ตอนที่1

ตอนที่1 ข้าเหนื่อยแล้ว

วังหลวง

ตำหนักองค์ชายใหญ่ หลี่เจิ้งเหยียน

“ข้าไม่ได้ทำ!”

เสียงตวาดอย่างเจ็บปวดใจของเสิ่นชิงเหยาดังขึ้น ดวงตาของนางแดงระเรื่อหยดน้ำตาเอ่อคลอเมื่อมองไปยังแผ่นหลังที่เย็นชาของผู้เป็นสามี

“ลากตัวพระชายาไปคุกเข่าสำนึกผิดหน้าตำหนักสือหนิงจนกว่านางจะสำนึกผิด”

น้ำเสียงเยียบเย็นของหลี่เจิ้งเหยียนดังขึ้น ก่อนร่างสูงโปร่งนั้นจะสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่พอใจแล้วก้าวออกไปอย่างเย็นชาโดยไม่ได้หันกลับมามองนางผู้เป็นภรรยาอีกเลย

ดวงตาคู่สวยของเสิ่นชิงเหยาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตานั้นหม่นลงด้วยความสิ้นหวังและเหนื่อยล้าเกินจะรับไหวอีกแล้ว ร่างบอบบางที่นั่งคุกเข่าอยู่พลันทรุดลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง

“เชิญพ่ะย่ะค่ะ พระชายา”

น้ำเสียงของขันทีผู้หนึ่งดังขึ้น ทว่าในหูของเสิ่นชิงเหยาแล้วนั้นก็ราวกับเป็นเพียงสายลมหนึ่งที่พัดผ่านไปเท่านั้น

ใช่นางดื้อรั้น เย่อหยิ่ง และร้ายกาจ แต่วันนี้นางเหนื่อยแล้ว เหนื่อยจริง ๆ หยดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลรินลงมาทว่าในหัวใจหนาวเหน็บเหลือเกิน

เมื่อเห็นนางไม่มีท่าทีต่อต้านเหมือนเมื่อก่อน ขันทีผู้นั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยให้นางกำนัลสองคนที่ยืนอยู่ช่วยกันประคองร่างบอบบางของนางออกไปนอกตำหนัก

และทิ้งนางให้คุกเข่าลงท่ามกลางหิมะที่กำลังเริ่มตกลงมาประปรายแล้ว

เสิ่นชิงเหยาทรุดกายลงคุกเข่าตามคำสั่งของเขาผู้เป็นสามี ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเหนื่อยล้าค่อย ๆ หันสายตาไปยังตำหนักทรงอักษรที่อยู่ห่างออกไปมากจนเห็นเพียงแสงตะเกียงริบหรี่เท่านั้น

ดวงตานางพร่ามัวไปด้วยหยดน้ำตา ในใจพลันนึกหัวเราะเยาะตนเอง ข่าวดีที่นางตื่นเต้นและวิ่งมาเพื่อจะบอกเขาให้รับรู้กลับถูกหยุดลงเพียงคำพูดเดียวของสตรีผู้นั้น

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางกับลูกก็ไม่อยากต้องอยู่ขัดขวางพวกเขาอีกต่อไป มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมหน้าท้องของตนเอง ในใจเจ็บปวดเกินจะรับไหว ทำได้เพียงก้มหน้าลงมองดูหน้าท้องของตนเอง แล้วหยดน้ำตาก็ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย

สายลมหนาวที่กำลังกัดกินร่างกายของนางนั้น กลับไม่เจ็บปวดเท่าหัวใจของนางในยามนี้ ความเย็นยะเยือกของหิมะที่กำลังกัดกินร่างกายของนางในยามนี้กลับไม่อาจสู้ความผิดหวังและสิ้นหวังที่หนาวเหน็บในใจได้

หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงราวกำลังตอกย้ำความเจ็บปวดที่นางได้รับ ร่างกายในอาภรณ์เบาบางไม่อาจทนไหวอีกต่อไป

ความเจ็บปวดร้าวที่ท้องของนางค่อย ๆ แล่นไปทั่วร่าง ใบหน้างดงามที่ซีดเซียวด้วยความหนาวเย็นนั้น พลันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวตรงที่ท้องของนาง

สองมือเรียวเล็กที่เริ่มจะแข็งเพราะความหนาวเย็นนั้นกลับยกขึ้นกุมหน้าท้องไว้แน่นจนสั่น ดวงตาแดงก่ำของนางนั้นไร้ซึ่งน้ำตาอีกต่อไป

เสิ่นชิงเหยาเจ็บปวดจนไม่อาจทนไหวร่างบอบบางที่กำลังคุกเข่าอยู่นั้นพลันหมดแรงทรุดลงไปกองกับพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะสีขาวและเย็นยะเยือก

เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลออกมาแทรกซึมกระโปรงสีชมพูอ่อนของนางจนกระโปรงและพื้นหิมะสีขาวนั้นถูกย้อมไปด้วยสีแดงสด

เสียงสะอื้นแผ่วเบาของนางดังขึ้น ในยามนี้นางเสียลูกไปแล้วจริง ๆ ลูกของนางจากไปแล้วจริง ๆ ความเสียใจจนเกินจะรับไหวนั้นทำให้นางกระอักเลือดสีดำออกมาคำหนึ่ง

ความเสียใจและสิ้นหวังกัดกินหัวใจจนแหลกสลายไปสิ้น ดวงตาคู่สวยยกขึ้นมองไปทางตำหนักทรงอักษรของเขาอีกครั้ง

