تسجيل الدخولمشاركة
147
تاريخ النشر:
2026-08-12 10:24:55กับดักในสนามรบ
รุ่งอรุณของค่ายทหารชายแดนมาพร้อมกับสายหมอกหนาทึบ ละอองน้ำเ
أحدث فصل
ชายายอดเสน่หา 147
กับดักในสนามรบรุ่งอรุณของค่ายทหารชายแดนมาพร้อมกับสายหมอกหนาทึบ ละอองน้ำเกาะตามยอดหญ้าและปลายธงประจำกองทัพจนดูราวกับผืนดินทั้งผืนกำลังกลั้นหายใจรอการปะทะครั้งใหญ่ภายในกระโจมบัญชาการ เว่ยเซวียนเฉินยืนอยู่หน้าแผนที่ ขณะที่แม่ทัพและนายกองทยอยเข้ารายงานสถานการณ์ตั้งแต่ยามเช้า หานเฟิงกล่าวขึ้นเป็นคนแรก“ฝ่าบาท หน่วยลาดตระเวนรายงานว่ากองกำลังฝ่ายตรงข้ามยังคงตั้งค่ายอยู่ด้านตะวันออก ไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติ”แม่ทัพอีกคนเสริม“ดูเหมือนพวกเขาจะกำลังรอเราเป็นฝ่ายลงมือก่อน”ลู่เฉิงก้าวออกมาประสานมือ“ฝ่าบาท หากเรามัวแต่รอ ขวัญกำลังใจของทหารจะถดถอย กระหม่อมเห็นว่าควรดำเนินการตามแผนเดิม”เว่ยเซวียนเฉินไม่ได้ตอบทันที พระองค์เพียงทอดพระเนตรแผนที่อย่างครุ่นคิดฉีเยว่หนิงซึ่งยืนอยู่ด้านหลังม่านสำหรับหมอหลวงไม่ได้เอ่ยแทรกการประชุม นางเพียงเงี่ยหูฟังและสังเกตสีหน้าของทุกคน ลู่เฉิงยังคงอธิบายด้วยน้ำเสียงมั่นใจ“หากเราเคลื่อนกำลังในวันนี้ ย่อมสร้างความได้เปรียบก่อนที่
ชายายอดเสน่หา 146
ฉีเยว่หนิงชะงักเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือจับมือหยาบกร้านของเขาไว้“เจ้าต้องกลับไป ข้าจะช่วยเจ้าเอง”คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้ทหารที่อยู่รอบ ๆ เงียบลงเว่ยเซวียนเฉินมองภาพนั้นด้วยสายตาลึกซึ้ง เขารู้ว่านางอ่อนโยน แต่ทุกครั้งที่เห็นนางยื่นมือไปหาคนที่กำลังสิ้นหวัง เขาก็ยิ่งเข้าใจว่าความอ่อนโยนของนางไม่ใช่ความอ่อนแอมันคือความกล้าหาญอีกแบบหนึ่งหานเฟิงยืนอยู่ด้านหลัง เอ่ยเบา ๆ“ตอนแรกทหารหลายคนยังระแวงพระชายาเพราะนางมาจากแคว้นฉี แต่ตอนนี้ไม่มีใครพูดเช่นนั้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยเซวียนเฉินถามโดยไม่ละสายตาจากนาง“ทำไม”หานเฟิงยิ้มเล็กน้อย“เพราะคนที่ช่วยหยุดเลือดให้พวกเขา ไม่ใช่ศัตรู”เว่ยเซวียนเฉินนิ่งไป ก่อนกล่าวเสียงต่ำ“นางไม่เคยเป็นศัตรู”รุ่งเช้า ทหารที่ได้รับการรักษาจำนวนหนึ่งเริ่มมีอาการดีขึ้น ข่าวเรื่องพระชายาไม่ยอมนอนทั้งคืนเพื่อช่วยผู้บาดเจ็บแพร่ไปทั่วค่ายอย่างรวดเร็ว เมื่อฉีเยว่หนิงเดินออกจากเรือนพยาบาลในตอนสาย ทหารหลายคนที่นั่งพักอยู่ต่างรีบลุกขึ้นคำนับ“คำนับพระชายา”เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมกันอย่างจริงใจ ฉีเยว่หนิงชะงักไปเล็กน้อย“พวกเจ้าไม่ต้องทำเช่นนี้”ทหารหนุ่มที่นางช่วยรักษา
ชายายอดเสน่หา 145
