ตอนที่41 ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้มีเธอ

เวลาต่อมา

19:45 น.

หลังจากที่ทานข้าวมื้อเย็นเสร็จต่างคนก็ต่างแยกย้าย ด้านของขวัญที่กลับเข้าห้องมาอาบน้ำ พอแต่งตัวอะไรเสร็จเธอก็พาตัวเองไปหาอีกคน เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของเขามือเล็กข้างหนึ่งจึงยกขึ้นเคาะประตูห้องสองสามครั้ง

ก็อกๆๆ

รอไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้อง ก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดกับเธอ

“คราวหลังยัยหนูไม่ต้องเคาะประตูนะ ห้องฉันก็เหมือนห้องหนู หนูเข้าออกได้ตามสบายเลย”

“ค่ะ” ของขวัญพยักหน้าตอบรับทันทีขณะที่ยังคงยืนปักหลักอยู่หน้าประตู ก่อนจะได้ยินอีกคนพูดต่อ

“พูดอยู่หยกๆเหมือนจะเข้าใจแต่ไม่ทำตามนะ”

“คะ?” ของขวัญถึงกับงงเมื่อได้ยินเขาพูดมาเช่นนั้น

“ก็เมื่อกี้ฉันบอกอยู่ว่าห้องฉันก็เหมือนห้องหนู ฉันให้หนูเข้าออกได้ตามสบายเลย แล้วนี่ทำไมถึงไม่เข้ามา ถ้าฉันไม่บอกให้เข้ามาหนูจะยืนตรงนี้จนถึงเช้าเลยหรือไง”

ของขวัญถึงกับหน้าเจือนทันที ก่อนจะพูดกลับไปอย่างไม่เต็มเสียง

“ก็หนูเกรงใจหนิคะ” เพราะต่อให้เขาจะอนุญาตให้เธอเข้าห้องเขาได้อย่างตามใจ แต่เธอก็ยังมีความเกรงใจอยู่ดี

ด้านจอมทัพเมื่อเห็นเด็กสาวมีท่าทีกระอักกระอ่วน เขาจึงเลือกไม่ถือสา ก่อนจะจับจูงมือเล็กพาเธอเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูกลับอย่างเดิม โดยไม่ลืมกดล็อคกลอนเพื่อความเป็นส่วนตัว พอเดินมาถึงเตียงเขาก็จับเด็กสาวให้นั่งลงบนเตียงก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอพลางลูบศีรษะเล็กไปด้วย

“เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน ถ้ายัยหนูง่วงก็นอนไปก่อนได้เลยนะ” ที่จริงก่อนหน้าเขากะว่าจะอาบน้ำให้ตัวหอมๆรอเด็กสาวมานอนด้วย แต่เพราะมีบัญชีรายรับรายจ่ายของสวนทุเรียนที่ต้องคิดจึงยังไม่ได้อาบน้ำ พอคิดบัญชีเสร็จเด็กสาวก็มาพอดี

“ค่ะ” ของขวัญพยักหน้าตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนที่อีกคนจะก้มลงมาหอมแก้มนุ่มนิ่มของเธอฟอดใหญ่เพราะอดใจทนมองความน่ารักของเธอเฉยๆไม่ไหว จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวที่แขวนไว้บนที่แขวนข้างตู้เสื้อผ้า ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำที่มีอยู่ในตัวห้องนอน แต่ไม่วายหันกลับไปส่งยิ้มให้เด็กสาวที่นั่งมองเขาตาแป๋วอยู่บนเตียงก่อนที่จะปิดประตูห้องน้ำลง

จากนั้นทางด้านของขวัญก็นั่งๆนอนๆอยู่บนเตียงพลางเล่นโทรศัพท์ที่ถือติดมือมาด้วยเพื่อฆ่าเวลารออีกคนอาบน้ำ แต่ทว่าด้วยความที่วันนี้เธอเผชิญกับเรื่องราวมากมายอีกทั้งเมื่อคืนก็แทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน ร่างกายก็เลยเหนื่อยล้าสะสม จึงทำให้อ่อนเพลียจนผล็อยหลับไป

