ตอนที่ 13 ปล่อยตัวสนมเอก

เพล้ง!!!! เศษแจกันแตกละเอียดไปทั่วพื้นตำหนักเย็น สนมเอกกรีดร้องลั่นด้วยความไม่ได้ดั่งใจทันทีที่รู้ว่าฮ่องเต้ไปที่ตำหนักจิ่งเหรินแทบทุกวันมาร่วมเดือนตั้งแต่เข้าพิธีอภิเษกและแต่งตั้งนางเป็นกุ้ยเฟย ทั้งที่ตนถูกขังไว้ในตำหนักเย็นจนแทบจะถูกลืม

แม่นมกุ้ยยืนลูบแผ่นหลังสนมเอกให้คลายกังวลลง ทันทีที่ตระกูลหลี่รู้ว่าเยว่จินนางในคนสนิทหักหลัง ก็ส่งแม่นมกุ้ยที่เคยดูแลสนมเอกตั้งแต่ยังเยาว์เข้ามาอยู่ในวังเพื่อช่วยเหลือสนมเอกแทน

ฮ่องเต้สืบเรื่องหอนางโลมของตระกูลหลี่ แต่ทุกอย่างกับนิ่งเงียบจนน่าสงสัย หากฮ่องเต้ตั้งใจสืบจริง ไม่มีทางที่จะไม่รู้เบื้องหลัง อย่างน้อยก็ต้องหาวิธีออกไปจากที่นี่ เผื่อหยั่งเชิงดูว่าฮ่องเต้ตั้งใจปล่อยผ่านไปเพื่อช่วยเหลือหรือทำให้ตายใจกันแน่

“สนมเสิ่นคนนี้อย่างไรก็ไม่ธรรมดา ในตอนนี้ที่ข้าจัดการนางไม่ได้ เจ้ารีบไปบอกหลี่หว่านหว่านให้หาวิธีจัดการนา”

“ได้เพคะพระสนมเอก”

“ถูกขังเช่นนี้ก็ยังจะคิดหาวิธีกำจัดข้าหรือ?” บนประตูตำหนักเย็นถูกเปิดออก สนมเสิ่นที่ตั้งใจแต่งกายและประโคมของมีค่าที่ฮ่องเต้ประทานให้เดินเข้ามาอย่างสง่า เจ้าคิดไม่ผิดหรอก ข้าตั้งใจมาเยาะเย้ยท่านนั่นแหละ

หลี่หว่านลู่ ท่านในตอนนี้ไม่เหลือคราบของสนมเอกที่แสนจะทะนงตัวเลยสักนิด ตำหนักเย็นนี้ทรุดโทรมนัก อยู่มาได้จนถึงตอนนี้ก็ถือว่ามีความอดทนไม่น้อย แต่ปล่อยให้ท่านอยู่แค่ในตำหนักเย็นแสนสงบเช่นนี้ จะไปสนุกอะไรกันเล่า…

เมื่อสามวันก่อนจู่ๆ ก็มีข่าวจากหมอหลวงว่าฮองเฮาทรงมีพระครรภ์ แม้จะเร็วไปกว่าที่ข้าคาดการ แต่เมื่อชาติก่อนสนมเอกก็ลงมือกำจัดเด็กในครรภ์ของฮองเฮาอย่างโหดเหี้ยม เพียงแต่ชาตินี้ข้าทำให้สนมเอกถูกขังอยู่ที่นี่ ดังนั้นเรื่องนี้อาจไม่เกิด ต้องหาวิธีให้สนมเอกออกไปจากที่นี่ให้ได้เสียก่อน

“มาหาข้าถึงที่นี่ ตั้งใจมาเยาะเย้ยข้าหรือ!!”

“หม่อมชั้นก็แค่หวังดีมากแจ้งข่าวเท่านั้น เพราะคิดว่าฮองเฮาคงปกปิดสนมเอกจนมิดชิด”

“ข่าวอะไร?” ท่าทีอยากรู้นั่นแทบทำเสิ่นลู่ถิงกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ ความริษยาในใจพวกท่านรุนแรงนัก เห็นทีคงไม่ต้องถึงมือข้าแล้วกระมัง ชาติก่อนท่านต้องไปหารือกับหลี่หว่านหว่านที่จวนอ๋องข้าจึงได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกันมาก เพียงแต่ต้องทำอย่างไรถึงจะพาสนมเอกออกไปจากที่นี่ได้

“สามวันก่อนมีข่าวดีในวังหลวง ฮองเฮาทรงมีพระครรภ์แล้ว”

“ว่าอะไรนะ!!” เสียงแหลมที่แผดขึ้นมาดังลั่นบอกแทนอารมณ์ของสนมเอกได้เป็นอย่างดี เพราะคนตรงหน้าอารมณ์รุนแรงเช่นนี้ ดังนั้นข้าไม่จำเป็นจะต้องพยายามอะไรให้มากมาย

“แล้วเอามาบอกพระสนมเอกทำไม!! ตั้งใจมาเยาะเย้ยหรือ!!”

