ตอนที่5

ตอนที่ 5 || ขอเลือกทางที่สาม

ลมเย็นต้นฤดูวสันต์พัดเอื่อยผ่านลานหินอ่อนหน้า ตำหนักหลงฉือ กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยคลุ้ง เดิมทีนั้นควรเป็นบรรยากาศผ่อนคลายแต่บัดนี้กลับตึงเครียดอย่างหนักเพราะทายาทรุ่นต่อไปปฏิเสธการแต่งงานที่มังกรทั้งสองรุ่นตั้งใจกำหนดให้

ไท่ซ่างหวงเอนหลังบนเก้าอี้แกะสลักมังกรเก้าเล็บ แววตาเรียบเฉยใต้คิ้วสีดอกเลาจับจ้องหลานชายคนโปรดที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ส่วนจ้าวเฉินจ้านเขากลับยืนสง่าไม่หลบตาทั้งเสด็จปู่และเสด็จอาผู้เป็นฮ่องเต้ มือทั้งสองข้างกำแน่นแนบข้างลำตัวหลังปฏิเสธหนักแน่นออกไป

"หึ! หากเจ้าดื้อดึงจะแต่งกับเจียงเพ่ยหยูให้จงได้นี่มิใช่เจ้าคิดเดินรอยตามบิดาของเจ้าหรืออาจ้าน"

พอไท่ซ่างหวงกล่าวถึงอดีต จ้าวเฉินจ้านถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนแววตาจะแข็งกร้าวขึ้นสามส่วน เพราะในอดีตเสด็จแม่ของเขาเดิมที เป็นเสด็จปู่เลือกเช่นกันส่วนเสด็จพ่อของเขาขณะนั้นคือไท่จื่อเพราะไม่อาจขัดใจบิดาตนจึงยอมแต่งงานแต่ก็ภายในวังหลังของตำหนักบูรพาก็มีสตรีที่บิดาเขารักอยู่ก่อนแล้ว

แต่ที่คาดไม่ถึงคือหลังแต่งงานกับเสด็จแม่ของเขาไม่นานสตรีที่เสด็จพ่อของเขารักเผยธาตุแท้ออกมาให้เห็นว่าแท้จริงนางมิได้จริงใจแต่เข้าหาเสด็จพ่อเขาเพียงอำนาจวาสนาไม่พอนางยังเป็นสายลับแฝงตัวมาข่าวไปรายงานพวกกบฏทำให้เสด็จพ่อของเขาผิดหวังจนเสียผู้เสียคนพักใหญ่ยังดีมีเสด็จแม่ของเขาที่ทั้งใจเย็นและใจกว้างอยู่ข้างๆ สุดท้ายทั้งสองก็รักกันจนมีเขาคลอดออกมา

ฝ่ายจ้าวเหยียนจ้งที่เขากล่าวเช่นนั้นเพราะเขารู้เรื่องในอดีตดีกว่าหลานชาย พลันภาพในอดีตก็หวนมาให้เขาเจ็บใจ เพราะหากเขาหนักแน่นไม่ยอมอ่อนข้อให้บิดาของจ้าวเฉินจ้านรับสตรีร้ายกาจผู้นั้นเข้าวังหลังตำหนักบูรพาแต่แรกบุตรชายคนโตตนจะไม่เสียผู้เสียคนจนถูกถวายฎีกา ร้องเรียนจากขุนนางให้ปลดออกจากตำแหน่งไท่จื่อ

โชคดีที่เขายังเลือกสะใภ้ได้ถูกคนมารดาของจ้าวเฉินจ้านกอบกู้หัวใจและศักดิ์ศรีของจ้าวเจิ้งหยางกลับมาสำเร็จอีกฝ่ายจึงไม่ถูกปลด ดังนั้นคราวนี้เขาจะไม่มีทางอ่อนข้อให้หลานรักเป็นเช่นบิดามันที่ตายจากไปอีกคนเป็นแน่ สตรีเช่นเจียงเพ่ยหยูมันนางอสรพิษไม่ต่างจากอดีตเหวินเหลียงตี้ผู้นั้น

"ใช่แล้วจ้านเอ๋อ เสด็จอาเข้าใจเจ้านะเจ้าอายุยังน้อยย่อมเอาความรักชายหญิงเป็นที่ตั้งแต่เจ้าจงรู้เอาไว้พอเจ้าเติบโตจะรู้ความแค่ความรักมันไม่พอให้ชีวิตคู่ราบรื่นชั่วชีวิต และเจ้าจงอย่าลืม ที่เสด็จแม่ของเจ้าเกือบตายก็เพราะเสด็จพ่อของเจ้าเลือกมอบหัวใจให้สตรีผิดคน เจ้าก็อย่าเดินตามรอยเขาเลยนะยอมแต่งกับสตรีที่เสด็จปู่หามาให้เถิด"

