ตอนที่34 รู้ความจริง

แต่ทว่าเมื่อราเชนทร์ทนอยู่เฉยๆไม่ไหว เขาจึงพาตัวเองไปหาเพื่อน เพราะเรื่องนี้คงปล่อยผ่านไม่ได้จริงๆ ยังไงก็ต้องเคลียร์ต้องพูดกันสักหน่อย

เมื่อมาถึงหน้าห้องของเพื่อนก็เปิดประตูเข้าไปข้างในทันทีอย่างถือวิสาสะ ไม่มัวมาเคาะเรียกเจ้าของห้องให้เสียเวลา

แกรก!

ทางด้านจอมทัพขณะที่ยืนแต่งตัวอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าเสร็จพอดีก็หันไปมองคนที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง พอเห็นว่าเป็นเพื่อนตนที่ชอบทำตัวเสียมารยาทตลอด จึงถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอากับนิสัยของเพื่อน ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยท่าทีนิ่งๆแม้จะไม่พอใจก็ตาม

“มีอะไร”

“มีแน่กูถึงได้มาเนี่ย” ราเชนทร์ตอบกลับไปขณะยืนเท้าสะเอวมองเพื่อนอย่างเอาเรื่อง ทว่าไม่ได้ทำให้อีกคนเกรงกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย จอมทัพจึงพูดกลับไปด้วยท่าทีนิ่งๆเช่นเดิม

“มีอะไรก็ว่ามา”

ในขณะเดียวกันทางด้านของขวัญที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็แอบออกจากห้อง มองซ้ายมองขวาอย่างดี เมื่อเห็นทางสะดวกก็รีบสับขาวิ่งขึ้นไปหาอีกคนบนห้องนอนของเขาอย่างไว โดยที่สองหนุ่มใหญ่ก็ยังคงเคลียร์กันอยู่ในห้อง

“มึงได้ลูกกูแล้วใช่ไหม”

จอมทัพชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของเพื่อน ทว่าก็ยังคงนิ่งอยู่ แต่เมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนดูจะออกตัวแรงเกินไปทั้งที่ไม่ใช่เรื่องตัวเอง เขาจึงพูดออกไปน้ำเสียงเข้ม สีหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

“มึงอย่าเยอะให้มากไอ้เชนทร์ ถ้ายัยหนูเป็นเมียกูแล้วยังไง มึงไม่ใช่พ่อเด็ก มึงแค่ชอบแม่เขา ยังไม่ได้เป็นอะไรกับแม่เขามึงอย่าสำคัญตัวเองผิดว่าเป็นพ่อเด็ก”

“ทำไมกูจะไม่ใช่พ่อเด็ก กูนี่แหละพ่อแท้ๆของของขวัญ!” ราเชนทร์พูดสวนกลับไปด้วยความโมโห แต่ในเมื่อหลุดปากพูดความจริงออกไปแล้วก็คงไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป

จอมทัพถึงกับขมวดคิ้วเมื่อเพื่อนพูดมาเช่นนั้น อีกทั้งท่าทีจริงจังของเพื่อนที่ไม่ได้พูดเล่น ก็ยากที่จะทำความเข้าใจ จึงเอ่ยถามกลับไป

“หมายความว่ายังไงวะ มึงพูดอะไรของมึง”

“มึงยังจำเรื่องเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนที่กูเคยไปเรียนต่อมหาลัยที่กรุงเทพได้ไหม ตอนนั้นกูมีแฟนแล้วดันทำเธอท้อง กูไม่รู้จะทำยังไงเลยโทรปรึกษามึง แล้วมึงก็บอกให้กูเอายาขับเลือดไปให้เธอกินเพื่อให้เธอแท้งลูก แต่กูไม่เคยโกรธมึงเลยนะ ตอนนั้นกูเข้าใจว่ามึงหวังดีถึงอนาคตของกู กูก็เลยทำตามที่มึงบอก กูเอายาขับเลือดไปให้เธอกิน”

