ตอนที่5

ตอนที่ 5 || ขอเลือกทางที่สาม

ลมเย็นต้นฤดูวสันต์พัดเอื่อยผ่านลานหินอ่อนหน้า ตำหนักเฉียนชิง กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยคลุ้ง เดิมทีควรเป็นบรรยากาศผ่อนคลายแต่บัดนี้กลับตึงเครียดอย่างหนักเพราะทายาทรุ่นต่อไปปฏิเสธการแต่งงานที่มังกรทั้งสองรุ่นตั้งใจกำหนดให้

ไท่ซ่างหวงเอนหลังบนเก้าอี้แกะสลักมังกรเก้าเล็บ แววตาเรียบเฉยใต้คิ้วขาวจับจ้องหลานชายคนโปรดที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ส่วนเฉินจ้านเขากลับยืนสง่าไม่หลบตาทั้งเสด็จปู่และเสด็จอาผู้เป็นฮ่องเต้ มือทั้งสองข้างกำแน่นแนบข้างลำตัว

“หึ! หากเจ้าจะยกเรื่องมารดาของเจ้ามาพูด เช่นนั้นข้าก็จะพูดให้กระจ่าง สตรีที่ทำร้ายมารดาจนตายเป็นบิดาของเจ้าที่ดื้อรั้นจะแต่งนางให้ได้ หากเจ้าดื้อดึงนี่มิใช่เจ้าอาจเดินรอยตามบิดาของเจ้าหรืออาจ้าน”

จ้าวเหยียนจ้งที่รู้เรื่องในอดีตดีกว่าหลานชายกล่าวเสียงนิ่ง พลันภาพในอดีตก็หวนมาให้เขาเจ็บใจ เพราะหากเขาหนักแน่นไม่ยอมอ่อนข้อให้บิดาของเฉินจ้าน เหตุการณ์คงไม่จบลงเช่นนั้นแน่ ดังนั้นคราวเขาจะไปมีทางอ่อนข้อให้หลายรักเป็นแน่ สตรีเช่นเจียงเพ่ยหยูมันนางอสรพิษ!

“ใช่แล้วจ้านเอ๋อ เสด็จอาเข้าใจเจ้านะเจ้าอายุยังน้อยย่อมเอาความรักชายหญิงเป็นที่ตั้งแต่เจ้าจงรู้เอาไว้พอเจ้าเติบโตจะรู้ความแค่ความรักมันไม่พอให้ชีวิตคู่ราบรื่นชั่วชีวิต และเจ้าจงอย่าลืม ที่เสด็จแม่ของเจ้าต้องตายก็เพราะเสด็จพ่อของเจ้าเลือกมอบอำนาจให้สตรีผิดคน เจ้าก็อย่าเดินตามรอยเขาเลยนะยอมแต่งกับสตรีที่เสด็จปู่หามาให้เถิด”

จ้าวเจิ้งหรงเองก็พยายามจะโน้มน้าวให้หลานชายที่เขาทั้งรักและเอ็นดูอีกคน เขาเองในวัยหนุ่มก็เคยมีความรักเช่นกันย่อมเข้าใจอารมณ์คนหนุ่ม รักรุนแรง แต่พอผ่านไปรักอาจจืดจาง ยิ่งบุรุษที่จะเป็นฮ่องเต้ต่อไปยึดติดกับความรักมีแต่จะนำพาภัยร้ายมาสู่ตนเอง

ไท่ซ่างหวงฟังคำแนะนำของบุตรชายคนรองของตนเองก็แย้มพระโอษฐ์ยิ้มเย็นเพราะที่เฟิ่งสุ่ยตี้กล่าวล้วนเป็นจริงทุกคำ “ข้ามีเพียงสองทางให้เจ้าเลือกอาจ้าน อาหรงเจ้าพูด”

เฟิ่งสุ่ยตี้พยัหหน้ากับบิดาก่อนจะหันไปมองเฉินจ้านดวงตาเรียวลึกแฝงประกายเยือกเย็น “เสด็จอากับเสด็จปู่มีสองทางให้เจ้าเลือก อาจ้าน หนึ่งเจ้ายอมแต่งกับสวีหานเซียง แล้วคงฐานะไท่จื่อไว้ได้ กับสองเจ้าปฏิเสธ ไม่แต่งตามที่เรากำหนด แต่ต้องถูกปลดจากตำแหน่งไท่จื่อเจ้าจะเลือกทางใด”

บรรยากาศในตำหนักขณะนั้นเยือกเย็นจนได้ยินเสียงใบไม้ได้นอกหน้าต่างของตำหนักตกลงพื้น เฉินจ้านเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตานิ่งลึก “ถอดก็ถอดสิพ่ะย่ะค่ะ ขอเพียงข้าได้แต่งกับเพ่ยหยู ก็พอ”