ค่ายทหารชายแดนกองทัพเว่ยเดินทางถึงค่ายทหารชายแดนในยามพลบค่ำท้องฟ้าเหนือหุบเขาเฟิงสุ่ยถูกย้อมด้วยสีแดงหม่นของอาทิตย์อัสดง ลมหนาวพัดแรงจนธงมังกรแห่งแคว้นเว่ยสะบัดดังเหนือกำแพงค่าย เสียงม้าศึก เสียงทหารขนเสบียง และเสียงคนเจ็บครางแผ่วเบาดังปะปนกันไปทั่วบริเวณ บรรยากาศภายในค่ายเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดจากศึกที่เพิ่งปะทุขึ้นป้อมชิงหลงแตกแล้วทหารบาดเจ็บจำนวนมากถูกส่งถอยกลับมาที่ค่ายหลัก บางคนมีบาดแผลจากคมดาบ บางคนถูกธนู บางคนมีไข้สูงเพราะตากลมหนาวกลางสนามรบหลายวัน หมอทหารวิ่งวุ่นจนแทบไม่มีเวลาพัก ผ้าพันแผลเปื้อนเลือดกองเต็มตะกร้า กลิ่นยาสมุนไพรปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจนทำให้คนที่ไม่คุ้นเคยแทบหน้ามืดฉีเยว่หนิงก้าวลงจากรถม้าโดยไม่รอให้ผู้ใดมาประคอง นางมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจหนักอึ้ง ก่อนจะรวบชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยแล้วเดินตรงไปยังเรือนพยาบาลชั่วคราวทันทีหลิงเอ๋อร์รีบตามหลัง“พระชายา เพิ่งเดินทางมาถึง พระองค์พักก่อนดีหรือไม่เพคะ”ฉีเยว่หนิงส่ายหน้า“คนเจ็บรอไม่ได้”แม่นมหลินเดินตามมาเงียบ ๆ ในมือถือตะกร้ายาสมุนไพร“ให้ข้าช่วยจัดยา”ฉีเยว่หนิงพยักหน้า“หลิงเอ๋อร์ ไปต้มน้ำร้อน ซูมา
ชายายอดเสน่หา 144
ฉีเยว่หนิงกล่าวขึ้นอย่างครุ่นคิด“ผู้ที่รู้ตำแหน่งคอกม้าและเวลาผลัดเวร ต้องติดตามขบวนเรามาตลอด”เว่ยเซวียนเฉินหันมามองนาง “เจ้าคิดว่ามีสายอยู่ในกองทัพหรือ”“หม่อมฉันยังไม่แน่ใจ” นางก้มลงมองรอยเท้าบนพื้นดิน “แต่คนร้ายรู้ความเคลื่อนไหวของเราเร็วเกินไป”เว่ยเซวียนเฉินพยักหน้าเบา ๆ “ข้าก็คิดเช่นเดียวกัน”หลังจัดการม้าที่ป่วยและปรับขบวนใหม่ กองทัพเว่ยก็ออกเดินทางต่อ แม้จะเสียเวลาไปเกือบครึ่งวัน แต่ไม่มีผู้ใดบ่น ทุกคนรู้ดีว่าทุกลมหายใจมีค่าต่อชายแดนที่กำลังรอความช่วยเหลือเส้นทางเริ่มเข้าสู่หุบเขาแคบ สองข้างทางเป็นหน้าผาสูงสลับกับป่าสนหนาทึบ ลมเย็นพัดผ่านจนธงประจำกองทัพสะบัดเสียงดัง ฉีเยว่หนิงเปิดม่านรถม้ามองออกไป“หลิงเอ๋อร์ เจ้าสังเกตหรือไม่”“อะไรหรือเพคะ”“ตั้งแต่เช้า เราไม่เห็นชาวบ้านเลยแม้แต่คนเดียว”หลิงเอ๋อร์ชะงัก “จริงด้วยเพคะ”แม่นมหลินซึ่งนั่งอยู่ด้วยกล่าวเบา ๆ “หากเป็นเส้นทางค้าขายตามปกติ
ชายายอดเสน่หา 143
เว่ยเซวียนเฉินหันกลับมามองฉีเยว่หนิงอีกครั้ง นางยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ร้องขอ ไม่ได้แสดงท่าทีอ่อนแอ มีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขารู้จักนิสัยของนางดี หากตัดสินใจแล้ว ต่อให้ห้ามเพียงใด นางก็คงหาทางตามไปจนได้ ในที่สุดเขาจึงถอนหายใจเบา ๆ“เจ้าชนะอีกแล้ว”ฉีเยว่หนิงเบิกตากว้าง “พระองค์ทรงอนุญาตหรือเพคะ”“แต่มีเงื่อนไข”“เพคะ”“เจ้าต้องอยู่กับหน่วยหมอหลวงเท่านั้น”“เพคะ”“ห้ามเข้าใกล้แนวหน้า”“เพคะ”“และหากเกิดอันตราย เจ้าต้องถอยทันที”ฉีเยว่หนิงยิ้มกว้างอย่างที่เว่ยเซวียนเฉินไม่ค่อยได้เห็น “หม่อมฉันรับปาก”เว่ยเซวียนเฉินส่ายหน้าอย่างจนใจ “เจ้าดื้อจริง ๆ”นางหัวเราะเบา ๆ “หม่อมฉันเรียนจากพระองค์”คำตอบนั้นทำให้แม้แต่หานเฟิงยังหลุดยิ้ม ไม่นานนัก ขบวนเสด็จก็เริ่มเคลื่อนออกจากเมืองหลวงธงมังกรแห่งแคว้นเว่ยโบกสะบัดเหนือทัพ เสียงกลองศึกดังเป
ชายายอดเสน่หา 142