ประมาณสิบห้านาทีต่อมาร่างสูงใหญ่ก็เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ แต่ทว่าเมื่อมองไปยังเด็กสาวที่ตอนนี้กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ปากหนาก็ระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู และไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปหาเธอ ก่อนจะโน้มตัวลงไปหาแล้วหอมซับศีรษะเล็กอย่างรักใคร่เอ็นดู จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ที่คาอยู่ในมือเล็กไปวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง ก่อนจะหันไปดึงผ้าห่มผืนหนาตรงปลายเตียงขึ้นมาห่มคลุมกายให้เด็กสาวจนถึงไหล่มนอย่างมิดชิด เสร็จก็พาตัวเองไปแต่งตัวให้เรียบร้อย

หลังจากนั้นจอมทัพก็ขึ้นมานอนกอดเด็กสาวบนเตียงอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน โดยให้เธอหนุนแขนเขาแทนหมอน ในคราแรกตั้งใจว่าอาบน้ำเสร็จคืนนี้เขาจะพาเธอทำกิจกรรมเสียเหงื่อบนเตียงด้วยกันสักหน่อย แต่เด็กสาวดันมาชิ่งหลับเสียก่อน จึงต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป แต่กระนั้นก็ไม่เป็นไรเพราะพรุ่งนี้ยังมี

ไม่นานจู่ๆคนหลับก็ขยับพลิกตัวไปมา ขณะสองขาเรียวเล็กพยายามถีบผ้าห่มออกจากตัว จอมทัพจึงเลือกที่จะมองดูเธอนิ่งๆ ก็ได้เห็นว่าเมียเด็กของตัวเองนอนดิ้นเหมือนกัน หรือที่ภาษาปากของคนใต้เรียกกันว่า นอนร้าย

เมื่อเห็นเช่นนั้นปากหนาก็ระบายยิ้มไม่หุบด้วยความเอ็นดูเมียเด็ก กระทั่งพอเห็นว่าเธอหยุดดิ้นแล้วค่อยๆนิ่งไป เขาจึงจับผ้าห่มที่เธอถีบออกขึ้นมาคลุมกายให้เธออย่างเดิม แต่ทว่าก็ถูกเธอสลัดออกทันทีพร้อมกับส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคออย่างคนรำคาญ

“อื้อ” ขณะที่ตายังคงหลับพริ้มแต่คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่ย จนเขาชักจะสงสัยว่าเธอหลับยังไงถึงได้หน้าย่นเหมือนลูกหมาสายพันธุ์ปั๊กขนาดนี้ ทว่าเธอก็ยังคงน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาเขาไม่เปลี่ยน และเมื่อเห็นว่าเด็กสาวค่อยๆนิ่งไปอีกครั้ง คราวนี้เขารอจนกว่าเธอจะหลับลึก เขาจึงจัดการห่มผ้าให้เธออีกครั้ง แต่ทว่าก็เหมือนเด็กสาวจะดิ้นอีก เขาจึงกอดเธอเอาไว้พลางมือใหญ่คอยตบก้นกลมมนเบาๆเพื่อกล่อมให้เธอหลับดีๆ ไม่ต่างอะไรกับพ่อแม่ที่กำลังตบก้นลูกน้อยเพื่อกล่อมให้หลับไป

ขณะเดียวกันในหัวก็หวนคิดถึงเรื่องในอดีตที่เขาเคยกระทำต่อเธอ แม้เด็กสาวไม่ได้ถือโทษโกรธเกลียดเขา แต่ทว่าความรู้สึกผิดก็ไม่เคยเลือนหายไปจากใจเขาเลย ใครจะไปคิดว่าเด็กสาวตัวน้อยๆที่เขากำลังนอนกอดอยู่ในตอนนี้จะเป็นคนที่เขาคิดทำร้ายในวันนั้น แม้จะไม่ใช่ความผิดของเขาทั้งหมด แต่ทว่าต้นเหตุของเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็มาจากเขา จะให้ลบลืมความผิดของตัวเองเขาคงทำไม่ได้

ขณะที่กำลังจมอยู่กับความรู้สึกผิด เบ้าตาก็เริ่มร้อนผ่าว เขาจึงเงยใบหน้าขึ้นเล็กน้อย มองสูงเพื่อกลั้นน้ำตาของลูกผู้ชายไม่ให้ไหลออกมา เพราะตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยร้องไห้อีกเลย แต่ถึงแม้จะพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้แค่ไหน ทว่าก็ไม่อาจกลั้นมันเอาไว้ได้เมื่อความรู้สึกมากมายในตอนนี้มันถาโถมเข้ามาเกาะกินใจแกร่ง จนในที่สุดน้ำใสๆมันก็ไหลออกจากตา ไหลลงเรื่อยๆกระทั่งหยดแหมะลงบนแก้มขาวเนียนของเด็กสาวโดยที่เขาไม่รู้ตัว