จ้าวเจิ้งหรงเองก็พยายามจะโน้มน้าวให้หลานชายที่เขาทั้งรักและเอ็นดูอีกคน เขาเองในวัยหนุ่มก็เคยมีความรักเช่นกันย่อมเข้าใจอารมณ์คนหนุ่ม รักรุนแรง แต่พอผ่านไปรักย่อมอาจจืดจาง ยิ่งบุรุษที่จะเป็นฮ่องเต้ต่อไปยึดติดกับความรักมีแต่จะนำพาภัยร้ายมาสู่ตนเอง

ไท่ซ่างหวงฟังคำแนะนำของบุตรชายคนรองของตนเองก็แย้มพระโอษฐ์ยิ้มเย็นเพราะที่เฟิ่งตี้กล่าวล้วนเป็นจริงทุกคำ "ข้ามีเพียงสองทางให้เจ้าเลือกอาจ้าน

ฮ่องเต้เจ้าพูดให้หลานชายเจ้าฟังเถอะ"

เฟิ่งตี้ฮ่องเต้พยักหน้ากับบิดาก่อนจะหันไปมองเฉินจ้านดวงตาเรียวลึกแฝงประกายเยือกเย็น "เสด็จอากับเสด็จปู่มีสองทางให้เจ้าเลือก อาจ้าน หนึ่งเจ้ายอมแต่งกับสวีหานเซียง แล้วคงฐานะไท่จื่อไว้ได้ กับสองเจ้าปฏิเสธ ไม่แต่งตามที่พวกเรากำหนด แต่ต้องถูกปลดจากตำแหน่งไท่จื่อเจ้าจะเลือกทางใด"

บรรยากาศในตำหนักขณะนั้นเยือกเย็นจนได้ยินเสียงใบไม้ด้านนอกหน้าต่างของตำหนักตกลงพื้น จ้าวเฉินจ้านเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตานิ่งลึก "ถอดก็ถอดสิพ่ะย่ะค่ะ ขอเพียงข้าได้แต่งกับสตรีที่ตนรัก ก็พอ"

คำพูดนั้นเหมือนก้อนหินถูกโยนลงใส่ผิวน้ำจนแตกกระจายดังตูมสนั่นแล้วจากนั้นทุกสรรพสิ่งก็พลันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะของไท่ซ่างหวงดังสะท้อนในโถงใหญ่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเย็นเยียบ

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าคิดหรือว่าสตรีที่ทำให้เจ้าบาดหมางกับเสด็จปู่และเสด็จอา จะมีชีวิตรอดถึงวันแต่งงานหรือ เจียงเพ่ยหยู แซ่เดิมคือฮั่วสกุลที่ข้าสั่งประหารล้างสกุลเมื่อสามปีก่อนข้อหากบฏ เจ้าไม่กลัวนางแก้แค้นแทนสกุลเดิมหรืออาจ้าน"

จ้าวเฉินจ้านชะงัก ดวงตาสีเข้มมืดลงช้า ๆ ก่อนจะเป็นเฟิ่งตี้ฮ่องเต้ที่เอ่ยเสริมพระบิดา ด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมดุจคมมีดอาบยาพิษในเมื่อเอาเรื่องปลดมาขู่เจ้าตัวดีไม่กลัวเพราะว่าเขากับไท่ซ่างหวงไปทำจริงก็มีเพียงวิธีนี้แล้ว

"เผื่อเจ้ายังคิดไม่ตก เจียงเพ่ยหยูผู้นั้น แค่ข้ากระดิกนิ้ว นางก็ตายแล้วสายเลือดกบฏอย่างไรก็คือกบฏสังหารง่ายแค่พลิกฝ่ามือ"

สายลมที่พัดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาภายในตำหนักคล้ายหยุดนิ่ง จ้าวเฉินจ้านเม้มปากแน่นจนได้กลิ่นเลือดในปากตนเอง เขากำหมัดแน่น แล้วสบตาเสด็จปู่ตรง ๆ ก่อนจะพบกับแววตาจริงจัง คาดว่าหากเขายังปฏิเสธชีวิตเพ่ยหยูคงจบสิ้นจริงๆ ซึ่งเขาไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้นเขากับนางยังมีเรื่องติดค้าง บุญคุณควรทดแทนแค้นต้องชำระนี่คือถือคติที่จ้าวเฉินจ้านประจำในใจตนมานาน เขาให้นางตายมิได้!