“ฝ่าบาท สารด่วนจากชายแดนพ่ะย่ะค่ะ”หานเฟิงรีบรับม้วนสารแล้วส่งถวายเว่ยเซวียนเฉิน พระองค์คลี่อ่านอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่บรรทัด สีหน้าก็เย็นลงจนทุกคนในท้องพระโรงรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหยุดนิ่ง หานเฟิงถามเสียงต่ำ“ฝ่าบาท”เว่ยเซวียนเฉินค่อย ๆ กำสารในมือแน่น“ป้อมชิงหลงถูกตีแตกแล้ว”เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วท้องพระโรงในทันที แม่ทัพหลายคนถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เพราะป้อมชิงหลงคือด่านแรกของแนวป้องกันชายแดน หากมันแตก แคว้นฉีก็สามารถเคลื่อนทัพเข้าสู่หุบเขาเฟิงสุ่ยได้ภายในเวลาไม่กี่วันเว่ยเซวียนเฉินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยประกายแข็งกร้าว“เตรียมม้า!”หานเฟิงเบิกตากว้าง “ฝ่าบาทจะเสด็จไปชายแดนหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ใช่” เขากวาดสายตามองขุนนางทั้งท้องพระโรง “ข้าจะไปบัญชาการด้วยตนเอง”ในตำหนักท้ายวัง ฉีเยว่หนิงได้รับข่าวในเวลาไล่เลี่ยกัน นางยืนตัวแข็งอยู่กลางห้อง มือที่ถือถ้วยชาสั่นเล็กน้อย ก่อนถ้วยชาจะหล่นลงพื้นแตกกระจาย หลิงเอ๋อร์รีบเข้ามาประคอง
ชายายอดเสน่หา 10
“หม่อมฉันหร้อมรับโทษเพคะ และหากหม่อมฉันตายไปก็ขอพระองค์โยนร่างของหม่อมฉันลงไปที่ใต้ตำหนักร้อยไหมให้จระเข้ของพระองค์ฉีกทึ้ง มิต้องเหลือซากแม้กระดูกกลับคืนแผ่นดินฉี”ควับ!!“ฮึก!”จางลี่สะดุ้ง หลังของนางแอ่นเมื่อหลี่เจี๋ยหวดแส้ลงบนหลังบอบบางหนแรกจนชุดผ้าแพรเป็นรอยแยกบางๆ หากนางกลับมิส่งเสียงร้องออกมา
ชายายอดเสน่หา 9
จางลี่กัดฟันแน่น มิได้นึกเจ็บปวดต่อบาดแผลแรกที่อ๋องแคว้นหลู่บากมันไว้บนไหล่แต่เจ็บใจที่นางนึกไม่ถึงว่าพระญาติผู้พี่จะมีจิตใจอำมหิตถึงเพียงนี้ ก่อนนางขยับตัวหลินเจินจับมือเรียวบางไว้แน่นและเอ่ยทั้งน้ำตา“ท่านหญิง...เป็นเพราะข้าท่านถึงต้องมาตกที่นั่งลำบากเยี่ยงนี้ อภัยให้ข้าด้วย”“แค่โบยร้อยครั้ง...ก
ชายายอดเสน่หา 8
จางลี่เองก็หาได้พักผ่อนไม่ นางเป็นกังวลต่อการหลบหนีออกไปจากตำหนักร้อยไหมของหลินเจินในห้วงเวลาของความโกลาหล เฝ้าคอยมองว่านางกำนัลคนสนิทจะกลับเข้ามาเมื่อใดหลังทุกอย่างสงบลงแล้ว ปริวิตกว่านางจะได้พบราชองครักษ์เจียนเจ้าดังที่หวังหรือไม่เพราะจวบจนแสงโคมทองอาบไปทั่วบึงน้ำใหญ่รอบตำหนักก็ยังไม่เห็นเงาของหล
ชายายอดเสน่หา 7
เมื่ออีกราตรีมาถึงพระธิดาจางลี่ก็เริ่มหัวใจไม่เป็นสุข หลังอาหารมื้อเย็นที่เหล่านางกำนัลและข้ารับใช้ของปาอ๋องแคว้นหลี่นำมาถวายจางลี่ทำตัวตามปกติแม้เห็นว่านางกำนัลคนสนิทมีท่าทีลุกลี้ลุกลนนางจึงเอ่ยถามเมื่ออยู่กันสองต่อสอง“หลินเจิน...เจ้าบอกข้าว่าคืนนี้จะออกไปหาราชองครักษ์เจ้า แล้วเจ้าจะออกไปจากตำหน
قد تعجبك أيضًا
ล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.1K وجهات النظرถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)67.8K وجهات النظرOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat103.9K وجهات النظرภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์281.5K وجهات النظرท่านประธานคะ เลิกอ่านใจเมียสักที!
มนต์วธู99 وجهات النظرแผนกลลวงใจรัก
นิชา อลีนา51 وجهات النظرเมียเด็กเสี่ย
นิชา อลีนา301 وجهات النظرรักลวงแค้น
สายธารลับ11 وجهات النظر