คำพูดนั้นเหมือนก้อนหินถูกโยนลงใส่ผิวน้ำจนแตกกระจายดังตูมสนั่นแล้วจากนั้นทุกสรรพสิ่งก็พลันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะของไท่ซ่างหวงดังสะท้อนในโถงใหญ่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเย็นเยียบ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าคิดหรือว่าสตรีที่ทำให้เจ้าบาดหมางกับเสด็จปู่และเสด็จอา จะมีชีวิตรอดถึงวันแต่งงานหรือ เจียงเพ่ยหยู แซ่เดิมคือฮั่วสกุลที่ข้าสั่งประหารล้างสกุลเมื่อสามปีก่อนข้อหากบฏ เจ้าไม่กลัวนางแก้แค้นแทนสกุลเดิมหรืออาจ้าน”

เฉินจ้านชะงัก ดวงตาสีเข้มมืดลงช้า ๆ ก่อนจะเป็นเฟิ่งสุ่ยตี้ฮ่องเต้ที่เอ่ยเสริมพระบิดา ด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมดุจคมมีดอาบยาพิษ “เผื่อเจ้ายังคิดไม่ตก เจียงเพ่ยหยู แซ่เดิมของนางคือฮั่ว แค่ข้ากระดิกนิ้ว นางก็ตายแล้วสายเลือดกบฏอย่างไรก็คือกบฏสังหารง่ายแค่พลิกฝ่ามือ”

สายลมที่พัดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาภายในตำหนักคล้ายหยุดนิ่ง เฉินจ้านเม้มปากแน่นจนได้กลิ่นเลือดในปากตนเอง เขากำหมัดแน่น แล้วสบตาเสด็จปู่ตรง ๆ ก่อนจะพบกับแววตาจริงจัง คาดว่าหากเขายังปฏิเสธชีวิตเพ่ยหยูคงจบสิ้นจริองๆ

“เลือกมาเถอะ” ไท่ซ่างหวงกล่าวเรียบ “จะแต่งกับหานเซียงโดยดี หรือจะยอมให้สตรีที่เจ้ารักตาย”

ความเงียบกินเวลายาวนาน เฟิ่งสุ่ยตี้เพียงยกถ้วยชาจิบอย่างใจเย็น ไท่ซ่างหวงนั่งนิ่ง เหมือนรอคอยการยอมจำนนของหลานชาย ก็แค่สตรีผู้หนึ่งที่นางยังหายใจมาสร้างปัญหาเช่นทุกวันนี้ก็เพราะเขายังเห็นประโยชน์ แต่หากนางควบคุมไม่ได้สังหารเสียเขาก็ไม่รู้ผิดอยู่แล้ว

เฉินจ้านหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ปล่อยออกยาว เสียงหายใจสะท้อนในโถงหินหยก ก่อนที่เขาจะลืมตาพรึบขึ้น ดวงตาเปล่งประกายเด็ดเดี่ยว

“เช่นนั้น...หลานขอเลือกทางที่สามพ่ะย่ะค่ะ”

ไท่ซ่างหวงถึงกับร้อง “โอ้!” ออกมาคำหนึ่ง ส่วนเฟิ่งสุ่ยตี้วางถ้วยชาลงพลางเลิกคิ้ว “เช่นนั้นเจ้าลองบอกมาเถอะ ทางที่สามของเจ้าคืออะไร”

เฉินจ้านจึงเอ่ยชัดถ้อยชัดคำไม่มีแววลังเลแม้แต่น้อย “หลานยอมแต่งกับสวีหานเซียงอะไรก็ได้ แต่หลานจะต้องได้แต่งเพ่ยหยูเข้าตำหนักบูรพาด้วยในภายหลังเช่นกัน”

เสียงคำพูดยังไม่ทันจบดี สองมังกรแห่งต้าเว่ยตวาดพร้อมกัน “ไม่ได้!”

แต่เฉินจ้านกลับหัวเราะเสียงเย็น ดวงตาของเขาดุดันแข็งกร้าวอย่างคนไม่ยินยอมต่อโชคชะตา “เช่นนั้น หากหลานแต่งกับหานเซียงจริง แต่เพ่ยหยูไม่ได้เข้าตำหนักบูรพา ก็อย่าหาว่าหลานไม่เตือน...ไม่ว่าอีกกี่สิบหานเซียง หลานก็จะสังหารให้สิ้น!”

เสียงหายใจของขันทีรอบข้างสะดุดแทบพร้อมกัน บางคนถึงกับเผลอกลืนน้ำลาย เฟิ่งสุ่ยตีฮ่องเต้ชะงักนิ่งงันสายตาเฉียบคมเหลือบมองไปทางบิดาราวกับจะปรึกษากันทางสายตา

“เจ้ากล้าข่มขู่เสด็จปู่กับเสด็จอาเชียวรึ?”

