ตอนที่3

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์จนเรียบร้อยแล้ว ร่างบอบบางในชุดหรูหราก็ก้าวตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วนั่งลงอย่างสงบนิ่ง

“เจียงรั่ว เจ้าไปนำพู่กันกับกระดาษมา”

น้ำเสียงของเสิ่นชิงเหยาดังขึ้นสั่งอย่างราบเรียบ เจียงหลีก็ตอบรับทันทีแล้วหมุนกายก้าวไปเตรียมให้อย่างรวดเร็ว

เมื่อกระดาษและพู่กันอยู่ตรงหน้า เสิ่นชิงเหยาก็หยิบมาเขียนตำรับยาห้ามครรภ์ นางเติบโตมาในจวนแม่ทัพตั้งแต่เด็ก บิดานางเป็นแม่ทัพใหญ่ มารดานางเป็นหมอรักษาในค่ายทหาร

นางจึงเคยอ่านตำราแพทย์มาบ้าง มือเรียวยาวเขียนอย่างรวดเร็วแล้วหันไปยื่นให้เจียงหลีสาวใช้ประจำกายพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เจียงหลี เจ้านำเทียบยานี้ไปหาหมอหลวงกู้เยว่อิง ให้นางจัดยามาให้ข้า”

เจียงหลีรับมาแล้วใบหน้างุนงงเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย

“คุณหนูยาอะไรหรือเจ้าคะ”

เสิ่นชิงเหยาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ยาแก้ปวดท้อง”

เจียงหลีเพียงพยักหน้ารับและไม่ได้เอ่ยคำใดอีก นางหมุนกายก้าวออกไปในทันที

เสิ่นชิงเหยามองตามแผ่นหลังบอบบางของสาวใช้คนสนิทด้วยแววตาว่างเปล่า กู้เยว่อิงเป็นเพื่อนเรียนของนางมาตั้งแต่สมัยวัยเยาว์ เมื่ออ่านเทียบยาแล้วก็จะเข้าใจนางเองทุกอย่าง ในชาตินี้ระหว่างนางกับเขาแค่รอเวลาต่างคนต่างไปเท่านั้น

เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดทรมานที่นางได้รับในชาติที่แล้ว น้ำตาก็พลันไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้าม

…..

เจียงหลีก้าวเดินอย่างเร่งรีบไปยังสำนักหมอหลวงทว่าในนาทีนั้นกลับชนเข้ากับนางกำนัลน้อยผู้หนึ่งที่เดินสวนทางมาเข้า กระดาษที่นางถือมาถูกน้ำแกงในมือของนางกำนัลน้อยหกใส่จนข้อความเลือนลางไปเสียแล้ว

เจียงหลีเบิกตากว้างด้วยความตกใจและลนลาน นางรีบหยิบกระดาษใบนั้นขึ้นมาทันทีแล้วพยายามซับน้ำแกงบนกระดาษอย่างร้อนใจ

“นี่เจ้ามาขวางทางข้าทำไม ดูสิน้ำแกงบำรุงของแม่นางซีหยางหกหมดแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันล้ำค่ามากเท่าไร!”

คำพูดของนางกำนัลผู้นั้นพลันทำให้เจียงหลีรู้สึกโกรธเคืองขึ้นมา เพราะนางกำนัลผู้นี้เองที่เดินไม่ระวังมาชนนางเข้า นางกำลังจะเอ่ยปากทว่าทันใดนั้นร่างสูงโปร่งของหลี่เจิ้งเหยียนก็พลันปรากฎกายพร้อมน้ำเสียงเย็นเยียบ

“มีอะไร”

เจียงหลีและนางกำนัลน้อยนั้นคุกเข่าลงทันที ทั้งสองก้มหน้าลงด้วยความสั่นเทาแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

“นางมาชนหม่อมฉันก่อนเพคะ ถ้วยน้ำแกงบำรุงร่างกายของแม่นางซีหยางก็ตกแตกแล้วเพคะ”

“น้ำแกงนั่นก็หกใส่เทียบยาของพระชายาจนเสียหายไปแล้วเพคะ”

หลี่เจิ้งเหยียนยืนนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เจ้าไปปรุงน้ำแกงมาใหม่”

“เพคะ”

นางกำนัลน้อยตอบแล้วรีบลุกขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

หลี่เจิ้งเหยียนหันไปทางเจียงหลีแล้วเอ่ยขึ้น

“เอาเทียบยามาให้ข้าดู”

เจียงหลีพยักหน้ารับแล้วส่งให้อย่างนอบน้อม หลี่เจิ้งเหยียนรับมาแล้วเอ่ยขึ้นอีกครา

“พระชายาเป็นอะไร”

“ปวดท้องเพคะ”

หลี่เจิ้งเหยียนพยักหน้ารับแล้วหันไปสั่งองครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“ใบเทียบยานี้เสียหายแล้ว เจ้านำทางเจียงหลีไปหาหมอหลวงจางแล้วให้เขาเขียนใบใหม่ขึ้นมา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์กล่าวพร้อมกับรับเทียบยานั้นก่อนจะก้าวนำทางเจียงหลีไปอย่างนอบน้อม

เจียงหลีก้าวตามองครักษ์ในชุดสีดำสนิทไปยังสำนักหมอหลวงและบังเอิญพบกับหมอจางเข้าพอดี

องครักษ์ในชุดสีดำสนิทจึงก้าวเข้าไปหาพร้อมกับนางกำนัลเจียงหลีทั้งสองหยุดแล้วทำความเคารพหมอหลวงจางผู้เป็นหัวหน้าหมอหลวงก่อนจะยื่นใบสั่งยาที่เปียกเล็กน้อยให้หมอหลวงจาง

หมอหลวงจางรับใบสั่งยามา คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“พระชายาปวดท้องหรือ”

“ใช่เจ้าค่ะ”

นางกำนัลเจียงหลีตอบรับทันที

หมอหลวงจางพยักหน้าเล็กน้อย แม้ตัวอักษรจะเลือนรางไปบ้างทว่าก็อยู่ในสูตรของยาปวดประจำเดือนทว่ายาในบางตัวนั้นกลับเป็นยาร้อนเกินไปอ่านเผิน ๆ คงคิดว่าเป็นยาห้ามครรภ์

ซึ่งด้วยตำแหน่งพระชายานี้ไม่อาจจ่ายให้ได้เป็นอันขาด หมอหลวงจางถอนหายใจเล็กน้อยแล้วจึงปรับเปลี่ยนยาบางตัวให้อ่อนลงและเพิ่มยาบำรุงบางตัวเข้าไปอย่างรู้ความ ก่อนจะยื่นคืนให้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“นำใบสั่งยาใหม่นี้ไปห้องปรุงยาเถิด”

“เจ้าค่ะ”

นางกำนัลเจียงหลีรับมาด้วยรอยยิ้มที่โล่งใจแล้วหมุนกายตรงไปยังห้องปรุงยาทันที

….