ตอนที่ 6 รบกวนแล้ว

“ปะ...เปล่าเพคะ หม่อมฉันไม่มีเวลาคิดเรื่องอย่างนั้นหรอก อีกอย่างเรื่องความรักมันเป็นเรื่องต้องห้ามภายในตำหนักนี้ ไม่มีใครกล้ามีความรักหรอกเพคะ”

“อ้าว! ทำไมล่ะ ความรักเป็นสิ่งสวยงามมิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงห้าม ท่านอ๋องห้ามหรือ”

“เพคะ ท่านอ๋องสั่งห้ามให้ทุกคนภายในตำหนักนี้มีความรักในเชิงชู้สาวเพื่อป้องกันความวุ่นวาย นั่นเพราะบุรุษที่ทำงานรับใช้ในตำหนักนี้มิได้ถูกเฉือนไอ้นั่นเหมือนอย่างพวกขันทีในแคว้นเป่ยน่ะสิเพคะ”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ คนรักกันจะห้ามได้อย่างไร เหตุใดพระองค์จึงคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนตัวเอง ผู้ชายอะไรจะไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด นิสัยแข็งกระด้างราวกับหิน สงสัยภายในใจคงเป็นหินไปแล้วเช่นกัน” จางลี่ว่าให้พร้อมกับสีหน้าอันบูดบึ้ง

“หากคิดว่าข้าเป็นคนเช่นนั้นก็หอบข้าวหอบของกลับไปยังแคว้นซวิ่นเลยสิ ข้าจะยินดีมากหากเจ้าทำเช่นนั้น”

เสียงบุคคลที่สามดังขึ้น ทำให้จางลี่และผิงเอ๋อร์เบิกตามองหน้ากันด้วยความตกใจ มองไปข้างตัวก็พบว่าตอนนี้เว่ยอ๋องและหลิวจิงได้ยืนอยู่ก่อนแล้ว สีหน้าของผู้มาใหม่ยังคงฉายความเย็นชาเหมือนเช่นเคย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันบ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจกับคำพูดของนางเมื่อสักครู่

“เอ่อ...หม่อมฉันสมควรตายเพคะ ได้โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย” จางลี่รีบยอบตัวลงก้มหน้าด้วยความสำนึกผิด เห็นอย่างนั้นผิงเอ๋อร์เองก็รีบทำตามผู้เป็นเจ้านายทันที

“ข้าไม่อยากใส่ใจเรื่องของเจ้าสักเท่าไหร่หรอก ลุกขึ้น ข้ามีเรื่องจะสนทนาด้วย” สายตาและท่าทางของคนพูดเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เว่ยอ๋องไม่ชายตาแลนางเลยสักนิด

“ขอบพระทัยเพคะ”

“เมื่อครู่มีม้าเร็วมาส่งจดหมายเสด็จพี่กับให้ข้า ในนั้นเอ่ยถึงเจ้าด้วย ข้าจึงต้องเดินมาหาถึงที่นี่...โดยไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด”

“ฝ่าบาททรงกล่าวถึงหม่อมฉันว่าอย่างไรบ้างเพคะ”

“บอกว่าเจ้าเป็นหมอเทวดาสามารถรักษาพระองค์จนหายเป็นปกติได้เพียงชั่วข้ามคืน เจ้าทำอย่างนั้นได้จริงหรือ” ดูเหมือนว่าสรรพคุณของจางลี่ที่ฮ่องเต้กล่าวมาในจดหมายฉบับนั้น จะทำให้เว่ยอ๋องเริ่มสนใจในตัวชายาของตนบ้างแล้ว แต่นั่นก็เพื่อผลประโยชน์ของบ้านเมืองเท่านั้น เพราะตอนนี้แคว้นเป่ยเกิดวิกฤติเรื่องโรคระบาดหนักจริง ๆ

“หม่อมฉันมิใช่หมอเทวดาหรอกเพคะ ก็แค่มีความรู้เรื่องการรักษาด้วยสมุนไพรมาเล็กน้อยเท่านั้น”

“ข้าก็คิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ถึงอย่างไรเสด็จพี่ก็ได้กำชับว่าให้เจ้าช่วยแก้ปัญหาเรื่องนี้ เป็นเช่นนี้แล้วข้าจึงยอมอนุญาตให้เจ้าออกไปช่วยเหลือชาวบ้านได้”