แสงตะเกียงริบหรี่นั้นทำให้นางนึกย้อนไปในวันที่เพิ่งพบเขาในวันแรก

นางคือเสิ่นชิงเหยาบุตรสาวคนเดียวของแม่ทัพเสิ่น เมื่อสองปีก่อนนั้น นางไร้เดียงสาชอบสรรหาความสนุกจึงแอบติดตามบิดาไปยังชายแดนอย่างลับ ๆ แม้แต่บิดาของนางเองนั้น ก็ยังไม่รู้

ที่ชายแดนนั้นเปิดประสบการณ์ใหม่มากมาย ผู้คน สินค้า และ การใช้ชีวิตช่างแตกต่างจากเมืองหลวงสิ้นเชิง

นางใช้ชีวิตอย่างสนุกสนาน ด้วยความที่นางมีฝีมือน้อยนิดจึงปิดหน้าเป็นจอมยุทธ์น้อยช่วยเหลือชาวบ้านอย่างนึกสนุก

วันหนึ่งบังเอิญได้พบกับบุรุษในชุดเกาะเหล็กที่กำลังถูกไล่ล่ามา เขาบาดเจ็บสาหัส แม้แต่ดวงตาทั้งสองก็ถูกพิษประหลาด

นางช่วยพาเขาหลบหนี และพาไปรักษาด้วยอยู่ที่เรือนหลังเล็ก ๆ ที่นางซื้อเอาไว้

จากการช่วยชีวิตกลายเป็นความรัก เขามอบหยกชิ้นหนึ่งให้นางเป็นของแทนใจ พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานถึงสามเดือน

ต่อมาทางจวนแม่ทัพเสิ่นส่งคนออกตามหาจนพบเสิ่นชิงเหยาในที่สุด

ทว่าบุรุษผู้นั้นยังไม่อาจมองเห็น นางเองก็จนใจและในวันนั้นเองนางก็บังเอิญได้ช่วยชีวิตสตรีอ่อนแอผู้หนึ่งจากพ่อค้าทาส นางชื่อ ซุนเถา

ในเมื่อ นางช่วยชีวิตของซุนเถานางเลยไว้วานให้ซุนเถาไปหาบุรุษที่รอนางอยู่ที่เรือนหลังเล็ก และมอบจดหมายจากลาของนางให้เขา ก่อนที่พี่ชายของนางจะพาตัวนางกลับเมืองหลวงไป

เมื่อกลับถึงเมืองหลวงหนึ่งเดือนต่อมานั้นก็มีราชโองการให้นางอภิเษกสมรสกับหลี่เจิ้นเหยียนองค์ชายใหญ่

ในคราแรกนางไม่ยินยอมทว่านางกลับเห็นเขาในงานชมดอกไม้ เขาก็คือบุรุษที่นางช่วยชีวิตเอาไว้ ในยามนั้นนางดีใจมากเฝ้ารอวันแต่งงานอย่างใจจดใจจ่อ

ทว่าในวันที่นางเฝ้าคอยมาถึง เขากลับเดินเขามาพร้อมกับซุนเถาที่สวมอาภรณ์อย่างหรูหราจนแปลกตา แล้วนางก็ยังห้อยหยกพกที่ข้าทำหายไปและยังใช้ชื่อซีหยางที่ข้าตั้งขึ้นมาเพื่อปกปิดตัวตนในยามอยู่กับเขา

หลี่เจิ้งเหยียนแนะนำให้ข้ารู้จักว่านางคือซีหยางที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เขาขอให้ข้ารับซุนเถาเป็นชายารอง เพราะซุนเถานั้นเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขาและเป็นรักแรกของเขา

ข้าเบิกตากว้างด้วยความโกรธเคืองจะเป็นนางได้อย่างไร ซีหยางผู้นั้นคือข้าต่างหาก ข้าพยายามบีบบังคับให้ซุนเถาพูดความจริง แต่เขายิ่งรังเกียจข้า และเย็นชาใส่ข้าตลอดหนึ่งปีที่เราใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยากัน

ข้าช่างโง่เขลานัก ได้แต่คิดว่าหากข้าอ่อนลงอีกนิด เอาใจใส่เขาอย่างเต็มที่ มีหรือเขาจะจดจำข้าไม่ได้ทว่าข้ายิ่งพยายามเขากลับยิ่งเฉยชาใส่

เพียงคำเดียวของซุนเถาว่าข้าใจดำกรอกยาทำแท้งให้นางดื่ม จนนางจะเสียบุตรไป เขาถึงกับสั่งให้ข้าคุกเข่าท่ามกลางหิมะอันหนาวเหน็บเช่นนี้

ในเมื่อท่านรักนางถึงเพียงนั้น ข้าเองก็เหนื่อยเกินไปแล้ว

“หลี่เจิ้งเหยียน ข้ากับลูกจะหลีกทางให้พวกท่านเอง”

หยดน้ำตาสุดท้ายไหลรินลงมาละลายหิมะที่ก่อตัวกันเป็นพื้นน้ำแข็งทว่ามันกลับไม่อาจสั่นคลอนพื้นน้ำแข็งนั้นได้อีก

ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของนางทว่าในความเลือนลางนั้นยังคงปรากฏภาพหลี่เจิ้งเหยียนที่เป็นเพียงบุรุษตาบอดอยู่ชายแดนกับนาง รอยยิ้มอันอบอุ่นนั้นยังคงฝังอยู่ในใจนาง

ความสุขเล็กน้อยนั้นคือภาพสุดท้ายในสมองของนาง…