“มึงกำลังจะพูดอะไรของมึง ถ้ามึงไม่มีเรื่องอะไรจะพูดแล้วก็ออกไปซะ” จอมทัพพูดขัดขึ้นมา เพราะยิ่งเพื่อนพูดก็ยากที่จะทำความเข้าใจ ว่ามันไปเกี่ยวอะไรกับเรื่องเมื่อหลายสิบปีก่อน

“มึงต้องฟัง เพราะสิ่งที่กูจะพูดมันคือความจริงที่มึงควรรู้” พูดจบราเชนทร์ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ขณะมองเพื่อนไม่ละสายตาด้วยสีหน้าจริงจัง เช่นเดียวกับจอมทัพที่มองมา ก่อนที่ราเชนทร์จะเล่าเรื่องราวในอดีตต่อ

“แฟนเก่ากูคนนั้นคือเข็มมุก เด็กในท้องของเข็มมุกที่พวกเรามองว่าเป็นแค่ก้อนเลือดก้อนเนื้อเยื่อที่ไม่มีค่าอะไรก็คือขะ”

“พอ! มึงหยุดพูดได้แล้วกูไม่อยากฟัง” จอมทัพพูดแทรกขึ้นน้ำเสียงแข็ง เพราะเขาไม่ต้องการจะฟังความจริงต่อจากนี้ ขณะใจแกร่งเต้นสั่นระรัวขึ้นมาเพราะกลัวตัวเองจะรับความจริงไม่ไหว แค่เขารับรู้ชื่อแฟนเก่าของเพื่อนก็ทำให้เข้าใจสิ่งที่เพื่อนพูดมาก่อนหน้าได้ทันที ซึ่งเขาไม่เคยนึกเอะใจถึงชื่อของเข็มมุกมาก่อนเลย เพราะเขาดันลืมชื่อแฟนเก่าของเพื่อนไปนานแล้ว และไม่คิดว่าแฟนเก่าของเพื่อนจะเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้ โลกมันก็ช่างกลมแสนกลมเหลือเกิน

แต่แล้วสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยิน เพื่อนก็ดันพูดมันออกมาจนได้

“มึงไม่อยากฟังหรือมึงกลัวความจริงกันแน่ว่าหนูของขวัญคือเด็กคนนั้น”

“จะเป็นไปได้ยังไงวะ ก็ในเมื่อ...” จอมทัพหยุดคำพูดเอาไว้แค่นั้นเพราะไม่อาจทำใจพูดต่อได้ ก่อนจะได้ยินเพื่อนพูดต่อ

“ที่กูเคยบอกมึงว่าจู่ๆเข็มมุกก็หายไป ตอนนั้นกูก็คิดว่าเธอกินยานั่นแล้ว เธอเลยอาจจะโกรธกูก็เลยเลือกที่จะหายไปจากชีวิตกู แต่ความจริงแล้วเข็มมุกไม่ได้กินยานั่น เธอเลือกเก็บเด็กเอาไว้ พวกเราต้องขอบคุณเธอที่ทำให้หนูของขวัญได้เกิดมา ไม่งั้นพวกเราก็คงไม่ได้เห็นว่าหนูของขวัญโตมาน่ารักขนาดไหน”

จอมทัพที่ฟังความจริงจากปากเพื่อนจนเพื่อนพูดจบ เขาจึงพูดขึ้นมาอย่างเหม่อลอย ราวกับคนไม่อยากจะเชื่อกับความจริงที่ได้ยิน

