ตอนที่35 ขอให้แม่ไปส่ง

เช้าวันต่อมา

ในขณะที่ทุกคนในบ้านกำลังจะทานข้าวเช้ากัน จะมีก็แต่เด็กสาวที่ยังไม่เห็นเข้ามาในครัว คนเป็นแม่จึงกะว่าจะไปตาม ทว่าก็เห็นลูกสาวเดินมาพอดี

“อ้าวของขวัญ แม่กำลังจะไปตามอยู่พอดีเลย มาแล้วก็เข้ามานั่งสิ”

ด้านของขวัญที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องครัวจึงชำเลืองมองไปยังคนเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดกับคนรักของเธอนิ่งๆครู่หนึ่ง ขณะที่พวกเขาก็มองมาทางเธอเช่นกัน ไม่นานเธอก็ละสายตาจากพวกเขา แล้วเอ่ยพูดออกไปโดยไม่ได้เจาะจงว่าพูดกับใคร

“หนูไม่ค่อยหิวค่ะ ทุกคนกินข้าวกันเลย” สิ้นคำพูดของเธอ ก็ได้ยินเสียงทุ้มของคนรักพูดขึ้นน้ำเสียงนุ่มๆฟังดูอ่อนโยน

“ไม่หิวก็มากินหน่อย ไม่กินข้าวเช้าเดี๋ยวปวดท้องเอานะ”

ของขวัญจึงหันไปมองคนรักทันที ทว่าเธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร ก่อนจะหันกลับมามองคนเป็นแม่ แล้วเอ่ยพูดกับแม่ไป

“แม่คะ วันนี้แม่ไปส่งหนูที่มหาลัยได้ไหมคะ”

“ทำไมล่ะ ปกตินายหัวก็ไปส่งไม่ใช่เหรอ วันนี้ทำไมถึงขอให้แม่ไปส่งล่ะ”

สิ้นคำถามของคนเป็นแม่ ในขณะที่ของขวัญกำลังยืนคิดว่าจะตอบแม่ของเธอออกไปยังไงดี ทางด้านจันทร์ทิพย์ที่นั่งมองอยู่เงียบๆและเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ดี จึงเอ่ยพูดขึ้นมาเพราะรู้ว่าเด็กสาวลำบากใจที่จะตอบ

“หนูของขวัญคงอยากให้แม่ไปส่งบ้าง เธอไปส่งลูกเรียนหน่อยจะเป็นไรไป”

ด้านเข็มมุกจึงหันไปมองหญิงชราก่อนจะยิ้มบ้างๆให้โดยไม่ได้พูดอะไรกลับไป จากนั้นจึงหันกลับมาพูดกับลูกสาวของเธอ

“งั้นมากินข้าวก่อน กินเสร็จแล้วเดี๋ยวแม่ไปส่ง”

“ก็ได้ค่ะ” เพราะไม่อยากให้มากความ ของขวัญจึงยอมเดินไปนั่งทานข้าวข้างแม่ของเธอเหมือนเช่นเคย โดยที่มีจานข้าวสวยวางรออยู่แล้ว ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มของอีกคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามพูดกับแม่ของเธอ

“เอารถฉันไปส่งยัยหนู” ไม่พูดเปล่า จอมทัพยื่นกุญแจรถยนต์ของตัวเองที่ล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงให้เข็มมุก

“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เข็มมุกจึงรับกุญแจรถมาตามปกติ ในขณะที่ของขวัญแค่มองนิ่งๆไม่คิดจะพูดอะไร

ด้านจอมทัพที่เห็นเด็กสาวไม่พูดอะไรกับเขาเลยตั้งแต่ที่เธอโผล่หน้าเข้ามาในครัวกระทั่งตอนนี้ อีกทั้งยังขอให้แม่ของเธอไปส่งที่มหาลัยอีก ก็ทำเอาปวดใจไม่น้อยกับท่าทีเมินเฉยและการตีตัวออกห่างของเธอ ขณะเดียวกันก็นึกหวั่นกลัว กลัวใจของเด็กสาวที่เขาไม่สามารถรู้ได้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ทว่าอย่างน้อยต่อให้เธอไม่ต้องการให้เขาไปส่งที่มหาลัยเหมือนเช่นเคย แค่เธอยอมนั่งรถเขาไปเรียนก็ยังดี

