ข้ากลัวนางเจ็บ

“เจ้าก็พูดเสียจนชินหวางอ๋องเป็นตัวร้ายความจริงแล้วชินหวางอ๋องเป็นคนที่จิตใจดีเพียงแค่เป็นข้าที่กดดันมากไปใช่ไหม แต่เชื่อเถอะว่าสิ่งที่ข้ามอบให้มันดีที่สุด” พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 “ไปกันดีกว่า ปล่อยฝ่าบาทกับท่านอ๋องคุยกันไปเราสองคนไปเลือกหยิบสิ่งของที่เจ้าถูกใจดีไหม ของกำนัลจากต่างแคว้นและของกำนัลจากฝ่าบาทมากมาย ข้ายินดีให้เจ้าเลือกหยิบเอาตามใจ” ดึงมือซีหรูเดินตามเข้าไปในตำหนักชิงหนิงกง

ชินเตอหลางเปลี่ยนท่าทีจากยิ้มแย้มเป็นเคร่งขรึมทันที

 “มาถึงเรื่องของเรา” 

 “พ่ะย่ะค่ะ” 

 “ใต้เท้าหยาง กำลังจะทำเรื่องที่ผิดกับข้า เจ้าจะวางเฉยได้ไหม” 

 “ฝ่าบาท บุตรีไม่เกี่ยวกับบิดา” ชินหวางอ๋องตัดพ้อ

 “บุตรีไม่เกี่ยวกับบิดาได้หรือ ใต้เท้าหยางกล้าให้การช่วยเหลือ เชวียเต๋ออ๋องส่งเสบียงและอาวุธอ้างว่าเพื่อเงิน แต่ที่ข้ารู้หยางซูซินคนนี้ ตั้งใจยกบุตตรีให้กับเชวียอ๋อง” 

 “เช่นนั้นฝ่าบาทก็ให้ชินหวางอ๋องแต่งกับบุตรีของใต้เท้าหยางเสียจึงจะไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น” ชินเตอหลางฮ่องเต้ถอนหายใจยาว

ค่ำคืนเหน็บหนาวซีหรูนอนขดตัวในผ้าห่มหนา ข่มตาหลับไหลคืนนี้คืนที่สองแล้วเขาก็ยังไม่แวะมา ถอนหายใจโล่งอกเสียมากกว่าชินชากับการนอนลำพังคนเดียวมานานหากมีคนมาร่วมแท่นนอนเกรงว่าจะนอนไม่หลับ หลับไหลไปในไม่ช้าแม้จะแปลกที่แต่กว่าดีกว่าคืนที่แล้วมา

เช้าสดใส เสี่ยวไป๋ถือถาดอาหารเช้ามาวาง ซีหรูยิ้มจ้องมองขนมผักกาดของโปรดกำลังจับตะเกียบแต่มือบางกลับถูกคว้าไว้ ชินหวางอ๋องลากซีหรูไปที่แท่นนอน 

“อย่าเพิ่งลุกเสด็จย่ากำลังมา เจ้าแกล้งนอนทำท่าทีอ่อนแรง จนกว่าพวกนางกำนัลอาวุโสพวกนั้นจะตรวจแท่นบรรทมแล้วเสร็จ”น้ำเสียงอ้อนวอน ซีหรูหน้าแดงด้วยความเขินอาย

“ทำไมต้องทำแบบนี้”ชินหวางอ๋องเฉือนมีดสั้นลงบนนิ้วมือของตัวเองหยดโลหิตไปบนผ้าปูที่นอนที่ขาวสะอาด

“ไทเฮาเสด็จจจจจจจ”ขันทีน้อยเสี่ยวอูขานดังๆส่งสัญญาให้ชินหวางอ๋องที่รีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกพาดไว้บนราวผ้าเดียวกับของซีหรู นั่งบนแท่นบรรทมทำทีเหมือนเพิ่งตื่น

ไทเฮาที่มาพร้อมกับนางกำนัลอาวุโสสามคนเช่นเดิม

เดินเข้าไปในห้องที่เรียกว่าห้องหอ

“ชินหวางอ๋องถวายพระพรไทเฮาทรงพระเจริญพันปี”

“เสิ่นซีหรูถวายพระพรไทเอาทรงพระเจร้ญพันปี”ทำท่าจะลุกแต่ชินหวางอ๋องยกมือห้ามไว้

“อืมมมวันนี้ยังอยู่ที่นี่ด้วยกันได้”พยักหน้าให้กับนางกำนัลที่เดินไปที่แท่นบรรทมซีหรูที่ถูกบังคับให้นอนห่มผ้าอยู่บนนั้น

ไทเฮายิ้ม เมื่อเห็นซีหรูบนแท่นบรรทม เสี่ยวไป๋รีบพยุงซีหรูให้ลุกขึ้น

นางกำนัลอาวุโสรีบไปรื้อดูที่แท่นบรรทม 

ดึงผ้าปูเปื้อนเลือดส่งให้กับไทเฮา ที่ยืนยิ้มสมใจ

“เสด็จย่าเห็นแล้วใช่ไหม ต่อไปก็วางใจหลานได้แล้วใช่ไหม”ไทเฮาเตอเหอส่ายหน้าไปมาคว้ามือชินหวางอ๋องขึ้นมา ไล่สายตาไปแต่ละนิ้วแล้วบีบนิ้วกลางของชินหวางอ๋องที่มีรอยมีดสั้นทิ่มแทงจนเลีอดไหลซึมออกมา ใช้ผ้าปูที่นอนซับเลือดไว้

“หลอกลวงเบื้องสูงต้องโดนอะไรดี ข้ายังนึกไม่ออกพวกเจ้านำผ้าปูไปตรวจสอบรอยเลือด”

“เสด็จย่าให้ความเป็นธรรมกับหลานด้วย”

“แน่นอน ยังไม่กล้าปรักปรำอ๋องน้อยชินหวางอ๋องแต่จะนำเอารอยเลือดนี่ไปตรวจสอบ…พวกเจ้ากลับได้แล้วพรุ่งนี้จึงมาใหม่”

ชินหวางอ๋องประสานมือ ซีหรูย่อกายลงช้าๆ

“เสิ่นซีหรูเจ้าอย่าเพิ่งยอมแพ้นะ”ไทเฮาเตอเหอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ไทเฮาไปแล้ว ชินหวางอ๋องถอนหายใจยาวหาใช่โล่งอกแต่ยิ่งหนักใจ

เสี่ยวอูวิ่งเข้ามาข้างในเพื่อมาดูผลงานและแผนการว่าลุล่วงหรือไม่

เสี่ยวไป๋พยุงซีหรูไปยังสำรับอาหาร

“สำเร็จไหมพ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวอูป้องปากถาม

“ไม่สำเร็จ”

“อ้าวทำไมพ่ะย่ะค่ะวางแผนมาเสียดิบดีทำไมแผนล่ม”

“ก็เสด็จย่าดันรู้ว่า นั่นไม่ใช่….เลือดนาง”

“แล้วทำไมไม่เอาเลือดพระชายารองเล่าขอรับ เลือดแค่หยดสองหยดจะเป็นไรไป”ซีหรูก้มหน้า รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างที่สุด

“ข้ากลัวว่านางจะเจ็บ…ไม่สิกลัวว่านางจะไม่ยินยอม”ซีหรูเดินไปทรุดกายลงนั่งที่เก้าอี้

“อย่าเพิ่งกิน มาช่วยกันคิดก่อน”เสียงชินหวางตวาดดังๆ

เสี่ยวไป๋ถอนหายใจยาวตบที่หลังมือของซีหรูเบาๆ