาล เลยสั่งคนมาจัดการพวกเราทั้งหมด สองคนที่กู้เงินตระกูลฟู่ไป เพราะหวาดกลัวว่า หากพระชายาและเสนาบดีฟู่กลับถึงเมืองหลวง คงต้องสืบสาวเรื่องราวทั้งหมดแน่ ก็เลยคิดกำจัดเสียแต่ตอนนี้ สามอาจมีคนไม่พอใจพวกเราคนใดคนหนึ่ง ก็เลยคิดจะกำจัดทั้งหมด”

“พวกเขาคิดว่าจะกำจัดพวกเราได้ง่ายดายเพียงนั้นเชียวหรือ” หมิงอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

“ข้าคิดว่าพวกเขาอาจใช้วิธีสกปรก เพราะเป็นวิธีเดียวที่สังหารพวกเราได้”

“ท่านจินเฟยหลางมีแผนที่หรือไม่?” หมิงอ๋องหันไปถามชายชราที่นั่งข้างเสนาบดีฟู่ “กระหม่อมจะให้คนไปหยิบมาให้เดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อแผนที่ถูกนำมากางออกบนโต๊ะ ทุกคนก็ลุกขึ้นมามองอย่างสนใจ เสนาบดีฟู่ที่เดินทางมาด้วยรถม้าจึงสามารถเก็บรายละเอียดได้มากกว่าใคร เขาจึงรีบหยิบหมากที่เล่นบนกระดาน มาวางตามจุดต่าง ๆ ที่เขาเห็นว่าเป็นจุดอันตราย ที่อาจถูกโจมตีได้มากที่สุด

“กระหม่อมวางหมากเอาไว้ ตามจุดที่น่าจะเสี่ยงกับการถูกลอบโจมตีพ่ะย่ะค่ะ” ทุกคนมองเส้นทางบนแผนที่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด การเดินทางกลับเมืองหลวงครั้งนี้ ดูเหมือนจะไม่ง่ายเอาเสียเลย ไม่รู้ว่าเป็นใครที่วางแผนร้ายนี้เอาไว้

“ส่งสัญญาณเรียกทหารลับ” หมิงอ๋องหันไปหาองครักษ์คนสนิทอย่าง หวังซูและหวังเหล่ย เขาจะให้ทหารลับพิเศษออกมาคอยเฝ้าในจุดต่าง ๆ การเดินทางน่าจะใช้เวลาถึง15วัน ตอนที่เขามาที่นี่เขาใช้ม้าเร็ว และเปลี่ยนม้าตลอดเส้นทาง ทำให้เดินทางเพียงสามวันแบบไม่หยุดพัก แต่เพราะในคราวนี้ต้องใช้รถม้าสองคัน การเดินทางจึงไม่อาจเร่งรีบได้

อันฉีนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ปล่อยให้บุรุษวางแผนกัน เพราะนางเชื่อว่า หมิงอ๋อง แม่ทัพจ้าวและบิดาของนาง จะวางแผนรับมือได้เป็นอย่างดี องค์หญิงหมิงเยว่เอื้อมมือมาจับมือของอันฉีเพื่อให้กำลังใจกันและกัน อันฉีจึงหันไปยิ้มให้อย่างอบอุ่น

“พวกเจ้าสี่คนคอยคุ้มครองพระชายาและองค์หญิงอย่าให้คลาดสายตา” ชายชราจินเฟยหลางหันมากำชับ เจียวจู เลี่ยงหลิง ฉี่ฉุน หวงลู่ ยามนี้เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของหลานสาวเหลือเกิน

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

เมื่อวันเดินทางมาถึงอันฉีและองค์หญิงก็แต่งกายด้วยชุดที่ทะมัดทะแมง เพื่อให้คล่องตัวหากว่าเกิดอะไรขึ้น ยามนี้ทหารลับได้เดินทางล่วงหน้าไปก่อนแล้ว พวกเขาเตรียมไปประจำอยู่ตามจุดต่าง ๆ ที่คิดว่าน่าจะเป็นจุดโจมตี

ชายชราจินเฟยหลางออกมายืนส่งด้วยความรู้สึกเศร้าและใจหาย หวังว่าพวกเขาจะเดินทางถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย ฮุ่ยอันและฮุ่ยหมิ่นมายืนส่งด้วยเช่นกัน ผู้มีพระคุณกำลังจะจากไปแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้พบกันอีก

“พระชายาขอให้เดินทางปลอดภัยนะเพคะ”

“ขอบใจ พวกท่านสองคนก็ตั้งใจทำงานอย่ายอมแพ้ อย่าทำให้ข้าผิดหวังละ มีอะไรก็มาหาท่านตาของข้าได้ ข้าบอกเขาเอาไว้แล้ว” สองพี่น้องได้ยินก็รีบคุกเข่าให้อันฉีอย่างซาบซึ้งใจ นางดูแลจนวินาทีสุดท้ายจริง ๆ “ขอบคุณอีกครั้งเพคะ”

ขบวนเดินทางเริ่มเคลื่อนตัวออกไป โดยมีหมิงอ๋องและแม่ทัพจ้าวนำหน้าขบวน ท้ายขบวนมีหวังซู หวังเหล่ยและเจาเฉิงปิดท้าย องครักษ์อีกสี่คนขี่ม้าประกบรถม้าของอันฉีและรถม้าของเสนาบดีฟู่ อันฉีส่งมีดพกขนาดสั้นกะทัดรัดให้องค์หญิง เพื่อเอาไว้ให้ป้องกันตัว องค์หญิงมองมีดในมือด้วยใจอันสั่นรัว

“ข้าไม่รู้ว่าจะทำร้ายใครได้หรือไม่”

“ในยามคับขันและสัญชาตญาณการเอาตัวรอด พี่หญิงจะทำได้เองเพคะ” อันฉีเอ่ยให้กำลังใจ ก่อนจะเปิดม่านหน้าต่าง แล้วมองออกไปยังพื้นที่กว้างใหญ่ บ้านเรือนของผู้คนเริ่มมองไม่เห็นแล้ว เพราะเริ่มจะเข้าเขตที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ อันฉีเผลอจับมีดพกอย่างไม่รู้ตัว