เฉินจ้านยกยิ้มมุมปาก “หลานเพียงเตือนความจริง เสด็จปู่ เสด็จอาอย่าลืม หลานนอกจากรักษาคนได้ ยังสังหารคนเก่งยิ่งกว่าเพราะก่อนจะเป็นท่านหมอรักษาชีวิตคน หลานปลิดชีพคนมาก่อนนะ หรือจะลองดูก็ได้...ระหว่างนักฆ่าของพวกท่านกับเข็มพิษของหลาน อย่างใดเร็วกว่ากัน”

ลมในตำหนักเฉียนชิงพัดผ้าม่านกระเพื่อม เสียงนั้นเบา แต่แรงพอให้ทุกคนขนลุกสองมังกรหันมองสบตากันอยู่ชั่วขณะ เงียบงันยาวนานจนเวลาคล้ายหยุดนิ่ง ก่อนที่ไท่ซ่างหวงจะถอนหายใจแผ่ว ๆ แล้วหัวเราะเบา

“หึ! เจ้านี่มันสมกับเป็นแซ่จ้าวเสียจริง ได้สิ เสด็จปู่ยอมถอยให้เจ้าหนึ่งก้าว”

เฟิ่งสุ่ยตี้ฮ่องเต้เหลือบมองบิดา แต่ไม่ได้เอ่ยห้ามเพราะติดว่ามังกรเฒ่าย่อมมีลูกไม้และเล่ห์กลมากกว่าเขาอยู่แล้ว

“แต่ข้ายังมีข้อแม้สองข้อ” ไท่ซ่างหวงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงกลับมานิ่งเฉียบ เฉินจ้านแค่นยิ้ม เขารู้ดีว่าสองมังกรแห่งต้าเว่ยไม่เคยยอมใครง่าย ๆ และเขาเองก็เช่นกัน

“เชิญเสด็จปู่เชิญกล่าวมาเถิด”

“ข้อหนึ่ง เจ้าแต่งเพ่ยหยูไม่ได้ แต่รับนางเป็นสตรีอุ่นเตียงได้”

“ข้อสอง หลังแต่งกับหานเซียงแล้ว เจ้าต้องรักษาดวงตาให้มารดาของนาง”

เฉินจ้านแค่นหัวเราะ เสียงนั้นทั้งเย้ยทั้งหยัน “หลานถอยหนึ่งก้าวได้ แต่สองก้าวมันเกินไป หลานจะรักษามารดาของสวีหานเซียงให้ แต่เพ่ยหยูต้องได้แต่งเป็นเหลียงตี้”

คำว่า “เหลียงตี้” ทำให้บรรยากาศในตำหนักแข็งค้างไปครู่ใหญ่ เหลียงตี้คือชายารองของไท่จื่อ มีตำแหน่งเป็นทางการในราชสำนัก มิใช่เพียงสตรีอุ่นเตียงที่ไร้ฐานะ อนาคตหากนางคลอดบุตรชายก่อนไท่จื่อเฟยเด็กคนนั้นอาจได้เป็นว่าที่ฮ่องเต้

ฮ่องเต้หลุดหัวเราะในที่สุด แค่นเสียงเบาแล้วกล่าวกับบิดา “เสด็จพ่ออย่าเพิ่งกริ้วเลย จ้านเอ๋อเป็นเช่นนี้เพราะเราเองสั่งสอนให้ดื้อรั้นสู้คนและห้ามเสียเปรียบผู้ใดมิใช่หรือ”

ไท่ซ่างหวงหันไปมองค้อนใส่บุตรชาย ก่อนกลับมามองหลานชายตรงหน้า แววตานิ่งนานจนเหมือนจะกลืนเอาความกล้าทั้งหมดของเฉินจ้านไป แต่สุดท้าย มังกรเฒ่าก็หัวเราะในลำคอแล้วกล่าวหนักแน่น

“ได้...ตกลงตามนี้!”

เสียงประกาศนั้นดังก้องในตำหนักเฉียนชิง คล้ายฟ้าผ่ากลางวัน แววตาของเฉินจ้านนิ่งสนิท แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความพึงใจ เขาก้มศีรษะลงถวายบังคมอย่างงดงาม ส่วนสองมังกรทั้งสองรุ่นต่างวัย เพียงมองสบตากัน

ก็เพียงเหลียงตี้ หากแผนการของพวกเขาสำเร็จสืบไปถึงพรรคพวกที่เคยร่วมมือกับสกุลฮั่วเมื่อสามปียามใด เจียงเพ่ยหยูยังจะมีชีวิตได้อย่างไร ตอนนี้ถอยสองก้าว แต่ยามใดที่สวีหานเซียงแต่งเข้าตำหนักบูรพา ก็ยังไม่แน่ว่าเป็นใครที่จะถอยไปจนมุม!