"เลือกมาเถอะ" ไท่ซ่างหวงกล่าวเสียงเรียบ "จะแต่งกับสวีหานเซียงโดยดี หรือจะยอมให้สตรีที่เจ้ารักตาย"

ความเงียบกินเวลายาวนาน เฟิ่งตี้เพียงยกถ้วยชาจิบอย่างใจเย็น ไท่ซ่างหวงนั่งนิ่ง เหมือนรอคอยการยอมจำนนของหลานชาย ก็แค่สตรีผู้หนึ่งที่นางยังหายใจมาสร้างปัญหาเช่นทุกวันนี้ก็เพราะเขายังเห็นประโยชน์ แต่หากนางควบคุมไม่ได้สังหารเสียเขาก็ไม่รู้ผิดอยู่แล้ว

ฝ่ายจ้าวเฉินจ้านหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ปล่อยออกยาว เสียงหายใจสะท้อนในโถงกว้างกึกก้อง ก่อนที่เขาจะลืมตาพรึบขึ้น ดวงตาเปล่งประกายเด็ดเดี่ยว

"เช่นนั้นหลานขอเลือกทางที่สามพ่ะย่ะค่ะ"

ไท่ซ่างหวงถึงกับร้อง 'โอ้!' ออกมาคำหนึ่ง ส่วนเฟิ่งตี้วางถ้วยชาลงพลางเลิกคิ้ว "เช่นนั้นเจ้าลองบอกมาเถอะ ทางที่สามของเจ้าคืออะไร"

จ้าวเฉินจ้านจึงเอ่ยชัดถ้อยชัดคำไม่มีแววลังเลแม้แต่น้อย "หลานยอมแต่งกับสวีหานเซียงผู้นั้นย่อมได้ แต่หลานจะต้องได้แต่งเพ่ยหยูเข้าตำหนักบูรพาในภายหลังด้วยเช่นกัน"

เสียงคำพูดยังไม่ทันจบดี สองมังกรแห่งต้าเยี่ยนตวาดพร้อมกัน "ไม่ได้!"

แต่จ้าวเฉินจ้านกลับหัวเราะเสียงเย็น ดวงตาของเขาดุดันแข็งกร้าวอย่างคนไม่ยินยอมต่อโชคชะตา “เช่นนั้น หากหลานแต่งกับสวีหานเซียงจริง แต่เพ่ยหยูไม่ได้เข้าตำหนักบูรพา ก็อย่าหาว่าหลานไม่เตือนเพราะไม่ว่าอีกกี่สิบสวีหานเซียง หลานก็จะสังหารให้สิ้น!”

เสียงหายใจของขันทีรอบข้างสะดุดแทบพร้อมกัน บางคนถึงกับเผลอกลืนน้ำลาย เฟิ่งตี้ฮ่องเต้ชะงักนิ่งงันสายตาเฉียบคมเหลือบมองไปทางบิดาราวกับจะปรึกษากันทางสายตา

"เจ้ากล้าข่มขู่เสด็จปู่กับเสด็จอาเชียวรึ?"

เฉินจ้านยกยิ้มมุมปาก "หลานเพียงเตือนความทรงจำของเสด็จปู่กับเสด็จอาเท่านั้นว่าอย่าลืม หลานนอกจากรักษาคนได้ ยังสังหารคนเก่งยิ่งกว่าเพราะก่อนจะเป็นท่านหมอรักษาชีวิตคน หลานปลิดชีพคนมาก่อนนะ หรือจะลองดูก็ได้ระหว่างนักฆ่าของพวกท่านกับเข็มพิษของหลาน อย่างใดเร็วกว่ากัน"

ลมในตำหนักหลงฉือพัดผ้าม่านกระเพื่อม เสียงนั้นเบา แต่แรงพอให้ทุกคนขนลุกสองมังกรหันมองสบตากันอยู่ชั่วขณะ เงียบงันยาวนานจนเวลาคล้ายหยุดนิ่ง ก่อนที่ไท่ซ่างหวงจะถอนหายใจแผ่ว ๆ แล้วหัวเราะเบา

"หึ! เจ้านี่มันสมกับเป็นคนแซ่จ้าวเสียจริง ได้สิ เสด็จปู่ยอมถอยให้เจ้าหนึ่งก้าวก็ได้"