ส่วนราเชนทร์ที่นั่งมองลูกสาวอยู่เงียบๆก็รู้สึกไม่ต่างกัน ใจคนเป็นพ่อรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นลูกสาวเมินใส่ ไม่พูดไม่จากับเขาเลย อีกทั้งความสดใสของลูกที่เขาเคยเห็น บัดนี้กลับไม่เห็นแล้ว

หลังจากนั้นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยความอึมครึม โดยที่ทุกคนต่างรับรู้และเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ดี แม้กระทั่งนายใหญ่ศรก็รู้เรื่องนี้ เนื่องจากคนเป็นภรรยาได้เล่าให้ฟังตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว จะมีก็แต่เข็มมุกที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร แม้เธอจะมีความเอะใจกับบรรยากาศมื้อเช้าของวันนี้ที่ดูเงียบอึมครึมผิดปกติ แต่ทว่าก็เลือกที่จะเก็บความสงสัยเอาไว้ ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป

หลังจากนั้นเมื่ออาหารมื้อเช้าจบลง เข็มมุกก็เอารถของจอมทัพไปส่งลูกสาวของเธอที่มหาลัย ระหว่างทางของขวัญก็อยากจะพูดอยากจะถามเรื่องที่อึดอัดอยู่ในใจของเธอ แต่ก็กลัวว่าถ้าพูดในขณะที่คนเป็นแม่ขับรถอยู่กลัวว่าแม่จะไม่มีกะจิตกะใจขับรถ เธอจึงอดทนรอกระทั่งถึงมหาลัย เมื่อรถจอดสนิทเธอจึงพูดเปิดประเด็นทันที

“แม่คะ หนูรู้เรื่องที่คุณอาเชนทร์เป็นพ่อแท้ๆของหนูแล้วนะคะ”

เข็มมุกได้ยินเช่นนั้นจึงหันมามองลูกสาวด้วยความตกใจ ขณะที่ในหัวเต็มไปด้วยคำถาม จึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยถามลูกออกไป

“ขวัญรู้ได้ยังไง ใครบอกลูก”

“หนูบังเอิญไปได้ยินคุณอากับนายหัวคุยกัน หนูถึงได้เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงไม่ชอบพ่อ”

“หนูรู้เรื่องทั้งหมดแล้วจริงๆเหรอ” เข็มมุกถามหยั่งเชิงลูกสาว เพราะหากลูกสาวของเธอรู้มาแค่ประปราย เธอจะได้ใช้คำพูดกับลูกถูก เพราะกลัวว่าหากพูดอะไรออกไปที่ลูกสาวของเธอยังไม่รู้อาจจะไปกระทบจิตใจของลูกได้

“ใช่ค่ะ หนูรู้หมดแล้ว”

สิ้นคำตอบของลูกสาวที่ตอบด้วยท่าทีและสีหน้าจริงจัง อีกทั้งไม่ได้ถามอะไรเธอนอกเหนือจากนี้ เข็มมุกจึงมั่นใจทันทีว่าลูกสาวคงรู้ความจริงทุกอย่างหมดแล้ว เพราะคนที่รู้จะไม่ตั้งคำถาม เธอจึงกล้าที่จะถามต่อ

“แล้วหนูโกรธเขาไหม” 

“เขาไหนคะ แม่หมายถึงนายหัวหรือคุณอา”

“ก็ต้องราเชนทร์สิ นายหัวเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ” เข็มมุกถึงกับงงว่าอีกคนเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ ถ้าการที่ราเชนทร์บอกเรื่องส่วนตัวกับเพื่อน แล้วลูกสาวของเธอบังเอิญไปได้ยินเข้ามันก็ไม่แปลก เพราะเพื่อนบ้างคนก็สามารถพูดกันได้ทุกเรื่อง แต่คำถามของเธอมันไปเกี่ยวอะไรกับอีกคน ทำไมลูกสาวของเธอถึงพูดเหมือนว่าเขามีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ หรือบางทีอาจจะมีเรื่องอะไรที่เธอยังไม่รู้ แต่ลูกสาวของเธอดันไปได้ยินเข้า

ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ...

“นี่แสดงว่าแม่ยังไม่รู้ใช่ไหมคะ”

“รู้อะไร”

สิ้นคำถามของคนเป็นแม่ ของขวัญก็ได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่เธอได้ยินมาเมื่อคืนให้แม่ของเธอฟัง...