“เยว่จินตบปาก”

“เพคะพระสนม” เพี๊ยะ!! เยว่จินตบเข้าที่ใบหน้าแม่นมกุ้ยเต็มแรง ไม่ทันที่อีกคนจะได้หันมาเอาคืนคุณหนูเสิ่นก็ให้นางในช่วยจับตัวไว้ก่อน แม้จะมีตำแหน่งสูงกว่าข้าหนึ่งขั้นแล้วอย่างไร ในตอนนี้ที่ถูกขังไว้ในตำหนักเย็น อำนาจในมือก็ไม่อาจไม่ลดลง

“เจ้าต้องการอะไร!”

“หม่อมชั้นก็แค่มาบอกด้วยความหวังดี ถึงแม้เมื่อก่อนสนมเอกจะเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทมากกว่าฮองเฮา แต่ทายาทนั้นสำคัญต่อฮ่องเต้ หากฮองเฮากำเนิดพระโอรสได้ อำนาจในมือก็คงจะมากขึ้นอีกหลายเท่า”

“แล้วอย่างไร?” เสิ่นลู่ถิงหลับตาแล้วรอบถอนหายใจ คิดว่าสนมเอกจะเข้าใจสิ่งที่สื่อมากกว่านี้เสียอีก ดูท่าแล้วสมองของท่านน้อยกว่าที่ข้าคิดไว้มากทีเดียว

“เช่นนั้นท่านก็จะถูกกำจัดออกไปโดยง่ายอย่างไรเล่า”

“แล้วตัวเจ้าละ คิดว่าจะรอดหรือ!”

“เดิมทีหม่อมชั้นเข้าวังก็แค่เพื่อหลีกหนีจากตระกูลเสิ่นเท่านั้น หากหม่อมชั้นถูกกำจัดออกไป อย่างน้อยแค่มีเงินและของมีค่าออกไปด้วย เท่านั้นก็เพียงพอแล้วเพคะ”

“เจ้าไม่ได้สนใจแย่งชิงในวังหลวงเลยหรือ?” ใครว่าข้าไม่สนใจกันเล่า เป้าหมายของข้าก็คือจุดสูงสุดของวังหลวง เพียงแต่ว่าบางเรื่องทำไมจะต้องลงมือทำด้วยตัวเองให้เหนื่อย หากมีคนที่ทำแทนได้

ในเมื่อท่านเป็นคนเสี้ยมง่ายและชอบปล่อยให้ตัวเองถูกหลอกใช้เป็นปกติอยู่แล้ว การที่ข้าจะหลอกใช้ท่านบ้างคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ใช่หรือไม่

“อีกอย่าง…ครั้งในคืนอภิเษกของหม่อมชั้นกับฮ่องเต้ สนมเอกมองไม่ออกหรือเพคะว่าฮองเฮาจงใจเป่าหูให้ท่านก่อเรื่องในวันนั้น แถมยังไม่เอ่ยปากช่วยท่านสักคำด้วย” มือของสนมเอกกำแน่น ในใจคงจะโกรธมากมายเต็มที แค่เพียงอารมณ์ในตอนนี้และจดหมายรับที่ข้าได้มาก็น่าจะพอให้สนมเอกลงมือ

“หม่อมชั้นให้ห้องเครื่องทำอาหารรสเลิศมาให้ อย่าลืมเสวยให้หมดทุกชิ้นนะเพคะ” เสิ่นลู่ถิงพยักหน้าให้อาลี่วางอาหารลง ก่อนจะถวายพระพรเหมือนอย่างที่เคยทำและยิ้มมุมปากก่อนออกไป ครั้งนี้ท่านคงไม่โง่กับสิ่งที่ข้าพูดหรอกนะ

“พระสนมจะเสด็จกลับตำหนักเลยไหมเพคะ?”

“วันนี้ฝ่าบาทจะเดินผ่านทางสวนหลังจากเสร็จราชการใช่หรือไม่?”

“เพคะ”

“เช่นนั้นเดินไปทางสวนดอกไม้” เสิ่นลู่ถิงเปลี่ยนทิศทางจากตำหนักเป็นสวนดอกไม้แทน เยว่จินอาลี่ยังคงยืนประกบข้างกายไม่ห่าง

“คุณหนูจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือเจ้าคะ?”

