ตอนที่ 14 เกิดเรื่องในงานอภิเษกชินอ๋อง

งานอภิเษกสมรสของชินอ๋องมีผู้คนมากหน้าหลายตาในวันนี้ อาจเพราะครั้งที่แล้วเกิดเรื่องขึ้นจนต้องกอบกู้หน้าตาในครานี้ เสิ่นลู่ถิงเดินตามด้านหลังอย่างรู้ความ เป็นฮองเฮาและไท่เฮาที่เดินเคียงกายไปกับฮ่องเต้ ส่วนสนมเอกกลับไปที่ตระกูลทันทีหลังจากที่ฮ่องเต้มีคำสั่งปล่อยตัวจากตำหนักเย็น

หากเดาไม่ผิดก็คงออกมาเพื่อต้องการเตรียมการอะไรบางอย่าง ข้าจะรอชมว่าในวันนี้จะมีสิ่งใดตื่นตาตื่นใจ

“ถวายพระพรฝ่าบาท ไท่เฮา และฮองเฮาเพคะ” คุณหนูรองตระกูลหลี่เอ่ยต้อนรับ ทั้งที่เห็นข้าชัดเจนว่าอยู่ที่นี่ แต่จงใจที่จะไม่เอ่ยทักทายข้า เช่นนั้นก็ลิ้มรสการเสียหน้าดูเสียหน่อย บัดนี้ข้าเป็นถึงสนมของฝ่าบาท ไม่ใช่คุณหนูเสิ่นที่ไม่มีใครต้องการอีกต่อไปแล้ว

“พระสนมก็อยู่ที่นี่ด้วย เหตุใดชายาชินอ๋องถึงไม่ถวายพระพร” เยว่จินพูดขึ้นทันทีหลังจากที่เสิ่นลู่ถิงหันไปพยักหน้าส่งสัญญาณ คุณหนูรองตระกูลหลี่เดินเข้ามาใกล้และตบเข้าใบหน้าของเยว่จินโดยไม่ทันตั้งตัว

เพี๊ยะ!! คุณหนูเสิ่นตบกลับคืนไปเต็มแรง คุณหนูรองตระกูลหลี่ตั้งใจสวนคืนกลับอีกครั้งแต่เป็นฮ่องเต้ที่จับไว้ และเหวี่ยงอีกคนจนล้มลง หลี่หว่านหว่าน เดิมทีข้าก็แค่อยากให้เจ้ารู้ที่ยืนของตัวเอง ใครจะไปคิดว่าเจ้าจะกล้าลงมือต่อหน้าฮ่องเต้เช่นนี้

“เจ้าคิดจะทำอะไร!! ต่อหน้าข้ายังบังอาจ!!”

“แต่สนมเสิ่น….”

“ข้าทำไม? ข้าก็แค่ตบเจ้าคืนที่เจ้ามาตบเยว่จิน”

“แต่นางบ่าวนี่กำเริบ บังอาจมาติหม่อมชั้น!!”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณหนูรองตระกูลหลี่สูงส่งจนตักเตือนไม่ได้!!” ไท่เฮาพูดเสริมขึ้นด้วยอีกคน เสิ่นลู่ถิงในตอนนี้มีคนหนุนหลังมากมาย ท่าทีของคนตรงหน้าดูตกใจไม่น้อย นี่พี่สาวเจ้าไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังเลยหรือไง

“หม่อมชั้นก็แค่เห็นว่าคุณหนูรองหลี่ไม่ทำตามระเบียบ ถึงแม้ท่านจะมีอดีตที่ไม่พอใจต่อพระสนม แต่ก็ต้องทำกฎระเบียบนะเจ้าคะ” เสิ่นลู่ถิงแค่ยืนยิ้มมุมปากมองคนที่ยังนั่งกองอยู่ที่พื้น หากใครมาเห็นเข้าในตอนนี้คงถูกพูดถึงไปทั่วแน่ จำความรู้สึกนี้เอาไว้เถิดหลี่หว่านหว่าน ชาติที่แล้วในวันอภิเษกข้าเข้าจวนชินอ๋อง เจ้าจะทำกับข้ามากกว่านี้เสียอีก

ชาติก่อนชินอ๋องไม่แม้แต่จะส่งเกี้ยวไปรับข้าเข้าจวน ทั้งเมื่อมาถึงจวนยังถูกเจ้ากับคนของเจ้าสาดน้ำกลั่นแกล้งตั้งแต่ก้าวเข้าประตู กลิ่นน้ำเน่ายังคงติดจมูกข้ามาถึงทุกวันนี้ วันนี้ข้าก็จะเอาคืนเช่นกัน

