บทที่ 2 ความเก่าหนหลัง

เมื่อออกมาจากเรือนใหญ่แล้ว จินซินยังคงไม่ได้กลับไปที่เรือนพักของตนเอง แต่กลับมาเดินเล่นรับลมหลังมื้ออาหารที่สวนบุปผาด้านหลังจวนโหว จวนโหวแห่งนี้กว้างใหญ่มาก ท่านลุงโหวของนางนั้นเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแคว้นจิ่งโจว รบชนะศึกมานับไม่ถ้วน อีกทั้งยังมีคนนับหน้าถือตาไม่น้อย

แต่เพราะนางทำให้ความรุ่งเรืองของตระกูลลู่ค่อยๆ เสื่อมถอยลงไปช้าๆ

หลังจากที่นางผิดหวังจากลู่จื่อเซวียนก็กลายเป็นคนประชดชีวิต เข้าออกหอสุราและโรงพนันเป็นว่าเล่น จนกระทั่งได้พบกับฉิงหงเย่ชินอ๋องจอมเสเพล เขาสารภาพว่าหลงรักนาง แรกเริ่มนางไม่เชื่อ ฉินหงเย่ยิ่งเอาอกเอาใจนางทุกอย่าง ทำดีกับนางสารพัดจนนางใจอ่อนและตัดใจจากลู่จื่อเซวียนได้ ท้ายที่สุดก็หลงรักเขาแทน

เมื่อรักแล้วนางจึงยอมเชื่อเขาทุกอย่าง เขาบอกว่าอยากให้นางร่วมมือกับเขาเอาคืนคนชั่ว เขาจะช่วยนางเอาคืนลู่จื่อเซวียน ส่วนนางก็ต้องช่วยเขาวางแผนชิงบัลลังก์ แรกเริ่มนางไม่เห็นด้วยที่เขาเสนอว่าจะให้นางเข้าวังหลวงไปคัดเลือกเป็นพระสนม แต่เพราะเขาเอาอำนาจและความมั่งคั่งมาหลอกล่อและยังบอกว่าหากไม่ทำเช่นนี้จะเอาคืนลู่จื่อเซวียนได้เช่นไร หากนางมีอำนาจในมือทุกอย่างล้วนง่ายดายทั้งสิ้น รอแผนการสำเร็จเขาจะแต่งตั้งนางเป็นมารดาของแผ่นดิน คนเลวผู้นี้ใช้คำหวานลวงหูมาหลอกล่อจนนางยอมใจอ่อน

หลังจากเข้าวังหลวงได้ไม่นานนางก็กลายเป็นพระสนมคนโปรดของฮ่องเต้ เมื่อมีอำนาจในมือ นางจึงเริ่มแผนการที่ทำให้ตระกูลลู่อยู่ไม่เป็นสุข นางอยากจะทำให้ลู่จื่อเซวียนได้เห็นว่าเขาคิดผิดแล้วที่หมางเมินต่อนาง คนอย่างนางถึงไม่แต่งให้เขา ก็ยังแต่งให้บุรุษอื่นได้ และนางจะทำให้ลู่จื่อเซวียนอยู่ไม่สู้ตาย นางรวมหัวกับฉินหงเย่ทำลายตระกูลลู่ จากแผนการเล็กๆ ไปจนถึงกล่าวโทษว่าตระกูลลู่มีใจคิดก่อกบฎ แม้จะเป็นพระสนมของฝ่าบาทแล้วแต่นางกลับลอบนัดพบกับฉินหงเย่อยู่เสมอ เขาและนางลอบเป็นชู้กัน!

ฉินหงเย่กับนางทำทุกอย่างถึงขนาดลอบจัดฉากว่าตระกูลลู่ลักลอบซ่องสุมกำลังทหารและผลิตดินปืนซุกซ่อนเอาไว้ที่ท่าเรือขนส่งสินค้า ฮ่องเต้ฉินหงเยี่ยนพอทราบเรื่องจึงส่งคนมาตรวจสอบและพบของกลางที่ซุกซ่อนเอาไว้จริงๆ คนตระกูลลู่จึงถูกจับและรอการประหารชีวิต ยามที่ได้เห็นพวกเขาคุกเข่ารอรับโทษและถูกยึดตราพยัคฆ์คุมทหารทั้งหมดนางสาแก่ใจยิ่งนักและยังไม่คิดจะออกหน้าช่วย