เฟิ่งตี้ฮ่องเต้เหลือบมองบิดา แต่ไม่ได้เอ่ยห้ามเพราะติดว่ามังกรเฒ่าย่อมมีลูกไม้และเล่ห์กลมากกว่าเขาอยู่แล้ว

"แต่ข้ายังมีข้อแม้สองข้อ" ไท่ซ่างหวงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงกลับมานิ่งเฉียบจ้าวเฉินจ้านฟังแล้วแค่นหัวเราะเสียงเย็นชา เขารู้ดีว่าสองมังกรแห่งต้าเยี่ยนไม่เคยยอมใครง่าย ๆ และเขาเองก็เช่นกัน

"เชิญเสด็จปู่เชิญกล่าวมาเถิด"

"ข้อหนึ่ง เจ้าแต่งเพ่ยหยูเป็นพระชายารองไม่ได้ แต่รับนางเป็นสตรีอุ่นเตียงได้"

"ข้อสอง หลังแต่งกับสวีหานเซียงแล้ว เจ้าต้องรักษาดวงตาให้มารดาของนางด้วย"

จ้าวเฉินจ้านยกยิ้มร้ายกาจ แววตาเจ้าเล่ห์ "หลานถอยหนึ่งก้าวได้ แต่สองก้าวมันเกินไป หลานจะรักษามารดาของสวีหานเซียงให้ แต่เพ่ยหยูต้องได้แต่งเป็นเหลียงตี้เท่านั้นถึงไม่ใช่ชายารองแต่เหลียงตี้อย่างไรนางต้องได้ครอง!"

คำว่า ‘เหลียงตี้’ ทำให้บรรยากาศในตำหนักแข็งค้างไปครู่ใหญ่ เหลียงตี้ถึงไม่เจาะจงว่าเป็นชายารองของไท่จื่อ มีตำแหน่งเป็นทางการในราชสำนัก มิใช่เพียงสตรีอุ่นเตียงที่ไร้ฐานะแน่นอน อนาคตหากนางคลอดบุตรชายก่อนไท่จื่อเฟยเด็กคนนั้นอาจได้เป็นว่าที่ฮ่องเต้คนต่อไปก็ได้หากบิดาเอ็นดู

ฮ่องเต้หลุดหัวเราะในที่สุด แค่นเสียงเบาแล้วกล่าวกับบิดา "เสด็จพ่ออย่าเพิ่งกริ้วเลย จ้านเอ๋อเป็นเช่นนี้เพราะเราเองสั่งสอนให้ดื้อรั้นสู้คนและห้ามเสียเปรียบผู้ใดมิใช่หรือ"

ไท่ซ่างหวงหันไปมองค้อนใส่บุตรชายก่อนกล่าวอีกมาเสียงแค้นเคือง "เฮอะ! ข้าสอนให้มันสู้คนใครจะคิดคนแรกที่มันสู้กลับเป็นตนเอง"

กล่าวจบจึงหันกลับมามองหลานชายตรงหน้า แววตานิ่งนานจนเหมือนจะกลืนเอาความกล้าทั้งหมดของจ้าวเฉินจ้านไป แต่สุดท้าย มังกรเฒ่าก็หัวเราะในลำคอแล้วกล่าวหนักแน่น

"ได้...ตกลงตามนี้!"

เสียงประกาศนั้นดังก้องในตำหนักหลงฉือ คล้ายฟ้าผ่ากลางวัน แววตาของจ้าวเฉินจ้านนิ่งสนิท แต่หากจะสังเกตให้ดีแววตานั้นกลับไม่มีความพึงใจทั้งที่ตนได้สมหวัง ทว่าเขาก็ทำเพียงก้มศีรษะลงถวายบังคมอย่างงดงาม ส่วนสองมังกรทั้งสองรุ่นต่างวัย เพียงมองสบตากัน

ก็เพียงเหลียงตี้มิใช่หรือภายหน้าหากนางไม่ทำผิดก็แล้วแต่หากยามใดทำผิดจุดจบของเจียงเพ่ยหยูมีเพียงต้องตายเท่านั้น ยิ่งแผนการของพวกเขาสำเร็จสืบไปถึงพรรคพวกที่เคยร่วมมือกับสกุลฮั่วเมื่อสามปียามใด เจียงเพ่ยหยูยิ่งยากจะมีชีวิตได้อย่างไร ตอนนี้ถอยสองก้าว แต่ยามใดที่สวีหานเซียงแต่งเข้าตำหนักบูรพา ก็ยังไม่แน่ว่าเป็นใครที่จะถอยไปจนสุดทาง!