“หว่านหว่านทำไมเจ้าถึงนั่งอยู่ที่พื้นเล่า”

“ท่านอ๋องเพคะ” คุณหนูรองตระกูลหลี่กล่าวเรียกเสียงหวานแล้วลุกขึ้นไปเกาะแขน ในตอนแรกชินอ๋องยังคงสนใจชายาของตน ก่อนจะหันมาเห็นเสิ่นลู่ถิงแล้วเดินปรี่มาหาจนฮ่องเต้ต้องขวางเอาไว้

“เจ้านี่เป็นอย่างไร? เห็นสนมของข้าคราใดเป็นต้องพุ่งเข้าหา”

“กระหม่อมแค่อยากคุยกับเสิ่นลู่ถิงสักหน่อย”

“ตอนนี้นางเป็นกุ้ยเฟยของข้า มีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้เจ้า ใช้สรรพนามเรียกให้มันถูกด้วย” คุณหนูสิ่นได้แต่ขำในลำคอ ฮ่องเต้ทำทีเอากฎเกณฑ์มาห้าม แต่ความจริงแล้วก็แค่ไม่ชอบที่ชินอ๋องเรียกข้าอย่างสนิทสนมก็เท่านั้นเอง

“พระสนมเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”

“ข้าสบายดี ท่านอ๋องดูแลชายาของท่านดีหรือไม่ อย่างให้นางถูกคนครหาได้ว่าสวามีไม่สนใจตั้งแต่หน้าประตูจวนเช่นนี้เลย” เสิ่นลู่ถิงพูดเท่านั้นแล้วเกาะแขนแกร่งของฮ่องเต้ รอยยิ้มของอีกคนแสดงความพึงพอใจกับการกระทำนี้ไม่น้อย

พิธีอภิเษกครั้งนี้ยิ่งใหญ่ขึ้นจริงอย่างที่ข้าไม่ได้คิดไปเอง แขกที่ได้รับเทียบเชิญมางานล้วนแต่เป็นขุนนางใหญ่ ตระกูลหลี่ทำประโยชน์มามากมายทั้งยังซื่อสัตย์มาตั้งแต่บรรพบุรุษ แต่น่าเสียดายที่ใต้เท้าหลี่ในตอนนี้นั้นเลวทรามยิ่งกว่าจะหาสิ่งใดเปรียบ

ปล่อยเงินกู้เพื่อให้ชาวบ้านติดหนี้ พรากลูกสาวจากอกพ่อแม่แทนการใช้หนี้และส่งไปทำงานที่หอนางโลมของตนฟรี หากมีเงินส่งดอกทุกเดือนก็ไม่ต้องขายบริการ แต่หากขาดแม้แต่เพียงเดือนเดียว จะถูกส่งให้รับแขกทันที ยิ่งคิดก็ยิ่งน่ารังเกียจนัก

แน่นอนว่าขาจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป ก่อนหน้านี้จะบอกสิ่งนี้กับฮ่องเต้แต่ทุกอย่างยังคงเงียบ ที่แท้แล้วสนมเอกในใจท่านก็ยังคงมีความสำคัญอยู่มาก เงินที่ข้ามีไม่มากพอให้ช่วยเหลือหญิงสาวทั้งหมดจากที่นี่นั่น ดังนั้นอาจต้องหาวิธีในภายหลัง

“คุณหนูเจ้าคะ”

“ว่าอย่างไรบ้าง?” เสิ่นลู่ถิงขยับเข้าใกล้อาลี่มากขึ้นเพื่อรอฟังในสิ่งที่อีกคนจะพูด พอรับรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วก็พยักหน้าเข้าใจ

เสิ่นลู่ถิงตั้งใจทำทีเดินออกมาสูดอากาศ วันนี้สนมเอกจะลงมือหลังจากงานเลี้ยงฉลองอภิเษกจบลงซึ่งก็ถึงเวลาแล้ว ยังดีที่อย่างน้อยยังเห็นแหน้าน้องสาวตน ไม่ทำให้เสียเรื่องอีก มิเช่นนั้นการอภิเษกของชินอ๋องกับคุณหนูรองหลี่คงไม่สำเร็จเป็นครั้งที่สอง