แต่เพราะเส้นสายของตระกูลลู่ก็ไม่ด้อย สุดท้ายพวกเขาก็หาทางหลบหนีจากคุกหลวงไปได้ ครานั้นนางแค้นใจมาก จึงเสนอให้ฉินหงเย่ไปตามจับตัวพวกเขากลับมา นางใช้โอกาสตอนฉินหงเยี่ยนเมาไม่ได้สติลอบขโมยตราพยัคฆ์มาให้ฉิงหงเย่ เพราะนางรู้ดีว่าการจะจับคนตระกูลลู่กลับมาไม่ใช่เรื่องง่าย ย่อมต้องมีกำลังทหารเข้าช่วย แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อฉินหงเย่ได้ตราพยัคฆ์ไปแล้ว หลังจากจัดการสังหารคนตระกูลลู่ได้สำเร็จเขาก็ย้อนกลับมาลงมือสังหารฉินหงเยี่ยนและเชื้อพระวงศ์คนอื่นๆ จนหมดสิ้น จากนั้นก็จัดการกุมอำนาจทั้งหมดเอาไว้ในมือและฆ่าล้างบางคนของฉินหงเยี่ยนทั้งหมด จากนั้นก็ตามมาสังหารนางเพื่อไม่ให้เป็นภัยในภายหลัง

เขาหลอกใช้ความแค้นของนางที่มีต่อลู่จื่อเซวียนมาทำลายตระกูลลู่ หลอกใช้นางช่วยทำลายตระกูลลู่ หลอกให้นางเป่าหูฉินหงเยี่ยนเพื่อให้ฉินหงเยี่ยนลงมือกับตระกูลลู่ เมื่อสองฝ่ายแตกหักกันเองเขาก็รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อย่างเลือดเย็น เขาไม่เคยรักนางเลย เพียงหลอกใช้นาง เสพสุขจากกายนาง พอได้สมปรารถนาก็ถีบหัวส่ง นางโง่เองที่หลงเชื่อเขาทุกสิ่งอย่าง เหตุใดไม่คิดให้ดีว่าฐานะเช่นนางจะเอาอะไรไปคู่ควรให้เขาเห็นคุณค่า

นางพบเจอฉินหงเย่เพราะความบังเอิญ แต่ความบังเอิญนั้นกลับนำพามาซึ่งหายนะ

เมื่อคิดถึงความชั่วร้ายที่ตนเองได้ทำลงไปต่อผู้มีพระคุณ จินซินก็รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง กว่านางจะคิดได้ยามนั้นมันก็สายไปเสียแล้ว

"คุณหนูเจ้าคะ มีจดหมายด่วนจากพ่อบ้านอวี๋เจ้าค่ะ"

ในขณะที่จินซินกำลังยืนเหม่อลอยคิดถึงเรื่องเก่าหนหลังอยู่นั้น อาซีก็วิ่งเข้ามาหานางพร้อมกับบอกว่าพ่อบ้านอวี๋ส่งจดหมายด่วนมาให้ จินซินจึงละจากความคิดก่อนจะหันมารับจดหมายจากมือของอาซีไปเปิดอ่าน

อาซานล้มป่วยหนัก จวนเจียนจะเอาชีวิตไม่รอด ขอคุณหนูโปรดชี้แนะว่าจะทำอย่างไรต่อไป จะฝังเขาที่บ้านเดิม หรือจะให้เขากลับไปลาคุณหนูที่จวนตระกูลลู่

จินซินอ่านจบหัวใจก็พลันหน่วงวูบร่วงหล่นลงไปที่ตาตุ่ม นางอึ้งงันไปชั่วครู่

ไม่ถูกต้อง! นางจำได้ว่าชาติที่แล้วหยางซานไม่ได้ล้มป่วย เขาแข็งแรงออกปานนั้นแล้วเหตุใดอยู่ๆ จึงล้มป่วยลงเช่นนี้เล่า

แต่ยามนี้ไม่ใช่เวลามาครุ่นคิดอะไรให้มากความ นางต้องหาทางช่วยคน เมื่อตั้งสติได้นางจึงรีบเดินกลับเรือนของตนเองไปทันที ก่อนจะจัดการเขียนจดหมายตอบกลับและตำหนิพ่อบ้านอวี๋ไปในคราวเดียวกัน นางคงตามใจบ่าวชั่วจนเสียคน พ่อบ้านอวี๋จึงไม่เห็นชีวิตคนอยู่ในสายตาเช่นนี้ ฝังที่บ้านเดิมอันใดกัน ร่ำลานางอันใดกัน เหลวไหลสิ้นดี!