“เรียกว่าบังเอิญพบกันดีกว่า” หากไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักหรือหออักษรก็ดูจะจงใจมากเกินไป ทำเช่นนี้จะด้ไม่รู้สึกเหมือนว่าข้าตั้งใจสร้างเรื่องราวให้เป็นในทิศทางที่ข้าต้องการ

“ข้าจะขอประทานอนุญาตจากฝ่าบาทให้สนมเอกออกไปงานอภิเษกของชินอ๋องกับคุณหนูรองตระกูลหลี่” นั่นเป็นเพียงวิธีเดียวที่จะสามารถปล่อยอีกคนออกจากตำหนักเย็น และคิดว่ามันอาจจะเป็นเหตุผลที่มากพอที่จะขอประทานอนุญาตจากฮ่องเต้

ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ฮ่องเต้แทบลืมสนมเอกไปแล้วก็จริง แต่ว่าข้าเชื่อว่าความรู้สึกภายในใจของฮ่องเต้ยังคงไม่หมดสิ้นไป มารอดูกันว่าท่านจะยังรักหญิงที่ฆ่าทายาทของท่านต่อไปได้อย่างไร

“ถิงถิง” ไม่นานเสียงที่รอคอยก็ดังขึ้น เสิ่นลู่ถิงทำทีละสายตาจากดอกไม้งามตรงหน้า ดอกสวยที่ให้อาลี่ดึงมาประดับหัวให้ทำคนมองยืนนิ่ง ข้าพึ่งรู้ตัวว่าข้างามถึงเพียงนี้ แต่ชาติก่อนไม่เคยใช้ประโยชน์จากมันเลย เอาแต่วิ่งไล่ใครคนหนึ่งที่ไม่เห็นค่ามีแต่ลมหายใจของข้าด้วยซ้ำ

“สวยจริง”

“ฝ่าบาทชมเกินไปแล้วเพคะ”

“เจ้าไปไหนมา? ทำไมถึงมาอยู่สวนดอกไม้ตอนนี้ละ”

"ฝ่าบาทโปรดลงโทษ หม่อมชั้นทำผิดไปแล้วเพคะ" เสิ่นลู่ถิงคุกเข่าลงกับพื้นกะทันหันจนฮ่องเต้ต้องรีบประคองให้ลุกขึ้น ดวงตาคมบอกถึงความสงสัยทั้งขมวดคิ้วตั้งคำถาม

"เกิดอะไรขึ้น เหตุใดต้องคุกเข่าขอโทษด้วยเล่า?"

"หม่อมชั้นไปหาพระสนมเอกที่ตำหนักเย็นมาเพคะ"

"สนมเอกหรือ?" ใช่สิ สนมเอกถูกขังที่ตำหนักเย็นมาเป็นเดือนแล้ว ช่วงนี้นอกจากออกไปราชการก็แค่ไปตำหนักจิ่งเหรินเท่านั้น หากเสิ่นลู่ถิงไม่พูดก็คงลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

"ฝ่าบาท~" เสิ่นลู่ถิงทำเสียงออดอ้อนทั้งเดินไปกอดแขนทำให้ฮ่องเต้หลุดออกจากภวังค์และหันมาสนใจคุณหนูเสิ่นที่อยู่ข้างกายอย่างไม่สามารถละสายตาไปไหนได้

"อ้อนอะไรหืม?"

"วันนี้หม่อมชั้นนำอาหารจากห้องเครื่องไปให้สนมเอกที่ตำหนักเย็น ถึงได้รู้ว่าที่นั่นทรุดโทรมเหลือเกินเพคะ สนมเอกถูกขังที่นั่นมาเป็นเดือนแล้ว"

"เจ้ากำลังจะบอกให้ข้าปล่อยสนมเอกออกจากตำหนักเย็นหรือ" สมกับที่เป็นฮ่องเต้ ข้าพูดเพียงเท่านี้ก็เข้าพระทัยแล้วว่าข้าต้องการสิ่งใด แต่ถึงแม้ท่านจะปรีชาสามารถแค่ไหน ก็ยังคงแพ้ในใจของสตรี

"หม่อมชั้นเห็นว่าอีกไม่กี่วันก็วันอภิเษกของชิ้นอ๋อง กับคุณหนูรองตระกูลหลี่แล้ว บางทีสนมเอกอาจจะอยากไปแสดงความยินดีให้น้องสาว"

"เจ้าไม่โกรธสนมเอกหรือ?" มือหนาลูบแก้มเนียนแล้วตั้งคำถาม ทั้งที่เรื่องที่สนมเอกทำไมใช่เรื่องเล็ก แต่ก็ยังมาขอร้องให้เช่นนี้ เจ้ายังมีอะไรให้ข้าประหลาดใจอีกหรือไม่นะเสิ่นลู่ถิง