“ใช่ ต้องขอบคุณเข็มมุกที่ไม่ทำร้ายยัยหนูด้วยวิธีเลวๆของกู ไม่งั้นยัยหนูก็คงไม่ได้เกิดมา แล้วกูก็คงไม่ได้เห็นว่ายัยหนูโตมาได้น่ารักขนาดนี้” ทุกคำทุกประโยคที่พูดออกมาล้วนนึกเจ็บปวดอยู่ในใจ หากวันนั้นเข็มมุกตัดสินใจพลาดทำตามวิธีของเขา เขาก็คงไม่ได้พบไม่ได้เจอยัยหนูน้อยของเขา เธอก็คงไม่มีโอกาสได้เติมโตอยู่ในโลกใบนี้ ยิ่งคิดยิ่งเจ็บปวดใจ โคตรเกลียดตัวเองที่สุดก็วันนี้ที่ต้องมารับรู้ความจริงว่าตัวเองเคยทำเลวกับคนที่รักมากแค่ไหน

และเมื่อไม่รู้จะเอายังไงต่อกับเรื่องเลวๆของตัวเองที่เคยทำเอาไว้ จึงทำได้แค่พูดระบายกับเพื่อนอย่างคนจนปัญญา 

“บ้าเอ๊ย ถ้ายัยหนูรู้เรื่องนี้คงไม่ให้อภัยกูแน่ ยัยหนูคงเกลียดกูแน่เลยว่ะไอ้เชนทร์ แม่ง! ทำไมกูถึงได้เลวขนาดนี้วะ” พูดจบก็ทิ้งตัวนั่งลงปลายเตียง เอาศอกค้ำหน้าขาทั้งสองข้างขณะมือกุมขมับอย่างคนกลุ่มใจเป็นอย่างมาก

ด้านราเชนทร์ที่รู้สึกไม่ต่างกัน แต่พอเห็นเพื่อนที่สภาพดูแย่กว่าเขา จึงทนมองเฉยๆไม่ได้ จึงทิ้งตัวนั่งลงข้างเพื่อน ก่อนจะเอ่ยพูดให้กำลังใจเพื่อน

“มึงอย่าโทษตัวเองเลย ต่อให้สิ่งที่มึงทำลงไปมันจะเลวร้าย แต่เจตนาของมึงก็หวังดีต่อกู คนที่เลวจริงๆคือกูต่างหาก กูเป็นถึงพ่อแต่คิดฆ่าลูกตัวเองได้ลง คนอย่างกูไม่ควรจะเป็นพ่อคนด้วยซ้ำ” จริงที่สุดของความเป็นพ่อ ต้องเลวแค่ไหนถึงคิดฆ่าลูกตัวเองได้ลงคอ แม้ในตอนนั้นเด็กจะอยู่ในท้องแม่ยังไม่ได้เป็นตัวอ่อนเลยด้วยซ้ำ แต่นั่นมันคือหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดมาลืมตาดูโลก เขาเกือบจะทำให้หนึ่งชีวิตที่เป็นลูกของตัวเองเกือบไม่ได้เกิดมา มันต้องเลวแค่ไหนถึงคิดทำร้ายลูกตัวเองได้ขนาดนี้

แต่แล้วในขณะที่ราเชนทร์กับจอมทัพนั่งจมอยู่กับความเสียใจและรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนเคยกระทำ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากหน้าห้อง ซึ่งเป็นเสียงของจันทร์ทิพย์ผู้เป็นแม่

“อ้าวหนูของขวัญ หนูมายืนทำอะไรตรงนี้ลูก”

เมื่อสองหนุ่มใหญ่ได้ยินเช่นนั้นก็หันมองหน้ากันทันทีด้วยความตกใจ เพราะกลัวว่าเรื่องที่พูดกันเมื่อครู่เด็กสาวจะมาได้ยินเข้าหรือเปล่า ก่อนจะพากันดันตัวลุกขึ้นจากปลายเตียงเดินออกไปเปิดประตูเพื่อดูเหตุการณ์ด้านนอก

แต่แล้วเมื่อเปิดประตูออกมาก็เห็นเด็กสาวยืนร้องไห้น้ำตานองเต็มหน้า พวกเขาจึงรู้ได้ทันทีว่าเรื่องที่พูดกันในห้องเมื่อครู่เด็กสาวคงได้ยินทั้งหมดแล้ว