และมันก็ยังคงไหลต่อไปเรื่อยๆ หยดแหมะลงบนแก้มนุ่มนิ่มทุกหยาดหยด กระทั่งเจ้าตัวเริ่มรู้สึกตัวเมื่อรับรู้ถึงความเปียกชื้นบนแก้มตัวเอง ดวงตากลมโตจึงค่อยๆลืมขึ้นก่อนจะกระพริบตาถี่ๆเพื่อมองสิ่งตรงหน้าให้ชัดๆ แต่เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าร้องไห้อยู่ก็ทำเอาตกใจไม่น้อย จึงไม่รอช้าถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

“นายหัว ร้องไห้ทำไมคะ”

“ยัยหนู” จอมทัพอุทานเรียกเด็กสาวด้วยความตกใจเมื่อก้มลงมามองเธอที่ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ หากเธอไม่พูดเขาคงไม่รู้ว่าเธอตื่นแล้ว แต่ทว่าจะให้ปาดน้ำตาทิ้งตอนนี้คงไม่ทันเพราะเด็กสาวดันเห็นหมดแล้วว่าคนแก่อย่างเขาแอบนอนร้องไห้ ไม่นานก็ได้ยินเธอถามอีกครั้ง

“นายหัวร้องไห้ทำไมคะ”

สิ้นคำถามของเด็กสาว จอมทัพจึงเลือกมองเธอนิ่งๆโดยไม่คิดจะตอบคำถามของเธอ แต่กลับพูดในสิ่งที่เขาอยากจะพูดกับเธอออกไปโดยพยายามบังคับเสียงพูดไม่ให้สั่น

“ยัยหนู ฉันขอโทษนะที่ฉันเคยคิดทำร้ายหนู ฉันขอโทษจริงๆ”

สิ้นคำขอโทษของอีกคน ของขวัญก็ดันตัวลุกขึ้นนั่ง ขณะที่เขาก็ลุกขึ้นนั่งตามเธอเช่นกัน ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามเขาอีก

“ร้องไห้เพราะเรื่องนี้เหรอคะ นายหัวยังคิดมากกับเรื่องนี้อยู่อีกเหรอ”

“ยัยหนู หนูถามฉันแบบนี้หนูไม่โกรธฉันบ้างเลยเหรอ”

“ไม่ค่ะ หนูมองว่ามันเป็นเรื่องในอดีต อีกอย่างตอนนั้นหนูยังไม่เกิดเลย ปัญหาในตอนนั้นหนูไม่ได้อยู่รับรู้ด้วยซะหน่อย”

“แต่ฉันเป็นต้นเหตุที่เกือบจะทำให้หนูไม่ได้เกิดมานะ”

“แล้วไงคะ หนูก็ยังอยู่ดีหนิ หนูเติมโตมาด้วยความรักของแม่ ต่อให้หนูจะอยากมีพ่อเหมือนคนอื่น แต่แม่ก็ไม่เคยทำให้หนูรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไร แม่เลี้ยงดูหนูมาอย่างดี เห็นไหมคะตอนนี้หนูโตเป็นสาวแล้ว”

จอมทัพถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาไม่ขาดสายเมื่อคำพูดทุกประโยคของเด็กสาวที่เขาได้ฟังแล้วมันบาดลึกถึงคั่วหัวใจ เธอช่างไร้เดียงสาและมีจิตใจที่บริสุทธิ์จนเขาที่เคยคิดร้ายกับเธอแทบจะอยากเอาปืนจอหัวแล้วลั่นไกใส่สมองตัวเองให้กระจาย ที่ตอนนั้นคิดทำร้ายเด็กสาวลงได้ยังไง เธอช่างน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้เขาคิดทำร้ายเธอลงได้ยังไงกัน

“ขอบคุณนะยัยหนูที่มีชีวิตอยู่ ขอบคุณแม่ของหนูที่ให้หนูได้เกิดมา ขอบคุณทุกๆอย่างที่ทำให้ฉันได้มีหนูในวันนี้”

สิ้นเสียงทุ้ม ของขวัญก็เลื่อนสองมือเล็กขึ้นมากอบกุมใบหน้าหล่อคมเข้มที่ห้อมล้อมไปด้วยหนวดเครา ก่อนจะเอ่ยพูดกับเขาพลางเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสากอย่างอ่อนโยน

