로그인ปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
ในเมื่อซื่อจื่อไม่พูด จั่วเจี้ยนก็ไม่ได้คาดคั้นอันใดเขารู้ดีว่าไม่นานเขาก็ย่อมรู้ได้ด้วยตนเองบ่าวนางนั้นกลับไปยังเรือนหอและรายงานเจ้านายของตนเองตามที่จั่วเจี้ยนบอกมา ฉางหมิงฟู่ขมวดคิ้วงามกวาดสายตาไปมองพื้นที่เกลือนกระจายไปด้วยข้าวของที่นางขว้างปา บัดนี้เรือนหอทั้งเรือนแทบจะพังพินาศด้วยฝีมือของนางแล
ความอัศจรรย์ใจนี้ทำให้เขาย่ามใจ ปลายนิ้วร้ายกาจจึงขยับเข้าช้า ๆ ไม่เร่งร้อนดันจนกระทั่งลึกสุดโพรงหวานหยางอี้หงครางไม่หยุดเมื่อส่วนที่ไวต่อความรู้สึกของนางถูกชายหนุ่มเล้าโลมด้วยปลายลิ้นและนิ้วแกร่งน้ำหวานของนางไหลออกมาดุจสายธาร ชุ่มฉ่ำเต็มนิ้วของเขา จากการที่จูชางหลางศึกษาจากตำราเขาที่บอกวิธีการมาไ
เมื่อมาถึงโถงใหญ่มามาห้าคนซึ่งถูกส่งตรงมาจากวังหลวงก็รอนางอยู่ก่อนแล้วหยางอี้หงสลัดความคิดเกี่ยวกับฮูหยินของซื่อจื่อที่รบกวนจิตใจของนางออกไปให้หมด หน้าที่ของนางอยู่ตรงหน้าแล้วมามาเหล่านั้นทำความเคารพหยางอี้หงแล้วเอ่ยด้วยดวงตาที่ชื่นชมโดยไม่ปิดบัง กระทั่งมามาผู้หนึ่งที่ดูจากการแต่งกายแล้วน่าจะมียศส
หยางอี้หงตกตะลึง นางได้ยินบิดาเอ่ยเรียกชื่อนางอย่างชัดเจน กระบี่ในมือของนางตกลงพื้น หยางอี้หงได้สติแล้ว หางตาของนางมีน้ำไหลออกมา“ท่านพ่อ จำข้าได้แล้วหรือเจ้าคะ”“หงเอ๋อร์ กินข้าวหรือยัง เจ้าดื่มนี่สิรสชาติดียิ่ง”เหมือนความทรงจำนั้นจะขาดหายไปอีกครั้ง สายตาที่มองนางกลับกลายเป็นว่างเปล่าเช่นเดิมหยาง