“หนูของขวัญ”

“ยันหนู”

ต่างคนต่างเรียงเด็กสาวโดยไม่มีใครกล้าพูดอะไรนอกเหนือจากนั้น ขณะที่ใจของทั้งคู่เต้นสั่นระรัวด้วยความกลัวกับอากัปกิริยาของเด็กสาวต่อจากนี้ เพราะแม้จะทำใจไว้แล้วว่าเธอคงจะไม่ให้อภัยและคงจะโกรธเกลียดพวกเขา แต่พอเอาเขาจริงก็รับไม่ได้อยู่ดีหากจะโดนลูกและคนรักเกลียด

ด้านจันทร์ทิพย์ที่เห็นเด็กสาวร้องไห้จึงเข้ามาจับตัวเด็กสาวแล้วถามด้วยความเป็นห่วง

“หนูของขวัญ หนูร้องไห้ทำไมลูก”

ของขวัญได้ยินเช่นนั้นจึงละสายตาจากคนตัวโตทั้งสองคนตรงหน้า หันไปมองหญิงชรานิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยตอบออกไปขณะพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

“ไม่มีอะไรค่ะคุณยาย แค่ฝุ่นเข้าตาหนูเฉยๆ หนูขอตัวไปนอนก่อนนะคะ” ไม่สนแล้วว่าคำพูดที่เอ่ยอ้างออกไปซึ่งไม่ต่างจากโกหก หญิงชราจะเชื่อหรือไม่ เพราะตอนนี้เธอแค่อยากพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ อยากอยู่คนเดียวเพื่อคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เพิ่งได้รับรู้ เมื่อพูดจบก็เตรียมจะเดินจากไป ทว่า...

“ยัยหนู”

“หนูของขวัญ”

เธอถูกคนเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดและคนรักเอ่ยเรียกเอาไว้เสียก่อน เธอจึงหยุดนิ่งอยู่ที่เดิมชั่วครู่ ก่อนจะหันไปมองคนตัวโตทั้งสอง แล้วพูดกับพวกเขาอย่างไม่ให้พวกเขาต้องเป็นห่วง

“ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูขอเวลาหน่อย ไว้หนูพร้อมเราค่อยมาคุยกัน” พูดจบเธอก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้คนด้านหลังได้แต่มองตามตาละห้อย แม้ในใจพวกเขาอยากจะตามไปอธิบาย แต่ในเวลานี้เด็กสาวไม่พร้อมที่จะรับฟังพวกเขา คงต้องให้เวลาเธอตามที่เธอขอ

ทางด้านจันทร์ทิพย์ที่ยืนงงกับเหตุการณ์ เพราะเห็นๆกันอยู่ว่าเด็กสาวร้องไห้ จะมาบอกว่าฝุ่นเข้าตามีเหรอเธอจะเชื่อ จึงหันไปถามสองหนุ่มให้หายสงสัย

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมหนูของขวัญถึงร้องไห้ออกไปแบบนั้น เล่ามาให้แม่ฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ"

เมื่อได้ยินคำถามของคนเป็นแม่ จอมทัพกับราเชนทร์จึงหันมองหน้ากันทันที หลังจากนั้นจึงเป็นราเชนทร์ที่อธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้จันทร์ทิพย์ฟัง เว้นแต่เรื่องที่จอมทัพกับลูกสาวของเขาชอบพอกัน เพราะเรื่องนี้คงต้องปล่อยให้จอมทัพเคลียร์เอาเอง

เมื่อเหตุการณ์นี้จบลงทุกคนก็ต่างแยกย้ายกลับห้องตัวเอง ทางจอมทัพที่คืนนี้หวังจะได้นอนกอดเมียเด็กตัวนุ่มก็ต้องผิดหวัง เพราะแม้แต่หน้าเขาตอนนี้ไม่รู้ว่าเธอยังอยากจะเห็นอยู่หรือเปล่า