“เราอย่าพูดเรื่องนี้กันอีกเลยนะคะ หนูไม่ชอบเห็นนายหัวเศร้าแบบนี้เลย อะไรที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ ต่อจากนี้เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ”

สิ้นเสียงหวานจอมทัพก็เลือนมือใหญ่ทั้งสองข้างมาจับสองมือเล็กที่กำลังจับหน้าเขาอยู่ ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอไป

“ได้ งั้นเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับเด็กดี”

“ค่ะ” ของขวัญตอบรับทันที ก่อนจะเอ่ยพูดกับเขาต่อด้วยใบหน้ายิ้มๆ

“นานๆทีจะได้ยินนายหัวพูดครับ ต่อไปพูดบ่อยๆนะคะหนูชอบค่ะ”

“งั้นเหรอ แต่ฉันคิดว่าฉันพูดกับหนูบ่อยอยู่นะ” เนื่องจากไม่เคยพูดครับกับใครบ่อยนักเว้นแต่กับพ่อแม่ ส่วนกับเด็กสาวเป็นคนพิเศษที่เขาอยากพูดเพราะๆด้วย แต่ก็ไม่คิดว่าสำหรับเธอจะมองว่าเขายังพูดครับน้อยไป ทั้งที่เขารู้สึกว่าตัวเองก็พูดออกจะบ่อย หรืออาจเป็นเพราะเขาไม่ค่อยใช้หางเสียงกับใครบ่อยนักจึงทำให้รู้สึกพิเศษว่าตนพูดกับเด็กสาวตลอด

“ไม่บ่อยนะคะ นายหัวพูดอยู่แต่นานๆทีค่ะ”

“งั้นถ้ายัยหนูชอบคราวหลังฉันจะพูดบ่อยๆดีไหมครับ” ไม่พูดเปล่า มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาลูบศีรษะเล็กอย่างรักใคร่เอ็นดู

“ดีค่ะ” เด็กสาวก็ตอบกลับทันทีอย่างฉะฉาน ขณะใบหน้ายิ้มแป้นจนอีกคนที่มองอยู่ยิ้มตามด้วยความเอ็นดูในความน่ารักของเธอ ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอต่อ

“งั้นยัยหนูมานอนต่อเถอะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ” พูดจบจอมทัพก็โน้มใบหน้าเข้าไปพูดต่อข้างๆใบหูเล็กอย่างหยอกเย้า

“หรือว่าถ้ายัยหนูไม่อยากนอนแล้ว จะทำอย่างอื่นก็ได้นะ ฉันอยู่เล่นเป็นเพื่อนหนูได้” ก่อนจะผละใบหน้าออกมาก็ทำให้เห็นแก้มสาวแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุกก็อดเอ็นดูไม่ได้ ก่อนจะได้ยินเสียงหวานตอบด้วยท่าทีลนลาน

“ไม่ดีกว่าค่ะ หนูง่วงแล้ว งั้นหนูนอนต่อนะคะ ฝันดีค่ะนายหัว” พูดจบของขวัญก็ดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกายพร้อมกับเอนตัวลงนอน เมื่อศีรษะถึงหมอนเธอก็รีบหลับตาลงทันที เพราะถ้าเกิดไม่รีบชิ่งนอนตอนนี้เธอก็อาจจะไม่ได้นอน เพราะถึงแม้ว่าเธอจะซื่อไปบ้างและไร้เดียงสาไปหน่อย แต่ก็ใช่ว่าจะซื่อบื้อถึงขนาดไม่รู้ว่าที่เขาพูดหมายถึงอะไร

ด้านจอมทัพที่มองอยู่ก็ได้แต่ยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเอนตัวลงนอนข้างเด็กสาวแล้วสอดแขนแกร่งเข้าใต้ลำคอเล็ก โอบกอดเธอเข้ามาแนบอก จากนั้นก็หอมซับศีรษะเล็กอย่างรักใคร่เอ็นดู ก่อนจะเอ่ยพูดออกมาน้ำเสียงอ่อนโยนฟังแล้วนุ่มหู

“ฝันดีนะครับยัยหนูของฉัน” แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้คนฟังจะยังฟังอยู่หรือหลับไปแล้ว จากนั้นก็มองหน้าเด็กสาวต่ออยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดใจหลับตาลง ยอมนอนตามเธอไปในที่สุด...