- 7 - คนสนิทฮองเฮา

“บังอาจยิ่งนัก เป็นแค่สาวใช้ กล้าดีอย่างไรทำร้ายลูกข้า” เสียงตบบัลลังค์ดังลั่นอย่างโกรธเกรี้ยวทั้งชี้หน้าต่อว่าหญิงสาวที่เฟยหลงจับตัวมาได้ ฮ่องเต้จำได้ดีว่านางในผู้นี้คือคนที่อยู่ข้างกายฮองเฮายิ่งคิดได้อย่างนั้นก็ยิ่งแค้นเคืองมากขึ้นกว่าเก่า

“ฝ่าบาท หม่อมชั้นแค่แค้นเคืองพระสนมแทนฮองเฮาเท่านั้น ทรงเห็นว่าพระองค์ไม่สนใจฮองเฮาเลย กลัวว่าฮองเฮาจะทรงน้อยพระทัยจึงได้ตัดสินใจทำเรื่องงี่เง่าเช่นนี้ไป โปรดประทานอภัยด้วยเพคะฝ่าบาท”

“คิดจะฆ่าลูกข้า คิดว่าข้าสมควรเอาเจ้าไว้หรือ! ทหาร!!!” ทหารหน้าประตูท้องพระโรงวิ่งเข้ามาในทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียก คำสั่งประหารทันทีดังขึ้นย้ำให้เหล่าทหารโน้มลงจับตัวนางในที่พยายามก้มหัวของชีวิตอยู่ ก่อนเสียงของฮองเฮาจะเข้ามาจัดขวางทุกอย่างเอาไว้เสียก่อน

“ประเดี๋ยวก่อนเพคะฝ่าบาท”

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” น้ำเสียงที่ใช้ถามทั้งเย็นเยียบทั้งแฝงความไม่ใยดีเอาไว้ในนั้น แม้ฮองเฮาจะรู้สึกปวดร้าวไปทั้งใจแต่ไม่สามารถให้มาทำลายสิ่งสำคัญที่กำลังจะทำได้

“ฮุ่ยเอ๋อเป็นสาวใช้ที่อยู่กับหม่อมชั้นมานาน นางอยู่เคียงข้างหม่อมชั้นเป็นเหมือนพี่น้อง ได้โปรดประทานอภัยด้วยเพคะ”

“นางเป็นแค่สาวใช้ที่บังอาจกล้าทำร้ายลูกข้า ยังกล้ามาขอให้ข้าไว้ชีวิตอีก!!!” คิ้วหนาขมวดจนแทบจะผูกติดกันเพราะคำพูดของฮองเฮาที่ได้ยินเมื่อครู่ แค่เพียงนึกถึงภาพของเสิ่นลู่ถิงที่บิดเร่าอย่างเจ็บปวด ทั้งโลหิตสีแดงฉานก็โกรธเกรี้ยวเสียจนอยากเป็นคนบั่นคอคนตรงหน้าเองเสียด้วยซ้ำ

“ฝ่าบาทได้โปรดเพคะ อย่างไรสนมเสิ่นกับบุตรในครรภ์ก็ไม่เป็นอันตรายใดๆ ได้โปรดเห็นแก่หม่อมชั้น ปล่อยฮุ่ยเอ๋อเถิดเพคะ” ฮ่องเต้ก้าวถอยหลังทันทีเมื่อเห็นฮองเฮาคุกเข่าลงตรงหน้า เมื่อเงยหน้ามองเหล่าขุนนางที่มองภาพฮองเฮาที่กำลังคุกเข่าขอร้องก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกสงสารแต่ยิ่งทำให้โรธเกรี้ยวมากกว่าเก่าอย่างรู้สึกเสียหน้า

“นี่เจ้าจงใจทำให้ข้าเสียหน้าหรือ ลุกขึ้น!!”