เดินมาไม่นานก็เห็นสนมเอกและฮองเฮายืนคุยกันอยู่บนสะพาน เป็นไปตามที่อาลี่สืบรู้มา แต่หากข้ายืนอยู่เฉยๆ เช่นนี้คงเสียดายแย่ มีส่วนร่วมสักหน่อยก็คงไม่เสียหายใจหรอก

เสิ่นลู่ถิงซุ่มมองดูก่อนสักพัก สองคนบนสะพานเริ่มโต้เถียงกันด้วยอารมณ์ เมื่อเห็นทั้งสองเริ่มยื้อกันไปมา คุณหนูเสิ่นก็ได้โอกาสวิ่งไปทันที

“สนมเอก ฮองเฮา พระทัยเย็นก่อนเพคะ”

“สนมเสิ่นช่วยข้าที นางจงใจจะฆ่าลูกในท้องของข้า” เสิ่นลู่ถิงทำเป็นตาเบิกกว้างอย่างตกใจ แล้วก้าวเข้าไปยื้อด้วยอีกคน แม่นมกุ้ยจงใจผลักให้สองคนชิดกับสะพานมากขึ้น ก่อนแรงผลักอีกครั้งจะทำทั้งสองคนล่วงลงสู่สระน้ำลึก

เสิ่นลู่ถิงตะเกียกตะกายอยู่ใต้น้ำ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าตั้งใจให้เป็นนะ ก็แค่ตั้งใจอยากจะมาแสดงเพื่อให้ใครเห็นว่าข้าเข้ามาช่วยเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะตกมาในน้ำด้วยเสียหน่อย หวังว่าอาลี่จะไปตามฝ่าบาทมาทันนะ

ดวงตากลมพยายามลืมมองใต้น้ำ ดูเหมือนว่าฮองเฮาจะสามารถว่ายน้ำและทรงตัวในน้ำได้ มีแค่ข้าเท่านั้นที่กำลังจะตายอยู่ที่นี่

“ฮองเฮา!! เป็นอย่างไรบ้างเพคะ” นางในที่มาหลังจากเกิดเรื่องรีบวิ่งไปข้างสระน้ำลึกและรอคอยประคองฮองเฮาขึ้นมาจากสระน้ำ ฮ่องเต้ที่มาพร้อมอาลี่รีบรุดนั่งดูฮองเฮาที่นอนกุมท้องแน่น ทั้งยังมีโลหิตสีแดงไหลเปรอะเปื้อน

“ฮองเฮา ข้าจะพาเจ้ากลับวังหลวง” ฮ่องเต้กำลังจะช้อนตัวฮองเฮาขึ้นมาในอ้อมแขน ก่อนเสียงโหวกเหวกของเยว่จินจะทำให้หยุดนิ่งด้วยความตกใจแล้วหันมอง

“เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”

“พระสนมยังจมอยู่ใต้น้ำเพคะ ฝ่าบาท” ดั่งอะไรหนักอึงแทรกเข้าในหัว ฮ่องเต้มองสระน้ำลึกก่อนจะเห็นชินอ๋องที่กระโดดลงจากสะพานเพื่อช่วยตามหาเสิ่นลู่ถิง มือของฮองเฮาที่จับมือฮ่องเต้ไว้อย่างร้องขอกลับถูกปัดทิ้งไป แล้วรีบกระโดดลงสระน้ำไปด้วยอีกคน

เสิ่นลู่ถิงที่จมอยู่ใต้น้ำเริ่มจะไม่มีอากาศหายใจ หรือว่าชาตินี้ของข้าจะจบลงที่นี่ ข้าไมได้เตรียมใจเลยด้วยซ้ำ เหตุใดโชคชะตาถึงเล่นตลกต่อข้าอีกครั้ง ระหว่างที่อากาศกำลังจะหมดลง ข้อมือเล็กถูกจับไว้ก่อนจะถูกดึงขึ้นมาเหนือน้ำโดยใครบางคน

“เสิ่นลู่ถิง เจ้าเป็นอย่างไร!?” เมื่อภาพพร่ามัวเริ่มชัดเจนขึ้นจึงได้เห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ชินอ๋องกระโดดลงน้ำไปช่วยข้าหรือ? ชาติก่อนที่ข้าโดนประหารต่อหน้า ท่านยังไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อยแล้วทำไมตอนนี้

“เจ้าเป็นอย่างไร!!? บอกข้าสิ”

