เข้าสู่ระบบปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
“เจ้าคิดทำสิ่งใด”หยางอี้หงลนลานตอบ“ถูตัวให้ซื่อจื่อเจ้าค่ะ ปรนนิบัติอาบน้ำ”ดวงตาสองคู่สบกันนิ่ง หยางอี้หงรู้สึกลำคอแห้งผากเมื่อพบว่าดวงตาสงบนิ่งของเขาบัดนี้ยังแฝงประกายเพลิงอันร้อนแรงจนนางรู้สึกร้อนไปทั้งตัวจูชางหลางยกมุมปากเหี้ยมเกรียม“เจ้าไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่นแน่หรือ”“ซะ ซื่อจื่อ”หยางอี้หง
เมื่อไปถึงริมแม่น้ำ นางเดินสำรวจตรวจดูรอบบริเวณ เห็นว่าปลอดภัยจึงถอดเสื้อผ้าทั้งหน้ากากออก ลงไปแหวกว่ายในลำธารขัดเนื้อตัวใช้สบู่มันแพะสระผมล้างเลือดสกปรกออกจากร่างจนเกลี้ยง ร่างกายยามนี้จึงรู้สึกผ่อนคลายสบายยิ่งนักหลายวันมานี้กลิ่นคาวเลือดล้วนติดจมูก กลิ่นกายหอมกรุ่นของนางล้วนถูกกลิ่นเลือดกลบจนมิด
หยางอี้หงถูกจูชางหลางจ้องมองดวงตาไม่กะพริบ เขากวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า และมองตั้งแต่เท้าจรดหัวอีกหลายรอบ ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับเข้ากระโจมไปหยางอี้หงหันมามองจั่วเจี้ยนแล้วเอ่ยว่า“พี่เจี้ยน พายุอะไรของท่าน อย่าได้กล่าวเพ้อเจ้อ ท่านเห็นหรือไม่เหตุใดซื่อจื่อมองข้าเช่นนั้น ราวกับว่าข้าไปได้ทำค
จูชางหลางถอนหายใจแล้วบอกกับจั่วเจี้ยนว่า“ทหารที่ติดตามออกรบครานี้ ต้องระวังให้มากเจ้าให้คนที่ไว้ใจได้ตรวจสอบรายชื่อหัวหน้านายกอง จัดการคนที่น่าสงสัยให้หมดอย่าได้ให้พวกเขาได้รู้ตัว วันมะรืนเราจะออกเดินทาง”“ขอรับ” แน่นอนว่าหยางอี้หงที่อยู่ในเรือนย่อมได้ยินกงกงประกาศราชโองการชัดเจน เมื่อซื่อจื่อของน






![สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก (3p) – [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
