ログインปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
พ่อบ้านจ้าวเข้าใจแล้ว เพื่อชดเชยเรื่องเรือนหลังนี้ สิ่งที่เขาทำได้โดยไม่ขัดคำสั่งของฮูหยินชราก็คงเป็นเรื่องอาหารของคนจากเมืองหลวง“ขอรับ ข้าจะสั่งบ่าวเดี๋ยวนี้ ให้ไปทำอาหารเพิ่มแล้วรีบนำเดี๋ยวนี้ขอรับ”เขาหันไปสั่งให้คนขับรถม้ารีบตรงไปยังโรงครัว นำอาหารมาเลี้ยงคนจากเมืองหลวงให้อิ่มหนำสำราญบ่าวคนหนึ
บทที่ 18 ข้าไม่ว่างเล่นกับเจ้าจวนสกุลไป๋ เมืองหลงเซิงเมื่อขบวนเดินทางมาถึงหน้าประตูจวนสกุลไป๋ ประตูไม้ขนาดใหญ่ก็เปิดออก เผยให้เห็นลานกว้างที่ปูด้วยศิลาเรียงตัวเป็นระเบียบ พ่อบ้านจ้าวหัวหน้าบ่าวแห่งสกุลไป๋นำบ่าวไพร่จำนวนหนึ่งมาต้อนรับเขาอย่างนอบน้อม“คารวะนายท่านและฮูหยินน้อยขอรับ”ดวงตาของพ่อบ้านจ
เรือนพฤกษา ซึ่งเป็นที่พำนักของฮูหยินชราพ่อบ้านจ้าวให้นางนั่งรอที่ศาลาเล็กหน้าเรือน เพื่อให้ได้พักคลายความเมื่อยล้า ก่อนที่เขาจะเข้าไปรายงานฮูหยินชราว่า ฮูหยินน้อยมาถึงแล้วเหยียนซือเหยียนทอดสายตามองประตูเรือนที่ปิดสนิท นางจำสตรีที่อยู่เบื้องหลังบานประตูนั้นได้ขึ้นใจชาติที่แล้ว ฮูหยินชราไม่ชอบนางเล
ฮูหยินชราอยากจะก้าวออกไปตรงนั้น… อยากจะสั่งสอนเหยียนซือเหยียนให้รู้ว่าเป็นผู้ใดที่ใหญ่ที่สุดในสกุลไป๋ และนางในฐานะหลานสะใภ้ควรเจียมตัวอย่างไรแต่… ไม่อาจทำเช่นนั้นได้เมื่อครู่เพิ่งบอกว่ากำลังพักผ่อนอยู่ หากตอนนี้ก้าวออกไปคงโดนสตรีนางนั้นถอนหงอกหาว่าโกหกเป็นแน่ให้ตายเถิด วันนี้ตั้งใจจะให้เหยียนซือเ







