All Chapters of ชาตินี้ข้าไม่ต้องการท่านแล้ว: Chapter 1 - Chapter 5

ตอนที่1 ข้าเหนื่อยแล้ววังหลวงตำหนักองค์ชายใหญ่ หลี่เจิ้งเหยียน“ข้าไม่ได้ทำ!”เสียงตวาดอย่างเจ็บปวดใจของเสิ่นชิงเหยาดังขึ้น ดวงตาของนางแดงระเรื่อหยดน้ำตาเอ่อคลอเมื่อมองไปยังแผ่นหลังที่เย็นชาของผู้เป็นสามี“ลากตัวพระชายาไปคุกเข่าสำนึกผิดหน้าตำหนักสือหนิงจนกว่านางจะสำนึกผิด”น้ำเสียงเยียบเย็นของหลี่เจิ้งเหยียนดังขึ้น ก่อนร่างสูงโปร่งนั้นจะสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่พอใจแล้วก้าวออกไปอย่างเย็นชาโดยไม่ได้หันกลับมามองนางผู้เป็นภรรยาอีกเลยดวงตาคู่สวยของเสิ่นชิงเหยาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตานั้นหม่นลงด้วยความสิ้นหวังและเหนื่อยล้าเกินจะรับไหวอีกแล้ว ร่างบอบบางที่นั่งคุกเข่าอยู่พลันทรุดลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง“เชิญพ่ะย่ะค่ะ พระชายา”น้ำเสียงของขันทีผู้หนึ่งดังขึ้น ทว่าในหูของเสิ่นชิงเหยาแล้วนั้นก็ราวกับเป็นเพียงสายลมหนึ่งที่พัดผ่านไปเท่านั้นใช่นางดื้อรั้น เย่อหยิ่ง และร้ายกาจ แต่วันนี้นางเหนื่อยแล้ว เหนื่อยจริง ๆ หยดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลรินลงมาทว่าในหัวใจหนาวเหน็บเหลือเกินเมื่อเห็นนางไม่มีท่าทีต่อต้านเหมือนเมื่อก่อน ขันทีผู้นั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยให้นางกำนัลสองคนที่ยืนอยู่ช่วยกันประคองร่างบอบบางของนางออก

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์จนเรียบร้อยแล้ว ร่างบอบบางในชุดหรูหราก็ก้าวตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วนั่งลงอย่างสงบนิ่ง“เจียงรั่ว เจ้าไปนำพู่กันกับกระดาษมา”น้ำเสียงของเสิ่นชิงเหยาดังขึ้นสั่งอย่างราบเรียบ เจียงหลีก็ตอบรับทันทีแล้วหมุนกายก้าวไปเตรียมให้อย่างรวดเร็วเมื่อกระดาษและพู่กันอยู่ตรงหน้า เสิ่นชิงเหยาก็หยิบมาเขียนตำรับยาห้ามครรภ์ นางเติบโตมาในจวนแม่ทัพตั้งแต่เด็ก บิดานางเป็นแม่ทัพใหญ่ มารดานางเป็นหมอรักษาในค่ายทหารนางจึงเคยอ่านตำราแพทย์มาบ้าง มือเรียวยาวเขียนอย่างรวดเร็วแล้วหันไปยื่นให้เจียงหลีสาวใช้ประจำกายพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เจียงหลี เจ้านำเทียบยานี้ไปหาหมอหลวงกู้เยว่อิง ให้นางจัดยามาให้ข้า”เจียงหลีรับมาแล้วใบหน้างุนงงเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย“คุณหนูยาอะไรหรือเจ้าคะ”เสิ่นชิงเหยาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ยาแก้ปวดท้อง”เจียงหลีเพียงพยักหน้ารับและไม่ได้เอ่ยคำใดอีก นางหมุนกายก้าวออกไปในทันทีเสิ่นชิงเหยามองตามแผ่นหลังบอบบางของสาวใช้คนสนิทด้วยแววตาว่างเปล่า กู้เยว่อิงเป็นเพื่อนเรียนของนางมาตั้งแต่สมัยวัยเยาว์ เมื่ออ่านเทียบยาแล้

ซุนเถาซบใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาลงบนอกกว้างแล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่น“องค์ชาย หม่อมฉันเองที่ผิด ไปขอร้องให้พี่สาวช่วยส่งเสริมความรักที่หม่อมฉันมีต่อพระองค์เพคะ พี่สาวก็เลยโกรธ”น้ำเสียงสะอื้นในอ้อมกอดของเขานั้นช่างน่าเวทนานัก เดิมทีนางก็เป็นเพียงหญิงสาวไร้เดียงสาและใช้ชีวิตอย่างอิสระอยู่ด้านนอกทว่าเมื่อนางเข้าวังมากับเขา นางก็อ่อนแอลงและร่ำให้ด้วยความเสียใจนับครั้งไม่ถ้วนหัวใจของเขาก็พลันเจ็บปวดเมื่อไม่อาจปกป้องนางให้ดีอย่าทีเขาเคยสัญญากับนางไว้“ซีหยางเจ้าไม่ต้องพูดแล้ว ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ข้าจะให้เสด็จแม่ยอมให้เจ้าเป็นชายารองของข้าให้จนได้”น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาดังขึ้นพร้อมกับสายตาที่อบอุ่นนั่นทอดลงมามองสตรีที่ซบอยู่บนอกของเขาอย่างใส่ใจ แล้วก้าวผ่านเสิ่นชิงเหยาไปอย่างนิ่ง ๆ ไม่ได้สนใจหันมามองนางอีกเสิ่นชิงเหยามองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยแววตาสั่นไหวเล็กน้อย ในใจยังคงรู้สึกปวดร้าวยิ่งนักทว่าไม่แล้วชาตินี้นางไม่อยากเป็นซีหยางอีกแล้ว ใครอยากเป็นก็ให้เขาเป็นไป….ตำหนักฮองเฮาภายในตำหนักที่ถูกประดับประดาอย่างหรูหรา เสิ่นชิงเหยาก้าวเข้าไปในตำหนักด้วยท่าทางสงบนิ่งใบหน้าเรียบนิ่งไร้คลื่นอา