เมื่อเขียนจดหมายเสร็จแล้ว นางก็รีบเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะรื้อหีบสมบัติออกมา และล้วงหยิบตั๋วเงินสองร้อยตำลึงแนบไปพร้อมกับจดหมายเพื่อใช้เป็นค่ารักษาหยางซาน หลังจากบิดามารดาตายจากไป สมบัติทุกอย่างก็ตกเป็นของนางทั้งหมด ทั้งเงินทองและร้านรวงต่างๆ แต่เพราะนางไม่เอาไหน ไม่คิดจะสานต่อกิจการของครอบครัว อีกทั้งยังใช้เงินในทางที่ผิด เงินส่วนหนึ่งของนางถูกนำไปมอบให้ฉินหงเย่ใช้เลี้ยงดูทหารเดนตาย นานวันเข้าก็ทยอยหมดไป

นางในชาติก่อนช่างน่าสมเพชสิ้นดี

จินซินละจากความคิดก่อนจะหันมาเอ่ยกับอาซี

"เจ้ารีบให้คนส่งจดหมายฉบับนี้ให้พ่อบ้านอวี๋โดยเร็ว บอกเขาว่าเงินสองร้อยตำลึงนี่เป็นค่าหมอของอาซาน อาซานจะต้องหาย หากเขาเป็นอะไรไป ก็ให้ฝังพ่อบ้านอวี๋ไปพร้อมอาซานเลย!"

อาซีรับคำด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ก่อนจะรีบให้คนนำจดหมายไปส่งให้พ่อบ้านอวี๋โดยเร็ว

ด้านลู่จื่อเซวียนที่เพิ่งออกมาจากเรือนก็ผ่านมาเห็นความวุ่นวายนี้เข้าพอดี เขาจึงเพ่งมองจินซินอย่างเย็นชา

นางสั่งให้คนส่งจดหมายไปให้ผู้ใดอีกล่ะนั่น มิใช่นัดคนมาทำชั่วหรอกนะ ช่างเหลือเกินจริงเชียว!

ชายหนุ่มยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าจินซินขัดหูขัดตา จึงเดินกลับเรือนตนไปทันที ก่อนไปยังสั่งให้คนจับตาดูนางอยู่ห่างๆ

จินซินรอจดหมายตอบกลับจากพ่อบ้านอวี๋อย่างใจจดใจจ่อ ไม่นานก็มีจดหมายตอบกลับมาว่าอาซานปลอดภัยดีและกำลังเร่งเดินทางกลับเมืองหลวง จินซินดีใจมากใจที่ลอยแกว่งก็วางลงได้เสียที นางอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก จึงยื่นเงินให้อาซีและอาหลิงไปซื้อขนมจากร้านหลินเยี่ยนโหลวมาแจกจ่ายให้บ่าวไพร่ได้กินกัน เหล่าบ่าวไพร่ต่างดีใจมาก อีกทั้งยังคิดว่าวันนี้คุณหนูไปพบเจอเรื่องดีอะไรมา จึงใจดีผิดปกติเช่นนี้

จบเร่ืองของหยางซานไปได้ด้วยดี แต่จินซินยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องสะสางให้ชัดเจน

นางจำได้ว่าในชาติก่อนนั้น ลู่จื่อเซวียนมีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว สตรีนางนั้นมีนามว่าเจี่ยงหว่านหรง เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของราชครูเจี่ยง กิริยามรรยาทงดงามเรียบร้อยสมฐานะตำแหน่งคุณหนูอันดับหนึ่ง ในครานั้นนางที่ทราบว่าลู่จื่อเซวียนมีใจให้เจี่ยงหว่านหรง จึงไปหาเรื่องเจี่ยงหว่านหรงจนเกิดเรื่องราวใหญ่โต โชคดีที่ราชครูเจี่ยงเห็นแก่หน้าท่านลุงโหว จึงไม่ถือสาเอาความกับนาง และเพราะเรื่องราวในครั้งนั้นทำให้ลู่จื่อเซวียนยิ่งชังน้ำหน้านางหนักเข้าไปอีก เขาจึงต่อต้านไม่ยอมแต่งงานกับนางและด่าทอนางอย่างไม่ไว้หน้า นางทั้งโมโห ทั้งเคียดแค้น เขาเป็นของนางแท้ๆ แล้วเหตุใดจึงไม่ยอมตกลงปลงใจกับนาง

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมด

แต่ชาติใหม่นี้ไม่เหมือนกัน ในเมื่อคนเขาไม่รัก นางจะฝืนใจเขาไปทำไมกัน มิสู้ผลักเรือตามน้ำ ช่วยสานต่อวาสนารักให้เขาเสียหน่อยก็คงจะเป็นการไถ่โทษให้กับเขาได้บ้าง ชาติก่อนนางหน้ามืดตามัวปล่อยให้ความชังบังตาจนไม่สนถูกผิด แต่ชาตินี้นางกระจ่างแจ้งแก่ใจแล้ว แท้จริงแล้วนางเทียบไม่ได้กับเจี่ยงหว่านหรงด้วยซ้ำ นางก็แค่สตรีจากตระกูลคหบดี เมื่อมองดูให้ดีก็พบว่าเจียงหว่านหรงต่างหากที่เหมาะสมกับลู่จื่อเซวียน

พันธะสัญญาหมั้นหมายนี้ ควรจัดการให้จบลงเสียที