“จริงหรือเพคะ”

เมื่อได้รับข่าวดีนางก็ยิ้มออกมาอย่างลืมตัว มันคือสิ่งเดียวบนใบหน้าที่สามารถทำให้บุรุษหลงใหลได้ มันคือพรวิเศษที่ได้รับมาเพื่อบดบังความอัปลักษณ์บนใบหน้า รอยยิ้มนั่นส่งผลให้เว่ยอ๋องถึงกับยืนอึ้ง ไม่อาจละสายตาจากริมฝีปากเป็นกระจับสีชมพูนั้นได้เลย ตกอยู่ในภวังค์อย่างลืมตัวเช่นเดียวกัน

“ท่านอ๋องเพคะ”

“หา! เจ้าเรียกข้าทำไม”

“ก็พระองค์เอาแต่ยืนนิ่งจนหม่อมฉันนึกสงสัยว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”

“ข้าไม่เป็นไร อย่างที่บอกว่าข้ายอมให้เจ้าออกไปข้างนอกได้ แต่อย่าลืมคำสั่งของข้าเด็ดขาด ห้ามให้ใครเห็นใบหน้าของเจ้า ห้ามให้ใครรู้ว่าเจ้าเป็นใคร และที่สำคัญเจ้าจะต้องออกไปในช่วงเวลากลางวันเท่านั้น ห้ามออกไปในเวลากลางคืนเด็ดขาด”

“ทำไมหรือเพคะ” จางลี่ขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

“ก็มันอันตรายอย่างใดเล่า เหตุผลแค่นี้ทำไมจะต้องให้ข้าพูดด้วย แต่บอกไว้ก่อนว่าข้าไม่ได้เป็นห่วง แต่ข้าไม่อยากต้องเดือดร้อนเพราะเจ้าต่างหาก”

“แค่นี้หม่อมฉันก็ซาบซึ้งในน้ำพระทัยมากแล้วเพคะ”

เมื่อไม่มีเรื่องจะสนทนากันต่อแล้วเว่ยอ๋องจึงเดินเอามือขัดหลังจากไป หากทว่าต้องรีบชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมา ยกมือชี้หน้าเอ่ยอะไรบางอย่าง

“ห้าม! เข้าไปในห้องหนังสือของข้าโดยพลการ ไม่เช่นนั้นข้าจะสั่งลงโทษเจ้า”

“เพคะ”

เมื่อได้รับคำตอบที่พอใจแล้วก็รีบเดินเร็วไปทันที โดยมีเด็กรับใช้คนโปรดตามหลังไปติด ๆ หลิวจิงและผิงเอ๋อร์ต่างก็โบกมือและยิ้มให้กันเมื่อไม่มีสายตาของใครกำลังจ้องมอง

“ข้าดีใจที่สุดเลยผิงเอ๋อร์ จะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกแล้ว”

“หม่อมฉันก็ดีใจเพคะ”

“ถ้าเช่นนั้นคืนนี้เจ้าพาข้าออกไปได้ไหม ไปกันคืนนี้เลย”

“อ้าว! เมื่อครู่ท่านองค์บอกว่าห้ามไปตอนกลางคืนมิใช่หรือเพคะ”

“ก็ข้าเคยบอกแล้วว่าพระองค์ไม่มาสนใจเรื่องข้าหรอก ไปกลางคืนสะดวกกว่า มันทำให้ข้ามีความมั่นใจมากกว่าด้วย”

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ ถ้าเช่นนั้นคืนนี้หม่อมฉันจะพาพระชายาไปเที่ยวชมให้ทั่วแคว้นเป่ยเลยเพคะ”

“ข้าต้องรบกวนเจ้าแล้ว”

จางลี่ดีใจจนยิ้มไม่ยอมหุบเมื่อตอนนี้ตนเองนั้นกำลังจะได้ติดปีก กลายเป็นนกที่สามารถโบยบินไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระแล้ว นอกจากจะทำเพื่อให้เว่ยอ๋องยอมรับในตัวนางแล้ว อีกหนึ่งสิ่งที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือหาวิธีช่วยรักษาชาวบ้านให้หายจากโรคระบาดประหลาดนี้ให้จงได้