“หม่อมชั้นแค่ต้องการขอความเห็นใจเพียงเท่านั้น”

ฮองเฮายังคงยืนกรานที่จะคุกเข่าต่อไปแล้วเอาแต่ขอร้องไม่ยอมหยุด ความคิดที่ว่าฮองเฮาอาจเป็นคนสั่งให้ทำร้ายเสิ่นลู่ถิงก็ผุดเข้ามาในหัว บ่าวรับใช้จะกล้าได้อย่างไรหากผู้เป็นนายไม่สั่ง แต่เพราะไม่มีหลักฐานพูดไปตอนนี้ก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่า ยิ่งเห็นว่าฮองเฮามาขอร้องให้ไว้ชีวิตนางในคนหนึ่ง ก็ยิ่งรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ได้เห็นค่าเด็กในท้องของเสิ่นลู่ถิงเลยแม้สักนิด

“สาวใช้ของเจ้ามีค่ามากกว่าลูกข้าหรือ หากไม่ลุกขึ้น ข้าจะสั่งลงโทษเจ้าด้วย”

“ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วเพคะ”

“ถิงถิง เจ้ามาได้อย่างไร ร่างกายยังอ่อนแอนัก เหตุใดไม่พักอยู่ที่ตำหนักเล่า” ฮ่องเต้รีบรุดเดินลงจากบัลลังค์ไปหาเจ้าของเสียงหวานที่เดินเข้ามาทั้งมีอาลี่คอยประคอง แขนแกร่งโอบรอบเอวคอดถามด้วยความห่วงใยปล้วพยุงให้เดินไปตรงหน้าฮองเฮากับฮุ่ยเอ๋อที่กำลังคุกเข่าอยู่

“หม่อมชั้นได้ยินมาว่าเฟยหลงหาตัวคนร้ายเจอแล้วจึงอยากมาดูเพคะ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นสาวใช้คนสนิทของฮองเฮา”

“ถิงถิงเจ้าไม่ต้องห่วง ไม่ว่ามันจะคือผู้ใด ข้าจะจัดการให้เจ้าทั้งสิ้น” คำสัจนั้นทำเสิ่นลู่ถิงอุ่นวาบไปทั้งใจ ความจริงใจที่ส่งออกมาจากน้ำเสียงยิ่งทำให้รู้สึกพึงพอใจ ก่อนจะหันไปมองฮ่องเต้ด้วยรอยยิ้ม

“ฝ่าบาทอย่าได้ติดใจเลยเพคะ อย่างที่ฮองเฮาทรงตรัส อย่างไรเสียหม่อมชั้นกับลูกก็ยังปลอดภัยดี นางเองก็ทำไปเพียงเพราะเห็นใจฮองเฮาเท่านั้น หม่อมชั้นมารู้ว่าฮองเฮาทรงน้อยพระทัยอย่างนี้ก็รู้สึกเสียใจนัก….”

“ถิงถิง…” ใบหน้าหวานที่ก้มอย่างรู้สึกผิดถูกเชยขึ้น แก้มเนียนถูกลูบไล้ไปมา เสิ่นลู่ถิงจงใจไม่ให้ฮ่องเต้สั่งให้ฮองเฮาลุกขึ้นยืน การคุกเข่าต่อหน้าข้าครั้งนี้แม้จะไม่ใช่สิ่งที่ท่านต้องการทำแต่ก็ถืเป็นคำขอโทษจากท่านที่กล้าทำร้ายลูกข้าก็แล้วกัน

“ฝ่าบาทและฮองเฮาเป็นบิดามารดาของแผ่นดิน อย่าบาดหมางด้วยเรื่องเช่นนี้เลยเพคะ หากไม่ปรองดองใต้หล้าจะรุ่งเรื่องได้อย่างไร”

“ข้าชอบที่เจ้ารู้ความ แต่ไม่จำเป็นต้องกล้ำกลืนยอมถูกรังแกเช่นนี้” เสิ่นลู่ถิงมองในดวงตาที่ฉายแววหวงใยและเห็นอกเห็นใจส่งออกมา มือเล็กจับมือที่แตะใบหน้าของตนเอาไว้แน่นแล้วทำทีฝืนยิ้ม หันไปมองฮองเฮาที่ยังคงนั่งคุกเข่า ใบหน้าที่รู้สึกผิดแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันส่งไปให้ฮองเฮาแทน