“แคกๆ!! ข้าไม่เป็นไร”

“เจ้าทำข้าตกใจแทบแย่” ท่าทีเช่นนี้ของชินอ๋องดูอย่างไรก็คือเป็นห่วงข้าไม่ใช่หรือ มือของเขายังเช็ดซับน้ำตามใบหน้าข้าด้วย ก่อนจะเบนสายตาไปเห็นฮ่องเต้ที่ยืนมองอยู่ด้วยแววตาไม่สบอารมณ์นัก

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมชั้น…ปวดท้อง” เสียงสั่นเครือของฮองเฮาเรียกความสนใจของฝ่าบาทได้อีกครั้ง ฮ่องเต้ปรี่เข้าไปหาฮองเฮาอีกรอบ ในขณะเดียวกันกับที่เสิ่นลู่ถิงพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนแล้วเซถอยหลังแต่โชคดีที่มีชินอ๋องคอยประคองเอาไว้

“เสิ่นลู่ถิงเจ้าไหวหรือไม่? งั้นข้าอุ้มเจ้า” ชินอ๋องกำลังจะช้อนตัวเสิ่นลู่ถิงขึ้นแต่ฮ่องเต้กลับผลักเขาออกไปไกลแล้วโอบอุ้มเสิ่นลู่ถิงขึ้นด้วยตนเอง ดวงตาคมมองจ้องราวกับจะเอาเรื่องชินอ๋องเสียให้ได้

“ฝ่าบาทอุ้มหม่อมชั้นทำไมเพคะ?”

“พาเจ้ากลับวัง”

“แต่ฮองเฮา….”

“อี้ชวน เจ้าช่วยอุ้มฮองเฮาไปที” อี้ชวนโค้งลงรับคำสั่งทั้งช้อนตัวฮองเฮาขึ้นอุ้ม แม้จะไม่เต็มใจและมีความริษยาจนเต็มอก แต่อาการปวดท้องตอนนี้ก็มากเกินกว่าที่จะรับมือได้ ฮองเฮาจึงต้องยอมให้อี้ชวนเป็นคนอุ้มกลับวัง

ตำหนักจิ่งเหริน

“ฮัดชิ่ว” เครื่องดื่มอุ่นถูกฮ่องเต้รับจากนางในมาส่งให้ ในขณะที่เสิ่นลู่ถิงดื่มอยู่ฮ่องเต้ก็ยังคงคอยดึงผ้าห่มคลุมกายให้คุณหนูเสินได้อบอุ่น น่าแปลกใจที่คนตรงหน้าเอาแต่เฝ้าอยู่ที่นี่

“ฝ่าบาทไม่เสด็จไปดูฮองเฮาหรือเพคะ ฮัดชิ่ว”

“มีหมอหลวงอยู่ อีกอย่างเสด็จแม่ก็อยู่ที่นั่น แต่เจ้าสิไม่มีใครอยู่ด้วยเลย”

“หม่อมชั้นชินแล้วเพคะ” มือเล็กถูกยกขึ้นไปกอบกุมเอาไว้ ฮ่องเต้ลูบไปมาแผ่วเบาเหมือนอย่างเคย

“ต่อไปนี้เจ้ามีข้า”

“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท” ปลายจมูกกดลงบนหน้าผากมล แล้วยังคงมองด้วยแววตาเอ็นดูที่ไม่สามารถปิดจ่อไปได้อีก

“เจ้าตกน้ำไปได้ยังไง?”

“หม่อมชั้นแค่เห็นว่าพระสนมเอกกับฮองเฮากำลังมีปากเสียง จึงตั้งใจเข้าไปห้ามเท่านั้นเพคะ ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะต้องตกน้ำเลยเพคะ” ฮ่องเต้เผยรอยยิ้มทั้งบีบที่แก้มนิ่มไปหลายที

“ว่ายน้ำไม่เป็นก็ยังจะไปช่วยอีก”

“ฝ่าบาทกงกงขอเข้าเฝ้าเพคะ” อาลี่เดินเข้ามาบอก

“เป็นอย่างไรบ้างท่านกงกง ฮองเฮากับลูกปลอดภัยหรือไม่?”

“ทูลฝ่าบาท เสียใจด้วยพ่ะย่ะค่ะ เพราะฮองเฮาตกพระทัยและกระแทกตอนลงน้ำแรงมากพอสมควร ตอนนี้แท้งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”