"ตอนนั้นก็โกรธเพคะ แต่เรื่องมันผ่านมานานแล้ว อีกอย่างตอนนี้หม่อมชั้นก็ยังอยู่กับฝ่าบาทตรงนี้แล้ว"

"เด็กดี"

"หม่อมชั้นเห็นว่าฝ่าบาททรงโปรดปรานสนมเอกมาก คงไม่พระทัยร้ายใช่หรือไม่เพคะ" มือหนานั้นยกขึ้นลูบหัวทั้งรอยยิ้ม หญิงสาวที่มีจิตใจดีขนาดนี้ ข้าสุขใจเสียจริงที่ได้เป็นคนครอบครอง

"เช่นนั้นก็ได้ ถิงถิงของข้าช่างรู้ความนัก"

"จริงหรือเพคะ"

"จริงสิ" ฟอด! เสิ่นลู่ถิงเขย่งเท้าหอมเข้าที่แก้มของคนตรงหน้าทั้งยิ้มกว้าง ฮ่องเต้นิ่งไปสักพักคงเพราะไม่คิดว่าข้าจะทำเช่นนี้ ท่านได้โปรดเรียนรู้เสียตั้งแน่ตอนนี้ สนมเอกของท่านมีเสน่ห์มากมายเท่าใด ก็ยังน้อยกว่าข้าหลายเท่านัก

"ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท"

"หอมของเจ้านี่เป็นรางวัลของข้าหรือ"

"เป็นการขอบพระทัยฝ่าบาทต่างหากเพคะ ฝ่าบาททรงมีหมดแล้วทุกอย่าง หม่อมชั้นไม่มีของรางวัลที่คู่ควรหรอกเพคะ"

"ช่างพูดนักนะ" แก้มกลมถูกบีบด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะรีบกอดแขนเอาไว้แน่นอีกครั้ง เดินเคียงกันไปเพื่อดูดอกไม้ในสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ก่อนจะหยุดชะงักในตอนที่ฮองเฮาเดินเข้ามา

"ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท" ฮ่องเต้รุดเข้าไปประคองไม่ให้ฮองเฮาก้มทำความเคารพให้มากพิธี แค่เพียงเท่านี้ก็ทำให้เห็นแล้วว่าการมีทายาทให้ฝ่าบาทนั้นสำคัญเพียงใด

"ถวายพระพรเพคะฮองเฮา"

"สนมเสิ่นนี่ดีจริง ฮ่องเต้อยู่ที่ใด เจ้าก็ตามไปที่นั่น"

"หม่อมชั้นก็แค่เดินผ่านมาทางนี้ และพบฝ่าบาทเข้าเพคะ หม่อมชั้นขอทูลลา ฝ่าบาทกับฮองเฮาจะได้พูดคุยกันเพคะ" ท่าทีรู้ความแต่ใบหน้าแสนเศร้านี้มีหรือฮ่องเต้จะไม่รั้งข้าไว้ มือบางถูกกอบกุมเอาไว้แน่นไม่ให้เดินหนีไปไหน

"ฮองเฮากลับตำหนักเถิด อย่าเดินบ่อยหนัก หากหกล้มไปจะไม่ดี"

"แล้วฝ่าบาทจะเสด็จไปที่ใดเพคะ?"

"วันนี้ข้าจะอยู่ตำหนักจิ่งเหริน มีหลายเรื่องต้องพูดคุยกับถิงถิงหลายเรื่องเลย" นามที่ใช้เรียกแสนสนิทสนมนั้นสร้างความไม่พอใจจากฮองเฮาได้มากทีเดียว

"แต่ฝ่าบาท...."

"ฟู่เอ๋อ สั่งห้ามไม่ให้ใครมารบกวนข้าใช้เวลากับถิงถิง"

"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"

เช่นนี้นี่เอง แม้ลูกจะสำคัญอย่างไร แต่หากไม่มีความรักต่อแม่ของลูก ก็แค่ดูแลเพื่อให้คลอดออกมาเท่านั้น 

รอดูเอาเถิด.... ข้าจะต้องมีทายาทให้ฝ่าบาท ทั้งที่ฝ่าบาทโปรดปรานข้าจนไม่ลืมหูลืมตาด้วย แม้ตำแหน่งในวังของท่านสูงกว่าข้า แต่ข้ามั่นใจว่าตำแหน่งข้าในใจของฝ่าบาทสูงกว่าท่านหลายเท่าทีเดียว