ในเมื่อเราแสดงออกกันซึ่งหน้าอยู่แล้วว่าจักเป็นศัตรูก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังสิ่งใดอีกต่อไป หลังจากนี้ข้าจะเผชิญหน้าและปกปิด ผู้เดียวที่ข้าจะแสดงความอ่อนแอเขาเพื่อใช้อำนาจของเขาการปกป้องตัวเองมีเพียงแค่ฮ่องเตเท่านั้น

“หม่อมชั้นไม่ได้กล้ำกลืนเพคะ ลูกคนนี้สำคัญต่อหม่อมชั้นมาก และหม่อมชั้นเองก็ทราบว่าลูกก็สำคัญต่อฝ่าบาทด้วยใช่หรือไม่เพคะ?” เสิ่นลู่ถิงลูบท้องที่เริ่มนูนแผ่วเบาแล้วเงยหน้ามามอง

“แน่นอน” ฮ่องเต่เอ่ยตอบมั่นคงและหนักแน่น ในเพลานี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าเสิ่นลู่ถิงและลูกในครรภ์ของนางอีกแล้ว

“เช่นนั้นอย่าให้ลูกเป็นต้นเหตุของเหตุนองเลือดเลยนะเพคะ นะเพคะฝ่าบาท” เสียงออดอ้อนนั้นทำฮ่องเต้รอบถอนหายใจ เสิ่นลู่ถิงรู้ดีว่าทำอย่างไรอารมณ์ครุกกรุ่นภายในใจของฮ่องเต้จะลดลง แลมันยังเรียกความเอ็นดูจากอีกคนที่มีต่อตัวข้าได้ดีอีกด้วย

“ก็ได้ ถิงถิงว่าอย่างไรก็ตามนั้น”

“หม่อมชั้นขอประทานอภัยที่ช่วงนี้ฝ่าบาททรงคอยดูแลหม่อมชั้นจนละเลยฮองเฮาไป เช่นนั้นหม่อมชั้นจะคอยเตือนฝ่าบาทให้เสด็จไปหาฮองเฮาบ่อยขึ้น ดีหรือไม่เพคะ?” หากไม่โง่เกินไปก็คงรู้ว่าสิ่งที่ข้าพูดนั้นแดกดันเพียงใด เสิ่นลู่ถิงตอกย้ำให้คนที่คุกเข่าอยู่ได้รู้ว่าสนมอย่างนางนั้นมีความสำคํญต่อฝ่าบาทมากกว่าฮองเฮาอย่างท่านเสียอีก

“ขอบคุณน้องหญิง” เสียงขอบคุณนั้นค่อนขอดเพียงใดเสิ่นลู่ถิงย่อมรู้ดี คิดจะทำร้ายลูกข้าก็อย่างหวังว่าหลังจากนี้ข้าจะใจเย็นอยู่เลย มารดาของใต้หล้าแล้วอย่างไร ในเมื่อข้ามีฮ่องเต้ที่ครอบครองใต้หล้าเอาไว้อยู่ในมือ

ตำหนักจิ่งเหริน

หลังจากความวุ่นวายสงบลงเสิ่นลู่ถิงกลับมานั่งดื่มชาสมุนไพรที่แม่ของอี้ชวนเตรียมให้ที่ตำหนัก ไม่นานนักเยว่จินก็พาหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาทั้งมีเฟยหลงเฝ้ามองอยู่หน้าตำหนักไม่ห่วง ใบหน้าหันไปพยักหน้ากับอาลี่ก่อนอาลี่จะยื่นถุงผ้าที่ภายในมีเงินอยู่ และรอคอยให้คนตรงหน้าเปิดดูเงิน ยามที่เห็นรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจนั้นเสิ่นลู่ถิงก็แค่นหัวเราะ ในโลกนี้ทั้งเงินและอำนาจซื้อได้แม้กระทั่งใจคน ข้าโชคดียิ่งนักที่คนอยู่ข้างข้าอย่างอาลี่ไม่เป็นเช่นนี้

“ขอบพระทัยพระสนมเพคะ”

“ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้าที่มาส่งข่าวเรื่องนี้ หากเจ้าไม่มาบอก ลูกของข้าก็คงตายไปแล้ว” แม้จะพูดคำขอบคุณแต่น้ำเสียงกลับไม่มีความเป็นมิตรแม้สักนิด คนที่แม้แต่นายเก่าของตัวเองยังกล้าหักหลังได้ ไม่ใช่คนที่เสิ่นลู่ถิงต้องการ เพียงแค่ใช้เป็นเบี้ยเพื่อรอเวลาที่จำสามารถกำจัดได้ก็เท่านั้นเอง

“หากมีสิ่งใดอีกหม่อมชั้นจะรีบมาทูลพระสนม แต่เงิน….”

“เจ้าไม่ต้องห่วง แก้วแหวนเงินทองข้ามีเต็มเรือน เจ้าแจ้งเรื่องใดที่เป็นประโยชน์ข้าจะให้ตามที่ตกลง”

“ขอบพระทัยเพคะ พระสนมใจกว้างนัก มิแปลกใจที่ฝ่าบาททรงรัก” เสิ่นลู่ถิงรอบขำในลำคอก่อนจะพยักเพยิดหน้าให้ฮุ่ยเอ๋อออกไปก่อนที่ใครจะมาพบ ทันทีที่เยว่จินปิดตำหนักลง รอยยิ้มผ่อนคลายปรากฏบนใบหน้า

“อาลี่ เจ้าเตรียมของไปให้แม่ของอี้ชวนด้วยนะ บอกว่าข้าขอบคุณมากที่มอบยาป้องกันให้ข้า”

ดวงตากลมก้มมองถุงหอมที่แขวนเอาไว้ติดกาย สิ่งนี้ถูกนำติดตัวมาหลังจากที่ฮุ่ยเอ๋อที่ถูกเยว่จินไปเจรจาซื้อตัวเอาข่าวมาแจ้งได้ไม่นาน โชคดีที่แม่ของอี้ชวนเชี่ยวชาญเรื่องสมุนไพรนัก

แม้วันนั้นข้าจะหวาดกลัวมากที่เจ็บปวด แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านมาได้ ชีวิตที่ตายมาแวหนึ่งครั้ง ไม่ว่าชาตินี้ข้าจะต้องเดิมพนด้วยสิ่งใด ข้าก็จะเดินหน้าต่อ ความเจ็บปวดเพียงน้อยนิดไม่อาจทำให้ข้ายุติความตั้งใจแรกได้แน่นอน

“คุณหนู ก่อนฮุ่ยเอ๋อจะไปแจ้งไว้ด้วยว่าสัปดาห์หน้าฮองเฮาจะจัดงานชมดอกไม้ที่สวนดอกไม้ในวังเจ้าค่ะ”

“งานชมดอกไม้ ตอนนี้ไม่ใช่ฤดูที่ดอกไม้จะสวยงามด้วยซ้ำ ฮองเฮาต้องมีสิ่งใดแอบแฝงแน่” เสิ่นลู่ถิงใช้ความคิดอยู่ครู่ใหญ่ นิ้วเรียวจับที่ปลายคางอย่างพยายามนึกความเป้นไปได้ของสิ่งที่จะเกิดขึ้นในงานชมดอกไม้ครั้งนี้

“หรือว่าวางแผนจะทำร้ายพระสนมอีกแล้วเพคะ”

“ข้าไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนั้น อาลี่ เจ้าหาโอกาสไปแจ้งฮุ่ยเอ๋อให้หามาให้ได้ว่าฮองเฮาส่งเทียบเชิญไปให้ผู้ใดบ้าง บอกนางด้วยว่าหากนางทำให้ข้าพอใจได้ ข้าจะจ่ายเงินสำหรับการเรียนของลูกนางที่อยุ่นอกวังหลวง”

“เพคะพระสนม”

“แผนการนี้ไม่สำเร็จก็เริ่มแผนการใหม่ทันที เห็นทีแล้วฮองเฮาคงอยากกำจัดหม่อมชั้นน่าดูเลยนะเพคะ”